Nowy związek, a były mąż.

Właśnie tego się boję. Że to nie jest do końca miłość, tylko wspomnienia, którymi być może oboje żyjemy. Być może oboje chcielibyśmy być ze sobą na nowo, bo spędziliśmy razem pół naszego życia. Tylko dlaczego wciąż są te ciągoty-jeden do drugiego?

I dobrze slyszalas.Ja mam pewne doswiadczenie i nie polecam,potem jest wypominanie.To normalne ,ze sa jeszcze uczucia do bylego meza ,a tym bardziej jesli macie wspolne dziecko,ale nie funduj sobie nowej hustawki eksteremalnych wrazen.Napisalas,ze masz kogos i nawet jesli Twoj kolejny zwiazek Ci nie wyjdzie to nigdy nie miej poczucia winy,ze nie wrocilas do meza ,a ten nowy zwiazek Ci tez nie wyszedl,bedziesz miala nowe doswiadczenie ,z ktorego skorzystasz w dalszym zyciu,tak tylko pisze teoretycznie ,jesli by nowy zwiazek z Panem z ktorym teraz jestes jednak nie wypalil.
Ludzie sie nie zmieniaja.

Jaki jest teraz ?
Odstawił alkohol ?
Dale ma "ko-leżanki" ?
Pracuje ?

Jeżeli powrót, to na Twoich warunkach.

Rzeczywiście, często rozwód oznacza tylko przerwę, nie koniec.
Pytanie jak długa ta przerwa i jak ją wykorzystać, dla siebie - na swój rozwój, mądrość, nie na konsumpcję.

Mam obawy, że z męża nigdy się nie wyleczę, to była moja pierwsza miłość. Byliśmy ze sobą długo, 16-17 lat spotykania się i małżeństwa razem. Były mąż "przypomina" o sobie od rozwodu, a nawet przed rozwodem, gdy już razem nie byliśmy. Niestety to człowiek, który nie trzyma się raz podjętych decyzji. Chciał rozwód - ma, potem rozwodu nie chciał- chce być z nami, ale czy na długo?! Z jego podejmowaniem stałych decyzji jest ciężko. Zdarzały się już przed rozwodem powroty i wyprowadzki.

Czy pije?- chyba nie tak jak kiedyś, bo pracuje. Koleżanki-nie mam pojęcia, on się nie przyzna.

Edit:
tenniedobry2 - podziwiam Cię bardzo! Mój mąż też popijał i wydaje mi się, że już swego czasu przestał nad tym panować. Też zwalał na mnie swoje picie, a to byłam nie uśmiechnięta, a to coś nie tak powiedziałam. Ty wyszedłeś z tego. Zrozumiałeś. A on-mój były mąż-może znów jego zmiana jest na chwilę. Nie mam pojęcia.

Witam;

Idź w swoją stronę, nie oglądaj się za siebie, na męża który Cie porzucił.

Nie wchodź drugi raz do tej samej rzeki. Ja weszłam nic dobrego z tego nie wyszło.
Dodatkowo nie wiesz czy mąż sie zmienił, pewnie raczej nie....

ostateczna decyzje i tak musisz podjąć sama, niestety.

pozdrawiam i dużo siły życzę

ja nie che go bronić, sama jedynie wiesz co to wszystko warte
nie patrz na rodzinę, co że anty on, dobra kawał ciula itd itp

wszystko się może człowiekowi przydarzyć, wiadomo nie każdy na to zasługuje

ja jestem z tej drugiej strony, i co mam się poddać bo rodzina jest anty ja

pieprze ich, każdy ma swoje wady, kwestia komu przeszkadzają jakie, wiadomo też ze zawsze najbliższa rodzina będzie za tobą, chyba ze sobie zasłużysz sama

ale nie podejmuj wyboru przez pryzmat rodziny i ich stosunku do niego, bo to nie oni będą z tobą reszty życia dzielić

ja się wpieprzyłem w taki właśnie układ rodzinny, i swoimi de facto błędami, uporem żony, jesteśmy razem dalej

