Zdradziłam?

melisa, odpowiadając na tytułowe pytanie: uważam, że nie zdradziłaś męża. W polskim prawie istnieje taki termin jak trwały rozkład pożycia małżeńskiego, czyli przede wszystkim zerwanie więzi ekonomicznej między małżonkami, charakteryzujące się m.in. oddzielnym miejscem zamieszkania, zaniechaniem zaspokajania wzajemnych potrzeb życiowych, brakiem współdecydowania o wydatkach, ale także  zanikiem więzi emocjonalnych łączących małżonków.

Zdaje się, że to jest Twój i męża przypadek?

Pamiętaj, że prawne orzeczenie rozwodu oznacza tak naprawdę s t w i e r d z e n i e wygaśnięcia związku, a więc publiczne podsumowanie stanu i s t n i e j ą c e g o.

Naturalnie im więcej sprzecznych komunikatów będziecie z mężem wysyłali urzędnikom i świadkom, im bardziej Wasze stosunki będą zagmatwane, tym większy kłopot będzie miał sąd z oceną sytuacji i  wydaniem postanowienia.

Jeśli chodzi o stosunki seksualne, odnoszę wrażenie, że Twoim problemem nie jest tak naprawdę to, że miałaś je jeszcze w trakcie formalnego trwania małżeństwa, ale że Twoi partnerzy stracili Tobą zainteresowanie post factum.

Piszesz, że poczułaś się oszukana, brudna, uwiedziona. Mąż niespodziewanie zyskał na atrakcyjności przez sam fakt, że nie chce zniknąć. (Specjalnie nie piszę "że Cię nie opuścił", bo pod w/w względami zrobił to już dawno.)

Robisz sobie ogromną krzywdę uzależniając swą moralność i wartość od seksualności. Czasy się zmieniły - już nie jest tak, że tylko mężczyźni mają honor, a kobietom pozostaje reputacja.

Masz prawo do zarówno długotrwałych jak i jednorazowych seksualnych relacji. Na zasadach, które indywidualnie ustalisz z drugą stroną. Jak długo nie łamiesz prawa i nikogo nie ranisz, jest to w porządku.

Nie możesz natomiast traktować seksu jako substytutu uczuć i oczekiwać, że skoro ktoś poszedł z Tobą do łóżka, to mu na Tobie bardzo zależy. Czasami tak rzeczywiście jest, a czasem zależy mu wyłącznie na tyle, by podzielić się z Tobą swoim ciałem i emocjami w tych szczególnych chwilach. Co też ma swoją wartość.

Myślę meliso, że wszystko to doskonale wiesz, ale musi minąć trochę czasu i sporo pracy nad sobą, nim trafi Ci to do przekonania.

Sugeruję, byś poruszyła temat na swojej terapii. Możliwe, że przyda Ci się też terapia u seksuologa.

melisa80 choćbym nie wiem jak czytała to co napisałaś: wspak, na opak i od tyłu nijak zdrady się dopatrzeć nie mogę.
Twojego małżeństwa już dawna nie ma, a to, że formalnie jeszcze trwa? To tylko kwestia papierka. Formalne potwierdzenie czegoś co poszło już w niebyt.
Tobie jednak ten papier potrzebny by nie poczuć się brudna.
Szkoda, że takim myśleniem zatrzaskujesz sobie szanse na lepsze życie, na poczucie, że wciąż żyjesz, że jesteś kobietą, która potrzebuje pewnych uczuć i nie boi się po nie sięgnąć.
Jesteś uzależniona od męża i pewnie tylko terapia pomoże ci uwierzyć w to, że nie ma w tobie żadnej winy. Rozmawiasz o tym na terapii czy zakopujesz ten problem przed wejściem do gabinetu?
I jeszcze jedno: fajnie, że jest ktoś obok ciebie, kto chce z tobą być. Tylko nie traktuj go jak przysłowiowy plaster na ból duszy, a potem z nim do kosza. Uporaj się najpierw z tym bałaganem (nie mówię o formalnej kwestii) w sobie by móc iść dalej z kimś kogo w pełni zaakceptujesz i obdarzysz szczerym uczuciem.

Zdrada była w teorii (bo formalnie jesteście małżeństwem), ale nie w praktyce. Moim zdaniem liczy się praktyka, życie rzeczywiste, a nie papierek. Nie byliście razem, nie mieszkaliście razem, więc nie było prawdziwej zdrady.

Nie ma tez moim zdaniem nic złego w tym że uprawiałaś seks. Potrzeby seksualne wg Maslowa są na tym samym poziomie co jedzenie i sen. Czemu się za to obwiniać?

Proponuję Ci metodą holistyczną - czyli postaraj się na sytuacje które wywołują w Tobie poczucie winy czy lęk, spojrzeć w inny sposób. Tzn. wyobraź sobie jak można na to popatrzeć inaczej, w sposób inny niż Twój. Przykładowo: wtedy było przyjemnie, emocje i uczucia towarzyszące tym dwóm romansom były z pewnością przyjemne. Jest fajnie mieć takie wspomnienia, wielu ludzi niczego takiego nie przeżyło. Może na starość żałowałabyś że nie zdecydowałaś się wtedy pójść na całość, właśnie gdy byłaś młoda i piękna? Czas szybko mija, niedługo będziesz stara i bezzębna, czy nie jest fajnie wspominać że przeżyłaś fajne chwile z facetami którzy Ci się podobali? Spróbuj popatrzeć na to od tej strony, zastanawiaj się nad innym podejściem do problemu, nie zamykaj się jedynie na swój (obwiniający).

Postaraj się stać się dla siebie swoją największą przyjaciółką. Wykaż się zrozumieniem dla siebie, wybacz sobie pewne rzeczy. Jestem pewna, że najlepszą przyjaciółkę byś usprawiedliwiła i zrozumiała, więc dlaczego nie możesz spróbować potraktować samej siebie podobnie? Właśnie stąd wzięła się nerwica i nadal się ona utrzymuje. Puść kontrolę nad sobą, pogódź się z tym że pewne sytuacje już minęły, są za Tobą, nie masz już na nie wpływu, więc po co tak żyć przeszłością? A jak już żyć to czy właśnie nie lepiej wspominać coś fajnie, jako przygodę?

Co do lęków - zaakceptuj je. Pod tym względem też bądź wyrozumiała. Masz prawo odczuwać pewne lęki, bo napiętrzyły się Twoje konflikty wewnętrzne.
Nie muszę też chyba dodawać, że aby wyjść ze stanów lękowych, należy wychodzić naprzeciw lękom. Jeśli boisz się mężczyzn, to właśnie nie unikaj ich, bo w ten sposób pielęgnujesz strach. Małymi krokami przełamuj swoje fobie, kontaktuj się z mężczyznami, rozmawiaj z nimi, może z czasem nawet daj się wyciągnąć na kawę, by Twoja podświadomość mogła się przekonać że nie ma się czego bać.