wkurzający narzeczony - uczyć czy akceptować ? A może wymyślam ?

Mąż mojej koleżanki jest taki sam. To się nie zmieni. On nie bierze Twoich uczuć na serio pod uwagę i wydaje mu się, ze stresowanie Ciebie jest zabawne. Takie przedszkolne zagrywki. To się nie zmieni i w chciwlach dla Ciebie ważnych i chwilach stresu on nie będzie Ci pomagał tylko jeszcze dowalał. Taki typ - wkurzający gówniarz.

Nic z tym nie zrobisz. Lepiej się przypatrz dokładnie za kogo za mąż wychodzisz.

Po tej sytuacji rozmawialiśmy sami i jeszcze raz bez emocji wyjaśniłam , że zamiast grać do 1 bramki on gra przeciwko i chociaż to tylko gadki, to mnie to niepotrzebnie denerwuje. Przeprosił.
Fakt też ,że uchodzę za osobę nadwrażliwą. Potrzebuję stu pochwał na minutę, wszystkim się martwię i muszę co chwila czuć wsparcie.
On jest bardziej niezależny, bardziej zamknięty, choć i tak widzę konkretne postępy.
Możliwe, że Teo ma rację - że on mało się liczy z moimi uczuciami. Będą na kursie p.małż. było zadanie by wypisać co dla nas w małżeństwie jest najważniejsze, on wpisał 1)miłość, 2)samorealizacja, dalej rodzina etc. Ale ta samorealizacja w ogóle mi nie pasowała, ja stawiam na miłośći, rodzine, dzieci, obgadaliśmy i to , wtedy powiedział że "po prostu było czubku listy to przepisał bezmyślnie. I jeszcze z cyklu kursowego - mieliśmy napisać do siebie listy, tam na zajęciach, kurs był w marcu, do tej pory ja trzymałam oba i nie czytaliśmy ich, ostatnio jak zaproponowałam by je odczytać powiedział, że nie ma romantycznej atmosfery, ja się uparłam więc odczytałam jego list do mnie, był krótki, ale piękny. Może faktycznie go mało obchodzi co mógłby się z listu dowiedzieć o moich uczuciach....
Tylko co robić dziewczynki ?

Kocham go bardzo i nie chcę rezygnować z nas.

P.S. byłabym nieuczciwa gdybym nie przyznała, że wiele razy działa tak jak ja sugeruję i kieruje się tym co ja powiem- od kierunku na urlop po ciuchy do ślubu.

Pozwolę sobie się nie zgodzić.
Może faktycznie to się nie zmieni, ale może być inaczej. Jestem zwolenniczką mówienia wprost o problemach. Spokojnie i rzeczowo trzeba partnerowi przedstawiać swój punkt widzenia. On wtedy przedstawia swój. Można dojść do porozumienia. Czasem potrzeba  więcej niż jednej rozmowy.
Wypraktykowane
Rzecz jasna, nawet rozmowy mogą nie pomóc, bo do tego trzeba dobrej woli obu stron.

czyli co ? spokojnie mówić "chcę byś zajął na serio stanowisko, wsparł mnie ,a nie ironizował?"
co oznacza "wypraktykowane" ? Jak Ty sobie poradziłaś ? Miałaś podobnie ?

Aha, czyli z fajnej wyluzowanej dziewczyny, w której się zakochał, stałaś się przewrażliwioną, bojącą się o wszystko królewną, którą trzeba wspierać na każdym kroku, chwalić i podziwiać, aby dziewczynka czuła się dobrze? To w takim wypadku wcale się nie dziwie, że Ci dogryza.
Zanim zaczniemy narzekać na partnera, to spójrzmy na siebie.

Niechęć do pochwał może wynikać z braku przyzwyczajenia do tego, jeśli coś jest nieznane, to jak nagle ma być znane i być częścią charakteru.
Filozfka to chyba za bardzo się przejmuje tym ślubem, stresuje, a gość podchodzi na luzie do tych spraw. Jego zachowanie normalne, z dystansem jest odbierane negatywnie wtedy. Mnie również nieraz bawi jak to niektórzy się spinają nad czymś, bo to nie jest moją cechą charakteru by wszystko było idealnie, jak w książkach czy tv.
I to nie ma nic wspólnego z tym, że nie zależy na partnerce, czy nie dba się o nią, że nie ważne są emocje jej czy uczucia.