a już kilka razy rozchodziliśmy sie i wracaliśmy do siebie,

wiesz dla mnie akurat hasło że nie wchodzi się dwa razy to tej samej rzeki, nie
mówi nic więcej, jak że rzeka płynie i się zmienia, kwestia czy woda brudniejsza czy bardziej przeźroczysta

być może jestem w błędzie, być może piernicze farmazony,
ale dopóki coś tam środku ci podpowiada że można jeszcze spróbować, próbuj

w przeciwnym wypadku, zajmij sie czymś i staraj zapomnieć, o nim,
przecież smsów nie pisze sam do siebie
odpisujesz!!!

popatrz na to dajesz mu byc może jakis znak szanse,
jeśli tego nie chcesz, to przeciez to sposób rozmowy można zmienić
jeśli naprawde ciolek zmieknie po jakimś czasie,
i to pewnie z grubsza tak wyglądać możesz

ważne co Ty tak na prawdę chcesz, tego się trzymaj, podjętej decyzji nie zmieniaj
tu nie ma mowy o wątpliwościach, a co gdyby, a czemu nie tak, a może jednak

a uwierz my z żoną próbujemy po raz ostatni, sami zdecydowaliśmy na luzie że to robimy dla nas i dla dzieci

i wiesz co wcale nei jest łatwo, jest gorzej, jest ciężej, ale wiem że to minie,
bo akurat moje batalie z żoną, uświadomiły nam jedno, że my akurat nei możemy bez siebie żyć, w pozytywnym znaczeniu tego słowa

a miałem już wniosek o separacje, zlożony, już był wnioske o rozwód złożony
mam niebieską kartę za psychiczne się znęcanie
mialem problemy z alkoholem, nie omieszkałem robic awantur itd itp

i wydaje mi się mimo teog że wiem że jeszcze długa drogą, że warto, i że może się naprawdę udać
i uwierz miodowego miesiąca też już dawno nie ma , ale jest inaczej
budujemy to od nowa w tym gównianym kraju, i mimo braku czasu, mimo codziennej bieganiny, jednak znajdujemy czas dla siebie, i to nas zbliza

nie chce ci mącić, wiekszość tutaj robi chłodny bilans,
hajtnięci, dobra się obejdzie
dzieci, hmmmm, był dupkiem do potęgi
uciekaj
alimenty, nie trać czasu, szkoda zdrowia

itd itp
tak jest według mnie najłatwiej, pomijam przypadki że naprawdę tylko kula w łeb rozwiązała by problem

warto się nie poddawać, i warto wiedzieć czego się chce od życia, piszesz że połtora roku po rozwodzie, hm nie jestem kobietą ale jako nie dobry facet, to pewnie juz bym temat zamknął

życzę Ci decyzji która sprawi że będziesz szczęśliwa, jaka by ona nie była
pozdr

Znam jedno małżeństwo, które zeszło się po rozwodzie. Ona dała mu szansę, bo on zapewniał, że się zmienił. Zostawiła dla niego kogoś, kto ją kochał i szanował dla kogoś, kto ani jej za bardzo nie kochał, ani nie szanował. Nie są szczęśliwi ze sobą i nigdy nie byli. Żałują, że się zeszli. Nie znam innych przypadków takich powrotów. Sama jestem rozwiedziona i nigdy, przenigdy bym do eks nie wróciła. Dobre wspomnienia to tylko wspomnienia. To nic nie znaczy. To nie łączy. Nic dziwnego, że myślisz o eks, skoro spędziliście razem tyle lat. Wiesz co, weź kartkę i spisz sobie wszystkie rzeczy, które zaważyły na rozstaniu. Alkoholizm, prawdopodobne zdrady, brak szacunku, kłamstwa, niesłowność - tyle tu wypisałaś. Zobacz, ile było tych złych rzeczy i zastanów się, czy chcesz to wszystko jeszcze raz przeżywać.
Co do zmian-ludzie się zmieniają wyłącznie jeśli tego chcą. I to trwa latami, a nie kilka miesięcy. Te zmiany są widoczne na zewnątrz. Nie wystarczy przyjść i powiedzieć "zmieniłem się". To tylko słowa niczym nie poparte.

