Zdrada

Przykre jest to co piszesz.
Was już niestety nie ma.
Jego "pierwsza miłość" wykorzystała i kopnęła w doopę.
Biedny misio był z Tobą dla litości bo chorowałaś.
Ale skoro jesteś już po operacji i wszystko jest OK to on łaskawie odejdzie.
A te 17 lat gdzie prałaś, sprzątałaś, gotowałaś i przede wszystkim kochalać to jest dla niego nie ważne.
Z Twojego jm to taki 100%  cynik.
Teraz zrób to Ty.
Chyba, że chcesz żyć w zakłamaniu, fałszu, obłudzie i braku szacunku.
Pamiętaj jego słwa, że on Ciebie nigdy nie kochał, że zawsze kochał ją.
Wiem, że to boli, ale czas leczy rany.
Dlatego teraz pomyśl o sobie o dzieciach.
Jego zacznij wykreślać ze swojego życia.
On sam położył głowę na szafot.
Szkoda Twojego czasu.

Przez te dwa lata, kiedy mnie zdradzał, zdarzało się, że mówił, żem nie kocha. Teraz się z tego wycofał. Tłumaczy, że próbował to poczuć, że chciał "zaczarować" rzeczywistość. Ostatnie święta Bożego Narodzenia były wyjątkowo piękne, przede wszystkim dzięki niemu. Mnóstwo prezentów, atmosfera. Wiem, że ona chciała, żeby te święta spędził z nią i jej synem. Nie zdecydował się na to. Z tego co teraz mi powiedział już kilka razy miał od nas odejść, ona chciała być jego żoną, chciała żeby byli rodziną. Przestraszył się, teraz tego żałuje i uważa mnie za przeszkodę, która stoi na drodze do jego szczęścia.
Jeszcze o jego kochance. Wydaję mi się wyjątkowa, przykłady: Dała mu w prezencie bransoletkę - rzemyk ze srebrnym wisiorkiem w kształcie dziewczyny. To chyba żeby o niej pamiętał kiedy jej przy nim nie ma. Poczułam się jakby mi napluł w twarz wchodząc w tym do domu. On to zdjął i schował, potem to spaliłam. Drugi prezent to kalendarz - kochająca się para w różnych domowych sytuacjach (domyślam się że to oni), powiesił to u siebie w pracowni, porwałam na kawałki. Powiesił resztki, potem sam wyrzucił albo schował. Prawda, że to wyjątkowa kobieta jest?

Kawał chama, reszta gnoja. Współczuję Ci bardzo, ale to bardzo, za całe Twoje życie z tym sk.......em. Jak można powiedzieć komuś, że było się z nim tyle lat, a kochało inną osobę. Paranoja. Jak najszybciej pozbądź się go ze swojego życia, wyrzuć go jak śmiecia do kosza.

Serce mi pęka, kiedy myślę o moim dziecku, że poczuje się porzucone przez ojca, że nie będzie go przy niej kiedy będzie go potrzebować.To taka wrażliwa dziewczynka, która wchodzi w świat nastolatek. Oczywiście jest mu przykro, nie jest szczęśliwy, ale jego życie jest puste, a szczęśliwy jest tylko przy kochance.

Dziękuję Wam bardzo za wszystkie posty, są dla mnie pociechą. Już nauczyłam się o tym mówić, no i pisać. Długo trzymałam wszystko w sobie. Nie mówiłam nawet przyjaciółkom, bo bardzo lubiły mojego męża, uważały nas za świetne, nawet wyjątkowe małżeństwo. Od niedawna wiedzą wszystko i są ze mną. To dla mnie cenne.
Myślę, że Michał w końcu do niej odejdzie. Muszę się z tym oswajać. K...wsko ciężko!

WYJĄTKOWO WYRACHOWANA - to fakt.
Niemniej - NA TO NIE MASZ wpływu... więc PLUŃ na nią.
A Twój mąż...

MANIPULANT
Wredny manipulant.
I do tego tchórz.
Sorry - Anka - nie daj sobie kitu wciskać. Skoro Ciebie nie kocha (tylko dotąd oszukiwał) to CHYBA nie będziesz patrzeć na jego udrękę? Chyba nie jesteś masochistką, by TO znosić dzień po dniu?
Niewątpliwie Wasze dziecko ODCZUWA napiętą atmosferę. Szczęścia to już TERAZ jej nie daje... ni poczucia bezpieczeństwa. Lepsze się wydają "czyste" i klarowne sytuacje. Posłuchaj co mówi paulo71 - ON nie umie zaprowadzić porządku w Waszym życiu - Ty zaprowadź. Nawet jeżeli by miało boleć. Lepsze to niż stanie w rozkroku. NA taki "czas do namysłu" wymyslono właśnie separację - BY wzajemnie się nie ranić, by dając sobie dystans umożliwić TRZEŹWĄ ocenę sytuacji... i własnych możliwości
TRZYMAJ się cieplutko dziewczyno!

