nie mam siły

Pieprzysz, netolinka I dobrze o tym wiesz, kochana.
Jak człowiek nie ma siły, to puszcza. Jak człowiekowi źle, a nie jest przybetonowany, to sobie idzie i zmienia, jak człowiekowi się nie podoba, to odwraca się na pięcie.

Pewnie, że facet traktuje Cię z lekceważeniem, bo zachowujesz się jak dziecko, tupiesz nóżką i krzyczysz, że "nie wytrzymasz", a potem grzecznie wytrzymujesz i trwasz. Nie chcesz odchodzić, więc po co tym straszysz? Nie chcesz odchodzić, bo trzymasz się go kurczowo, bo wiesz doskonale, że NIE będzie mu się chciało za Tobą pobiec, bo nie będzie się starał.

Napisałaś tutaj w nadziei, że ktoś Ci przekaże magiczne zaklęcie "jak zmienić faceta". Zdradzę Ci tajemnicę - nie da się. Nie zależy mu i koniec, a Ty jak sobie chcesz trwać przy nim, to sobie trwaj, tylko nie mydl nam i sobie oczu, że "nie wytrzymasz" i "nie masz sił", bo masz ich jeszcze wiele.

chyba początek depresji ciebie dopada autorko przez tą twoją frustrację na niezrealizowane potrzeby i niezrozumienie ze strony chłopaka :-) Widocznie twój wybranek ma inne potrzeby i czas się z tym pogodzić i iśc dalej przed siebie realizując swoje plany, zainteresowania, dzieląc się obowiązkami   albo   odejść bo wypalisz się. Może czas też na "mały" odpoczynek od siebie np.wyjazd weekendowy w gronie znajomych lub samej?

Chociaż wiem że chcę odejść, bo niestety juz w samych podstawach sie mijamy, i mówię to jemu, na spokojnie że zobacz, chcemy innych rzeczy to on już w takiej sytuacji zmienia sie w innego człowieka i udaje. zamiast zrozumiec, podac sobie rece i pojsc kazdy w swoim kierunku. gdyby dojrzal do takiego 'ludzkiego' rozstania to dawno to wszystko by sie rozwiązało tak jak kończyły się moje poprzednie związki.

ja po prostu nie mam siły walczyć o siebie i o to żeby nie reagować na jego płacze, wystawanie pod domem i męczenie mnie ciągłe i ciągłe. to wymaga ode mnie naprawde duzo siły i nie wiem jak mam sobie z tym poradzic bo juz raz mi nie wyszło..
i widzę że jest coraz gorzej ze mną i moim podejściem do marzeń, planów ..odechciało mi się wszystkiego

Musisz zebrać w sobie siłę, dużo siły, ale teraz już w tej chwili, nie za moment. Jak wygląda u Was sprawa mieszkania? Wynajmujecie coś razem, czy jest Twoje/Jego?
Tak czy siak ktoś musi spakować manatki i się wynieść. Zakończ to, bo niedługo naprawdę się w tym udusisz, wpędzi Cię chłop w depresję i latami będziesz się z tym zmagać... Wyjedź sobie gdzieś sama/z koleżankami na weekend, wróć i żyj swoją własną codziennością. Bez faceta, przy którym czujesz się jak śmieć, to nie związek... Tak, 4 lata to szmat czasu, więc nie marnuj ani dnia dłużej na kogoś takiego. Trzymaj się cieplutko!