Takacisza wiem co przeżywasz. Kiedyś gdzieś wyczytałem czy usłyszałem, że o pierwszej miłości pamiętamy do końca życia. U mnie to jest prawdą.
Miałem 16 lat i zakochałem się na zabój.
Nie mogłem spać, nie mogłem jeść, cały czas o niej myślalałem.
Problem był taki, że dzieliła nas duża odległość i niestety nic z tego nie wyszło.
Ale wierz mi, że po tylu przeżytych latach mam jej twarz przed oczami i pamiętam barwę jej głosu.
Pomimo tego, że od wielu lat jestem żonaty to dość często ją wspominam.
Wyobraźnia zawsze pracuję. Były chwile, że chciałem ją odnaleźć, ale to chwile.
Bo po głębszej analizie stwierdziłem, że nie chciałbym się z nią spotkać.
Ona została w mojej pamięci jako prześliczna i wspaniała dziewczyna i niech tak zostanie.
Nie chciałbym się rozczarować. Czas zmienia ludzi.
Za rok powtórnie ugodziła mnie strzała Amora.
Poznałem dziewczynę na Mazurach.
Przebywalismy we wspólnym towarzystwie zaledwie 2, 3 godziny.
Tylko w tym przypadku było łatwiej bo mieszkaliśmy w jednym mieście.
Następnego dnia ona wróciła do domu a ja zostałem.
Po powrocie do domu zacząłem jej szukać.
Udało się .
Szedłem do niej i wierz mi, że nogi miałem jak z waty, tak się bałem (wizyta nie zapowiedziana).
Efekt jest taki, że w sierpniu tego roku obchodziliśmy 37 rocznicę ślubu .
Owszem były kryzysy ( dlatego znalazłem się na tym forum), ale gdzie ich nie ma.
Do czego zmierzam?
Zmierzam do tego, że Ty nigdy nie uwolnisz się od wspomnień, od wspomnień pierwszej miłości, pierwszego chłopaka etc.
To zawsze będzie w Twojej głowie i będziesz do tego wracać.
Miałaś plany, marzenia i wierzyłaś, że to jest ten na całe życie.
Ja wiem, że ludzie popełniają błędy i krzywdzą swoich partnerów.
Ja też swojego czasu myślałem o rozwodzie.
Ja też po awanturze wychodziłem z domu tylko, że wracałem po godzinie jak ochłonęłm.
Tak było, tak jest i tak będzie.
Gdyby Twojemu mężow zależało na Tobie, gdyby Ciebie szanował, gdyby Ciebie kochał to czy nie byłoby go z Tobą aż 1,5 roku .
Przez ten czas może wiele się zdarzyć.
Teraz zastanów się czego chcesz, czego oczekujesz i myśl o sobie.
Jego zawsze będziesz pamiętać i nic na to nie poradzisz.
Ja Ci nie powiem co masz zrobić.
To może być tylko Twoja decyzja.
Ale patrz na swoje szczęście i nie lituj się.
Życzę Tobie abyś podjęła dobrą decyzję.