Wkurzający narzeczony? Nie pomyliłaś się? Nie powinno być 'wkurzona narzeczona'? Czytając Twe posty odnoszę wrażenie, że z sympatycznej, pełnej życia i radości dziewczyny przekształciłaś się w zrzędzącą jędzę, która wszystko wie lepiej i ciągle 'mazazłe'. Tym go ujęłaś? Taką Cię pokochał? Z taką pragnie żyć pod jednym dachem? Zdradzę Ci sekret. On Cię kocha mimo to. Ale uważaj, bo stąpasz po bardzo kruchym lodzie, czasem można kochać i podjąć decyzję o życiu osobnym.

Stres związany z przygotowaniami do ślubu nie jest żadnym usprawiedliwieniem Twego zachowania. Zobacz człowieka koło siebie. Chcesz u swego boku partnera czy tatusia?

No co ja mogę powiedzieć - macie rację.
Jestem dużym dzieciakiem, ale walczę z tym.
Jestem pewna, że byłoby łatwiej gdybym nie mieszkała już z rodzicami - wiem , że to też mnie nie tłumaczy, ale niestety mama wtrąca się w co może i kiedy jej się sprzeciwiam mam duże poczucie winy.
No, ale problem jest we mnie. Rozumiem.

Czyli narzeczony jest po prostu mężczyzną, którego śmieszy moje pajacowanie ,a ja jestem jędzą ? Czyli ,że jego uczucia wcale nie muszą być słabsze ?
Wiem ,że mogę się Wam wydawać śmieszna, chowająca się pod maminą spódnicę, ale tak też nie jest. Mam już popakowane rzeczy do naszej przyszłej kuchni, ja bardzo bym chciała się uwolnić ,ale uwolnić i nie czuć się winną....

Czy mogę jeszcze prosić o poradę ? W mojej rodzinie przyjęło się, że na ślubie ktoś z rodziny ma czytania w kościele - wszyscy oczekują, że i ja polecę to osobom z rodziny. Narzeczony tak nie chce, bo uważa, że kościół to nie miejsce na pokazy lektorskie osób świeckich. Temat przycichł, ale wiem że wróci.
Co robić ? Stawiać się rodzinie i "obrazić" rodzinę (mamę,brata i kuzyna, którzy się tych czytań spodziewają) czy porozmawiać z narzeczonym na spokojnie i prosić by się na to zgodził ?

Bierzesz ślub z narzeczonym czy z rodzinną tradycją? Potrzebujesz jakoś strasznie aby czytanie dukała kuzyneczka Jola?

Inna sprawa, jeśli rodzinnie jesteście bardzo religijni i udział we mszy traktujecie jako uświetnienie ceremonii i jest to ważne. Ale jeśli ma to być tylko pokazówka, to ja bym odpuściła..

Ale o co chodzi? Bo ja dalej nie rozumiem. Wyraziłaś swoje zdanie i postanowiłaś, ze na TWOIM ślubie będzie tak, jak TY chcesz.
Nie, nie jesteś cieniasem, ale małą dziewczynką, która bawi się w dorosłą. I przesadzasz, bardzo przesadzasz. Chcesz żeby ktoś z rodziny czytał? TY chcesz tego, czy nie? Czy jest to Ci obojętne? Czy Twój narzeczony jest zdecydowanie na NIE, czy też jest mu to obojętne?

Wydaje mi się, że źle do ślubu podchodzisz. Rodzice mają Cię wspierać i doradzać, a nie decydować za Ciebie. To TY i Twój narzeczony podejmujecie decyzje. Z nim konsultuj, a jeżeli on odpowiedzialność zrzuci na Ciebie to Ty postanów co uważasz, ale zastrzeż sobie że robisz to tylko dlatego że on Ci nie udzielił pomocy. To Twój ślub, Twój dzień i ma być tak jak Ty sobie wymarzyłaś, a nie rodzice. Wiem, że często bywa tak że wesele to takie zdarzenie gdzie działa się w myśl zasady "zastaw się a postaw się", ale nie o to chodzi moim zdaniem. Gdybyś przejmowała się każdym członkiem rodziny i jego uczuciami to nigdy byś nikogo nie zadowoliła i na pewno nie zadowolisz. Ale możesz zadowolić siebie i narzeczonego robiąc taki ślub jakiego oboje chcecie.

Co do dogryzania i złośliwości znam to z autopsji. Jest to denerwujące, ale pomyśl czy w sytuacjach naprawdę kryzysowych otrzymujesz od partnera wsparcie czy kolejne złośliwości? Bo jeżeli zamiast pomocy musisz jeszcze bronić się przed złośliwościami to nie jest to dobre dla Was.