4 lata to kawałek czasu, jesteś do niego przyzwyczajona, być może w toksycznej relacji, a być może troszkę koloryzujesz i demonizujesz. Nie wiem. Ja jestem typem lenia. Nie w sensie pracy, bo pracuję, w domu robię dużo, musi być uprane, uprasowane. Typ pedantki. Mój mąż też często mówi: wyjdźmy na spacer. Czasem wyjdę, czasem mi się nie chcę i mówię, żeby poszedł sam albo pojechał na rower. Czy związek oznacza,  że wszystko robimy razem? Według mnie nie.
Wydaje mi się, że nie masz większych problemów i stwarzasz je sobie trochę. Wczoraj nawet była taka sytuacja, że chciałam iść do sklepu i pytam go czy chce iść ze mną, on kręcił nosem, że nie chce mu się. Ok, rozumiem, ubrałam się i poszłam. Po co fochy? Chcesz iść do kina? Idź. Facet Cię nie przywiązuje do kaloryfera <chyba>. Po paru latach związku nie ma już chodzenia rozanielonym w pizgające, listopadowe wieczory, nie ma kina gdzie nie wiadomo o czym był film, bo patrzyło się sobie głęboko w oczy. Niestety, zauroczenie mija. Trzeba sobie odpowiedzieć, czy stabilizacja i rutyna to jest dla nas zmiana, ale niekoniecznie na gorsze, czy powoduje u nas "depresję" i "samo lecące łzy". Albo w prawo, albo w lewo. A przede wszystkim z nim pogadaj, szczerze, na poważnie, spokojnie. Bo z Twoich opisów nie widzę, żeby to był jakiś okrutnik.

Teo, no można też się rozstać ale twórczyni wątku chyba tego nie chce. Ja zaakceptowałam, że związek z czasem się zmienia. Może i istnieją związki, w których namiętność trwa latami ale osobiście nie znam żadnego. Albo znajdziecie kompromis albo się prędzej, czy później rozstaniecie, albo będziesz się tłamsić dalej w związku, będziesz wiecznie niezadowolona, narzekająca <na marginesie wątpię, że facet długo wytrzyma w takiej relacji>. Jak widać, wyjść jest kilka.

I to wszystko tylko dlatego, że facet jest krnąbrny i nie słucha poleceń?

Tylko kto tu jest egoistą? Nieposłuszny facet, czy kobieta próbująca go zmusić do życia wbrew jego potrzebom?

Gdzieś czytałem takie fajne cuś :
Kobieta wchodzi w związek z nadzieją, że zmieni faceta. Facet wchodzi w związek z nadzieją, że kobieta się nie zmieni. Oboje się mylą.

Excop
Może powinna zerwać, a może przemyśleć swoje zachowanie, bo kogoś nie zmienisz, ale siebie możesz. Nigdy nie znajdziesz ideału, więc może trochę tolerancji i akceptacji by pomogło?
Oczywiście, nie sprawi, że ze spokojnego domatora facet stanie się nagle miłośnikiem imprez i spacerów, ale sądzę, że takie zachowania:

"rano potrafi powiedziec 'no rob mi sniadanie' ja mu odpowiem ze spiesze sie zeby sam zrobil a on do mnie 'mowie ze masz zrobic to masz mi zrobic'"

pomogłaby wyeliminować spokojna rozmowa.

I jeszcze jedno, w poprzednim poście wynotowałem jej zachowania, które uważam, że powinny ją zaniepokoić, bo dowodzą jakiejś bluszczowatości i uzależnienia poczucia własnej wartości od tego co robi drugi człowiek. No bez jaj, kobieta popada w jakąś depresję, bo jej mężczyzna nie lubi spacerów?

Z drugiej strony, dlaczego ten facet czuje się wciąż zmęczony, śpiący? Przepracowany, albo jakaś nerwica, depresja, inna choroba?

A Ty dobrze studiujesz wypowiedzi?

Coś na zasadzie "tak bardzo nie chcę z nim być, że jestem z nim by zrozumieć, czemu tak źle myślę"... Częsta sceneria u osób niedojrzałych to przyjęcia odpowiedzialności za własny los. Najczęściej deficyt emocjonalny z dzieciństwa.

Przechodząc z pieleszy rodzinnych w dorosłe życie powinniśmy mieć przymusowy min rok życia samemu sobie, by zobaczyć kim jesteśmy, co lubimy i kogo chcielibyśmy na partnera. A tak z rączek rodziców, w rączki chłopaka.

Zdajemy się na innych, mówiąc wprost "dajesz swojemu partnerowi prawo stanowienia o sobie i najlepiej by to on zakończył Twoje męczarnie"