Anka
zostaw ich, niech mowia co chcą. Idź swoja drogą i zastanow się czego chcesz?

Ty przede wszystkim z nią rywalizujesz o niego. On to widzi i wygląda na to, że go to bawi. To że w Święta wybrał Was nie ją poczytujesz jako super sukces - jeden cios dla niej, a najbardziej boisz się, że i tak do niej odejdzie. Nie, że w ogóle, a do niej.
Nie zauważasz, że to palant, że tańczysz jak Ci zagra, ona możliwe też. Przestań walczyć z nią na punkty, która będzie miała go więcej, czy dłużej ale spójrz trzeżwo na sytuację i na niego w oderwaniu od niej. Nie chodzi o to, która wygra, bo w ten sposób każda przegra. Ważne byś Ty szczęśliwie przeżyła życie!

Po co z nim jesteś? O.o

Aniaa wielki szacun dla Ciebie za tak mądry, dojrzały post i oczywiście wielkie .
Jesteś bardzo madrą kobietą.
Tylko mam prośbę, nie pisz więcej szyfrem bo mnie od rozszyfrowywania tego głowa boli .

SERCE charakteryzuje się brakiem pomyślunku
Naprawdę uważasz, że separacja NIE JEST daniem sobie czasu?
Dodałabym do "czasu" spojrzenie z boku.
Co byś radziła Aniu najukochańszej siostrze bądź przyjaciółce w analogicznej sytuacji?
Bo domyślam się, że nie tolerowanie "zadurzonych zwłok" na kanapie?

Co za obrzydliwy człowiek z twojego męża! Postapił z tobą okropnie i zresztą z waszym dzieckiem też, wogóle co to za pomysł zabierać dziecko na spotkanie z kochanką?! Po prostu w głowie się nie mieści.... Zostaw go, i choćby błagać cię póxniej o powrót-nie pozwól!

Zgadzam się z tymi, którzy sugerują Tobie  zadbanie o siebie. Ale dodatkowo uważam należałoby rozważyć podział majątku, ewentualną separację itp. i to właśnie z Twojej inicjatywy. To, że Twój mąż jest tchórzliwym wypierdkiem to widzisz...Daj mu "kopa" sugerującego zerwanie więzi i powiedz- do kochanki otwarta droga, a ja od dziś żyję jak kobieta bez męża.. Wyjdź gdzieś zrobiona na bóstwo, nie wróć raz na noc itp. itd. Pokaż, że umiesz żyć bez niego. Nawet jeśli Cię nie kocha to może instynkt zadziała u niego jak u psa ogrodnika? Jeśli chcesz, żeby został może się uda...Ja za samo mówienie mi, że moja miłość była pomyłką  przez tyle lat wyrzuciłabym swojego męża na "zbity pysk". Ty zrób co dla Ciebie najlepsze. Pozdrawiam

Mówił, że zrobi coś do zjedzenia, że musimy z córką wybrać się do dentysty itp. Nie pojechałam po niego i teraz się boję. Już kiedyś miał myśli samobójcze.

Raki to nie tak do końca jak piszesz.
Ja wprawdzie nie jestem kobietą i nie myślę jak ona.
Tylko ja ją dobrze rozumiem. Po 17 latach wspólnie spędzonych czegoś się oczekuje od partnera/ki.
No ja moźe jestem trochę więcej z żoną niż 17 lat, ale już od dawna znam ją na wskroś.
Można powiedzieć, że prawie czytam w jej myślach.
Wiem, że ona tego oczekuje, bo to o czymś w związku świadczy.
Jak myślę to tego oczekuje każdy z nas i tak powinno być.

Epilenko, coś z tego co piszesz może być prawdą. On uważa, że jest w życiu nieszczęśliwy, ciągle coś goni, nie cieszy się z tego co ma, nic go nie bawi, nie cieszy na dłuższą metę. Zaczyna wiele spraw, większości nie kończy. Myślę, że to nie moja wina. Jestem naprawdę fajną kobietą, radosną, lubiącą ludzi, niebrzydką raczej. Fakt, że nie stawiałam mu granic, praktycznie żadnych. No i teraz zbieram tego owoce.
Wczoraj w końcu pojechałam po niego. Wolałam nie ryzykować. Wrak człowieka. Dziś idzie do psychiatry, może zdiagnozuje u niego depresje, może inną chorobę, a może to po prostu dupek. A ja idiotka.

