zaburzenia w odżywianiu, samotność, złość, wstyd, brak sensu życia

Potrzebuję wyrzucić to z siebie, chciałbym aby ktoś napierdala mnie na jakąś ścieżkę gdyż wszystko zaczęło wymykac się z pod kontroli. Mam wrażenie ze to co teraz się ze mną dzieje miało swój początek juz dawno. A więc zacznę od początku. Wszystko zaczęło się od choroby mojego taty lecz to nie jest typowa choroba. Mój tato był w zakładzie psychiatrycznym, wręcz oszalał na punkcie Religi w bardzo nie zdrowy sposób. Od tego momentu kiedy w domu zauważyliśmy ze z tata nie zachowuje się normalnie, w domu były ciągle krzyki,płacz. Ja wszystkiemu się przeglądałam ale wtedy specjalnie nie ruszyło mnie to. Ani razu nie płakałam z tego powodu, żal mi było jedynie brata który to bardzo mocno przeżywał. Kiedy doszło do tego ze tato trafił do szpitala tez nie płakałam, nawet nie umiałam się z nim pożegnać, martwiąc się jedynie ze zabraknie nam pieniędzy jak tato straci pracę. Gdy wyszedł ze szpitala to ciągle spał, patrzył się w sufit,  nic go nie cieszyło. Przeglądałam się temu i wydaje mi się ze przestałam go kochać. Przez niego w domu jest takie zamieszanie bo on nie chce się wyleczyć, obecnie już nie jest taki otepialy ale tylko dla tego że przestał brać tabletki i znów pewnie historia zatoczy kolo. W tamtym czasie jak i teraz zresztą nie mogę się nikomu zwierzyc bo jestem kompletnie sama. Raz miałam przyjaciółkę, byłyśmy jak papuzki nierozlaczki ale po zmianie szkoły nasza przyjaźń gasną aż w końcu przestała istnieć, szkoda ze w momencie kiedy jej najbardziej potrzebowałam. Doskwiera mi samotność od zawsze w zasadzie, mam jedną bliska osobę ale nie zwierząt się jej. Jest to typowa znajomość szkolna. Nigdy nie miałam chłopaka a mam 18 lat, teraz tak myślę że mnie chyba wgl nie pociągają faceci, wydaje mi się ze to przez ojca. Ja chciałabym mieć przyjaciółkę. Od tego roku postanowiłam ze wezmę się za siebie i schudnę. Udało mi się ale oszukiwalam, jadłam max500 Kcal dziennie wpadłam w paranoję musiałam zjeść gdyż jabłka czy wafelka różowego co 3/4 godzinny. Niby zdrowo, znajomi zauważyli ze schudłam,  podziwiali mnie czułam się wyjątkowo. Jednak w porę zorientowałam się ze to podchodzi pod chorobę a nie chce być chora jak tatuś. Myślałam że wyszłam z tego, dalej dbalam o siebie ale zdrowo. I nie wiem co się stało ale przez te wakacje to już siebie nie poznaje. Nie umiem juz sobie pomóc. Po pierwsze przytyłam, brzydze się siebie nigdzie nie wychodzę w takim stanie z domu, wstydzę się. Po drugie zaczęłam nie nawidzic swojej rodziny. Często płaczę i myślę o śmierci, czytam artykuły na temat jak szybko schudnąć czy też co robić by zachorować na raka czy mieć tasiemca. Ostatnio nie mogłam zasnąć przez 2 noce nie spałam, mama dala mi tabletkę... Nie wiem co robić, potrzebowałam to opublikować bo gdy dostane jakieś odp może mi to w jakiś sposób pomoże