Trochę członkowie forum Cię zaatakowali, ale wydaje mi się że niesłusznie. Nie jesteś małą dziewczynką tylko wrażliwą kobietą, która potrzebuje wsparcia, a ostre słowa mogą tylko doprowadzić Cię do większego stresu. Żartuj z narzeczonym, dogryzaj mu tak jak on Tobie, śmiej się z jego złośliwości, ale bądź też świadoma tego, że wszystko zależy od Ciebie i Twojej reakcji na wszystko. Stres związany z uroczystością nie powinien kierować relacjami między Tobą a rodziną czy narzeczonym. Staraj się nie poddawać presji otoczenia i bądź twarda co do ślubu.

Ja wyznaję taką zasadę w związku, że jeśli mi jest coś obojętne, to ostateczne słowo ma osoba, której dana sytuacja obojętna NIE jest. W Twoim przypadku Twój narzeczony mówi stanowcze nie, więc ja na Twoim miejscu przychyliłabym się do jego stanowiska.

Dziękuję. Tak zrobię.

Ale Ty nie współgrasz i nie masz swojego zdania, tylko robisz tak, jak rodzice każą, a to różnica

Dokładają się, wię ok, mogą się wtrącać czasem i nikt nie mówi, żebyś odcięła ich zupełnie. Zapewne są kwestie, które Wam nie przeszkadzają, a dla rodziców są ważne, ale nie pozwalać wcinać się we wszystko.

"Ślub z facetem, z facetem, z facetem.." będę sobie to wbijać do głowy.
BEZ wesela ! ???? oj ile to by było GADANIA !!! Na szczęście wesela chcemy i ja i narzeczony

A CO, przepraszam, teraz masz w głowie?! Ty urządzasz wesele i przyjęcie dla szpanu i zadowolenia rodziców, a nie dlatego, że chcesz stworzyć nową rodzinę. Tak to wygląda właśnie.

Tak, właśnie - kwiatusie, druhny, 400gości, sukienusia z trenem, buciki na wysoki połysk, tiara na łeb, welon, rękawiczki, etola z norek, dorożką do ślubu, żeby wszyscy dokoła widzieli jaka jestem szpanerka...rozgryzłaś mnie.

No a nie jest tak? Wszystko kręci się wokół Twojej mamy i jej oczekiwań oraz rodziny. Nawet faceta próbowałaś zmienić, bo nie został zaakceptowany przez rodziców...

Wypraktykowane w tym sensie, że w czasie rozmowy przekazujemy najprościej drugiej osobie, to o co nam chodzi.
Nie każdy potrafi to "załapać" po zachowaniu drugiej osoby, a czasem nawet taka osoba swoim zachowaniem nie daje prostego przekazu.
Akurat takich problemów jak masz Ty, ja nie miałam. Ale były inne problemy, rozmową je załatwialiśmy.
Co mówić?
"Nie lubię gdy robisz tak....". "Bo mi to przeszkadza/rani/czy coś innego".
Może się okazać, że partner tego po prostu nie widzi.
Przy takiej rozmowie trzeba się też nastawić na to, że partner także nam coś zarzuci i przyjąć to spokojnie do wiadomości

może jestem nietypowa, że liczę się ze zdaniem rodziny, - faktycznie co im do tego, co prawda wychowali mnie, przygotowali do życia, ale nie przesadzajmy...
może jestem dziwna ,bo stresuję się ślubem, - przecież to nic takiego, następny ślub będzie na wyspie, a kolejny w ruinach zamku,
może jestem dziecinna, bo pozwalam rodzinie się wtrącać, - a powinnam ich powiadomić "wyszłam za mąż, poznacie go przy najbliższej okazji"

Ja wiem kiedy popełniam błąd, walczę ze swoimi słabościami.

Co krytycy mojej osoby wiedzą o moich dotychczasowych decyzjach ?
Z pewnością skupię się bardziej na naszej dwójce i tym czego chce on, a mniej na opinii moich bliskich.

Liczenie się ze zdaniem rodziny to nie to samo, co ustawienie wszystkich i wszystkiego dookoła siebie, aby owa rodzina była zadowolona, kosztem siebie i narzeczonego. Jeśli faktycznie myślisz, że za fakt iż Cię wychowali i utrzymywali masz obowiązek być im teraz uległa i posłuszna we wszystkim, to nie wróżę Ci kolorowej przyszłości

Stresować się możesz, jak większość z resztą, ale to nie ma nic do rzeczy.

Nie, powinnaś ich informować o wszystkim, co uważasz za stosowne i pytać o zdanie jeśli poczujesz taką potrzebę. Pozwolenie na wtrącanie się jest efektem tego, że sama nie umiesz postawić granic i czujesz się zobowiązana w słuchaniu ich - jak dziecko.