tenniedobry2 podoba mi sie bardzo Twoja wypowiedz tez mysle ze wszystko da sie zmienic jak sie tylko chce akurat ja uwazam ze ja nabroilam w zwiazku wiecej aczkolwiek zawsze tlumacze sie tym ze Maz mnie nie zauwazal nie martwil sie ze moze mnie stracic a tak tego chcialam i probuje sie zmienic ale maz nigdy mi nawet tego nie powiedzial ze widzi ze sie zmieniam ale odnosnie autorki ciezko mi tak naprawde pomoc choc z duza ochota czytalam wszystkie wypowiedzi ...Twoje ii innych
Ja nie jestem po rozwodzie choc nie raz to mowilam ze to zrobie i kto wie.. co to bd dalej. Patrzac i myslac o Twoim problemie  moim zdaniem byloby lepiej bys sama sobie spokojnie z dzieckiem pozyla bylo by ci latwiej a tak oszukujesz siebie sama i nowego partnera a napewno tego nie chcesz. warto pobyc czasami samej poukladac sobie swoje mysli. Ja mysle ze bym dala szanse ale t otylko moaj mysl choc nie powiem ze bala bym sie i mysle ze skoro sie kocha tp tak latwo nie dochodzi do rozwodu pach i po wszystkim
Faktem jest toez to jak wyzej napisal kolega ze dobre sa czasem seperacje taki czas na przemyslenia i wtedy zastanowic sie czego chcey od zycia czy potrafilibysmy juz zyc na nowo ze soba to moja pierwsza mysl nie duzo pomoge bo uwazam ze trzeba sie znalezc w podobnej lub takiej sytuacji by moc co kolwiek doradzic zycze ci sil i wiele spokojnego czasu na przemyslenie jak Mezowi zalezy to bd sie staral a ty go spr bo czas pokaze czy wytrzyma czy da sobie spokoj

Nie opłaca się ufać od nowa. Może są ludzie po rozwodach, po rozstaniach, którzy potrafią naprawiać siebie, wyciągać wnioski z przeszłości, docenić co stracili, ale nie on. Jestem wyczulona na jego zachowania, raz potrafi być miły, kochany, a za chwilę wylatuje z tekstami, że pewnie z wieloma sypiałam itp. To nie ma sensu. Nieważne jaki bieg ma rzeka, nie warto wkraczać do niej po raz enty...Myślałam, że napiszę tu, że nam  się udało. Ale nie uda się!

Zachowaj w głowie dobre chwile. To pozwoli Ci nie zwariować, że zmarnowałaś sobie życie.
Zmień numer telefonu.
Jeśli nie chcesz zmieniać ostrzeż go, że oskarżysz go o stalking.
Jeśli nie pomoże to oskarż go o nękanie, stalking ( to to samo ).
Dalsze decyzje musisz podjąć sama.
Jeśli będzie źle - pretensje do siebie.
Działaj.

ja nie wiem czy nazwałbym to litością

to jest zastraszanie według mnie
próbuje Ci wmówić że jeśli ty sie nie ugniesz, to on przec Ciebie coś zrobi

uderza w Twój ewentualny strach o niego
pewnie wszsytkie inne zabiegi nie przyniosły porządanego efektu, więc teraz idzie poniżej pasa

nie daj się złapać na to, pomyśl gdzie była ta miłość bez której teraz nie może żyć, i w obliczu ostatecznej porażki, chce się targać na życie

gdzie była wcześniej że dotarliście do tego momentu

wszystkie jego obietnice to tylko, mżonka, tego żeby znow Cię przyciągnąć, potem po cichu kroczkami wracać do tego co było

tak to wygląda przeważnie

uwierz, ja mówię jako osobą która tak robiła,
na załąpanie tego trzeba czasu i chęci, a i tak gwarancja że na stałe jest nikła

Mnie jego "straszenie" doprowadziło do takich nerwów, że nockę miałam z głowy. Po za tym-coś takiego, takie granie na emocjach doprowadza mnie do niechęci wobec niego. Bo co to za walka o drugą osobę, skoro nie szanuje się jej emocji, nerwów, uczuć?! Rozumiem-że miał ciężki dzień, ale wiem dlaczego?! Bo się nie uginam, za długo trwa jego "staranie się", a ja kiepsko reaguję.
W każdym razie nie mam tolerancji na coś takiego, ani możliwości własnych by się litować i by przychylić się w jego stronę.

To po prostu "nie ten" facet, nieodpowiedni dla ciebie. Podobne podejście do życia to za mało, muszą być wspólne zainteresowania, pasje, tematy. Inaczej sie nie uda. Tak naprawdę przecież nie jesteście razem, widujecie się sporadycznie, a takie rzadkie kontakty nie cementują związku. Ile o sobie wiecie? Na ile się poznaliście? Zsumuj dni, w które się widzieliście i zestaw je z 365 dniami roku. Ile to procent?