Jeśli jest tak jak piszesz, to zastanów się nad tym wszystkim na spokojnie. Masz kamień u szyi i nie wiem czy takiego życia chcesz?
Pamiętaj, że często jeden rozwód - to dwie szczęśliwe osoby w przyszłości.
Dla dziecka najbardziej - według psychologów - destrukcyjną sytuacją są kłótnie rodziców, niż ich rozwód.
Zastanów się też, jakie miałaś wzorce rodzinne - może mama też tak matkowała ojcu i Ty powielasz ten schemat. Jeśli tak - pomyśl o córce, ona też powieli schemat matki Polki, czy cóś...
A może Ty byłaś beztroska, a on dźwigał całą odpowiedzialność za Was i ma dosyć? Nie oceniam Cię, tylko wrzucam, abyś coś przemyślała.

Ja naprawdę czegoś tu nie rozumiem, najpierw mówisz mu, że po niego nie pojedziesz, potem jednak jedziesz...no powiedz sama...czy Twoje zdanie coś znaczy?

Dory pomysł.

Hej! Nie było mnie długo. Ponad pół roku temu przechodzłam piekło i dzięki przyjaciołom i Wam - życzliwi ludzi z tego forum - przetrwałam. Nadal jesteśmy małżeństwem. Michal bardzo sie stara, jest teraz taki jak w pierwszych latach naszego związku. Kochanka jeszcze dobijała sie do niego,  bezskutecznie. Okazało się, że jej nowa 'wielka miłość' trwała kilka miesięcy!
Miewam gorsze dni, czuję sie wtedy tak jakby ktoś mocno kopnął mnie w klatę i z prędkością światła cofam się do samopoczucia sprzed pół roku. Zastanawiam się wtedy czy dam radę, czy to nie jest ponad moje siły. Te doświadczeni bardzo mnie zmieniły. Uczę się kochać siebie samą, stałam się swoją najlepszą kumpelą.
Jest życie po zdradzie. Nie powiem, czy lepsze, czy gorsze - inne.

Kochani,
jakie to ma znaczenie ile wart jest on i ona i czy ona to wyjątkowa s...., a on to idiota, który nie wie co to prawdziwa miłość?
Jakie do ma znaczenie dla Anki?
Dla Anki znaczenie ma tylko to jaka jest Anka. Na ile Anka kocha siebie. Na ile czuje się warta?
Reszta dla Anki jest bez znaczenia. Anka już raz się przeliczyła. Zaufała, podarowała siebie, urodziła mu dziecko a potem latami sprzątała, prała, gotowała w nadziei, że to co uważała za wartościowe jest wartością dla innych.
Otóż nie jest, nie dla wszystkich, dlatego nie warto robić tego dla innych. Teraz Anko myśl o sobie, rób to co dla Ciebie dobre, co ważne.

Prawda jest taka moje drogie, że podejmujecie decyzje mamiąc się złudzeniami. Nic nie trwa wiecznie i mamy prawo zmieniać zdanie, zakochać się w kimś innym, pragnąć, żyć inaczej. Wiara w to, że czyste gacie, schabowy i płomień w kominku zatrzymają mężczyznę przy nas jest naiwnością. Wszystko się zmienia.

Ania, nie wiem na co czekasz, ale tracisz czas. Nawet jeśli bardzo go kochasz i chcesz go przy sobie zatrzymać nie tędy droga.
Chcesz żeby był Twój, stań się kochanką nie praczką, kucharką i matką, bo to działa tylko na ich poczucie obowiązku, a Ty przecież chcesz żeby Cie kochał i pragnął, a nie był z Tobą ze względu na dziecko?

Niestety, Mańku z Maniek nie jestem Anką W. Z tego co tu czytam, mój przypadek jest banalny. Fascynacja kimś nowym, obietnica przygody, smakowanie nieznanego, no i w zestawie nie może zabraknąć "ślepego" współmałżonka. Nie wiem do końca dlaczego nasze małzeństwo nie rozpadło się. Zawsze byliśmy ze sobą blisko fizycznie, nie chodzi tylko o sex, ale o przytulanie takie zwykłe codzienne, no i spaliśmy w "uścisku". Ostatnio slyszałam wywiad z neurobiologiem, w którym opowiadał, że w czasie takiego kontaktu fizycznego wytwarzają się oksytocyna i wazopresyna - hormony przywiązania i szczęścia. :-) Może to właśnie to nas uratowało? Pozdrawiam wszystkich!