A eks mąż... To co robi, to zwykły szantaż emocjonalny. Oznaka braku szacunku i egoizmu. Przeszłam to samo, z tym, że mnie to nie ruszało. Eks mi zwisał i powiewał, a jego teksty o rzucaniu się pod samochód nawet śmieszyły. Dziecinada i tyle. Powiedz mu, niech robi, co chce. Nie zabije się, bez obaw . To ostatnie stadium buntu u psychotyka, kiedy jego zabawka, czyli eks żona, robi to, czego chce, a nie to, czego chce on. Nie pogodził się z tym, że mu się wymknęłaś. Wrócisz i będzie tak, jak było. Jego szantaże dobitnie o tym świadczą.

Jeśli dobrze ci bez faceta, to żyj sama. Nie musisz mieć chłopa przy boku, by być szczęśliwa, ani eksa, ani aktualnego .

Myślę, że może dlatego właśnie z więzią między nami bywa różnie. Rzadko się widujemy. Rozmawiamy codziennie, ale to nie to samo jak bycie razem tak dosłownie. To dobry człowiek, wiem o tym. Nawet ostatnio przejechał prawie 800km, bo czuł, że ze mną coś jest nie tak.... Co będzie-nie wiem. Może czas pokaże...
Wiem też, że cały rytm zakłóca mi myślenie nad byłym mężem, nad przeszłością, nad tym czego nie mam, co straciłam, nad swego rodzaju porażką, kopem, które dało mi życie. Tyle czasu już minęło a ja czasem stąpam w miejscu. Kocham jeszcze chyba byłego, ale nie wiem co miałby zrobić by odzyskać moje zaufanie. Sama czasem jestem zła na siebie-że mu nie wierzę! Nie umiem poprostu. Miał już kilka szans-zaprzepaścił, więc jak mam na nowo wierzyć, ufać?!
To co napisałaś Emilo-to prawda. Nie wierzę już w jego przemianę.....

Onama- tak, jestem wrażliwa, sentymentalna i zawsze miałam problem z dostosowaniem się do nowych sytuacji.
Po rozwodzie jestem ponad półtora roku, sama od ponad dwóch lat. Cały czas , mimo upływu czasu są "powroty" do przeszłości. Były mąż-potrafi milczeć kilka tygodni (gdy pewnie jest jakaś "koleżanka" na topie), potrafi odzywać się codziennie. Bywa , że jestem zmęczona bardzo tymi sytuacjami. Jak milczy-dopada mnie jakieś przygaszenie, choć w jakiś sposób odpoczywam, gdy się odzywa-raz przeżywam wszystko na nowo, albo buduję w głowie obrazy  jakby to mogło być, jaki on byłby , gdyby faktycznie się zmienił......Męczą mnie te stany. Dlatego poniekąd nie rozwijam się w nowej znajomości...

Otwierają mi oczy takie posty jak Twój Onama, ale sił na wszystko brakuje

Taka cisza
czegis tu nie rozumiem,  chciałabyś byc z facetem, który bylby z Toba tylko dlatego ze lata lecą, koledzy mając rodziny a jego kobiety nie chca bo kasy nie ma? Przeczytaj co piszesz,  przecież to jest żałosne.  Nie chcialabys byc z kims kto Cię kocha?

Dopóki nie rozwiedziesz sie emocjonalnie,  nie ruszysz z miejsca.

Nie uważam Stokrotko by było to żałosne. Otóż mąż uważa,  że mnie kocha. To co napisałam to moje osobiste przemyślenia dotyczące jego chęci powrotu. Mam wrażenie, że z ww powodów chciałby wrócić.

Iwona - już kiedyś chodziłam na terapię. Nic nie dała. Miałam wrażenie, że psycholog wysłuchuje, ale mało co ma do powiedzenia. Masz rację - jestem współuzależniona.

Ja też mam nadzieję, że ostatni raz....poniekąd pijąc do siebie.
Jaka to mordęga żyć w takim zawieszeniu, bicie się serca i rozumu. Doskonale znam to uczucie. Męczę się czasem wciąż, więc wiem jak to jest.