niby nie czuje ale nie jest obojętny?:((((

Z deszczu pod rynnę.
Teraz to Ty potrzebujesz  zajęcia się sobą i dziećmi, uporządkowania Waszego życia, a nie kolejnych bić serca i czekania w strachu gdzie jest i co robi.
Nie jest dobrą metodą wychodzenie z jednego toksycznego związku na rzecz następnego- równie złego.
Daj spokój, przystań na chwilę, skoncentruj się na najbliższych.
Nie szukaj potwierdzenia, sama dosknonale wiesz że to nie jest facet dla Ciebie.

TAK.. gdzieś wewnątrz też tak czuję..Może ja boję się samotności:(..,ale przecież nie będę sama ,bo mam kochane dzieci!!
tylko nie potrafię zrozumieć jak można być takim ,że patrząc prosto w oczy mówić ,że się kocha,że bedziemy do końca życia razem,że kocha ,,nasze,, dzieci,sypiać razem,wtulać się i powtarzać wciąż ,jak bardzo się cieszy że nas ma!!!wszyscy uważali nas za ,,idealną ,,parę,każdy mówił mi ,że on nie mógł by mnie zdradzić,bo taki zakochany heh!!
Nikt nie wie dlaczego się rozstaliśmy,bo aż mi wstyd ((myślą,że jakaś przyczyna poważna,ale nie mają pojęcia ,że chodzi o ,,słabość do kobiet,,:(( ehhh

Porozmawiajmy jak ci smutno i nudno może masz coś do czytania ?

sama nie wiem co począć..kurcze!!niby mam rozum..ale taka pogubiona jestem!!:(ehh

Masz jakieś koleżanki? Idź z nimi na kawę do kina.

Wiesz to czy ktoś kocha i mu zależy poznaje się po tym co robi... Nie po tym co mówi... Fakt z jednej strony mówisz że prawie ideał, pomagał i dbał o Ciebie... Ale w sprawie jednej z najważniejszych jak wierność i szczerość zawalił... śniadanie zrobić jest łatwo...

Prawda jest taka że każdy facet ma słabość do kobiet, każdy normalny facet widząc piękną kobietę się obejrzy... każdy normalny facet chciałby mieć piękną kobietę... Zawsze też będzie go ciągnęło do kobiet... to naturalne... Tutaj jednak pojawia się różnica między gówniarzem, a dorosłym mężczyzną który wie czego chce... Gówniarz będzie pisał z innymi i zdradzał, prawdziwy mężczyzna zadba o to żeby w domu mieć wszystko czego mu potrzeba... nie będzie szukał nigdzie indziej...

Teraz się boisz... Boisz się samotności... a desperacja to bardzo zły doradca... Nawet jak do niego wrócisz będziesz ciągle go podejrzewać... bo zniszczył zaufanie które do niego miałaś...

Ja po moich doświadczeniach wiem że nigdy, nie ważne jak bym nie kochał nie kontynuowałbym związku po czymś takim... wolę pocierpieć i znaleźć kogoś kto na mnie zasługuje niż męczyć się z brakiem zaufania do końca życia...

Ty zastanów się co jest dla Ciebie ważne i na ile jesteś wstanie o to walczyć... co poświęcić... Jak uznasz że warto to daj mu szansę, ale to musi być twoja decyzje i musisz zrobić to dla siebie... licząc się z konsekwencjami...

Samo patrzenie to nic złego, a oglądanie się za płcią przeciwną, to nie jest tylko domena facetów, kobieta też za jakimś przystojniakiem się obejrzy. Tutaj nic nie powinno zaboleć. Ale jest różnica między patrzeniem, a jakimiś konkretnymi czynami. I to o to się rozchodzi.

Były partner autorki zaczął coś konkretnego robić, czyli czatować z jakimiś pannami o seksie i możliwe, że zdradził fizycznie albo by w końcu to zrobił, bo ciągle przesuwałby granice, aż w końcu by je przekroczył całkiem.
I jeszcze jedno, już po trzech latach poczuł się "znudzony"... z takim podejściem (jeśli czegoś nie zmieni), to on zawsze będzie "znudzony", ciągle mało i mało...

No ale powinien chociaż spróbować zmienić postrzeganie świata, popracować nad sobą, pójść do specjalisty, bo człowiek to nie jest przedmiot przecież.
Możliwe, że coś mu z tego zostanie (może nawet sporo), ale lepiej spróbować coś zrobić (i zobaczyć efekty) oraz być szczerym ze sobą (no i z innymi) zamiast biadolenia "jaki ja nieszczęśliwy, nic na to nie poradzę" i zdradzania... a jeśli by jednak nie mógł się dużo zmienić, bo to też możliwe, to nie bawić się w monogamię i nie skazywać kogoś na ból zdrady.
Tylko na taki pomysł trzeba wpaść i trzeba chcieć popracować, a z tym jest problem.

Byłam młoda 21 lat a rodzina mówiła,że będę starą panna,że powinnam już mieć męża itp.Były mąż był dobry dla mnie ,ale nie kochałam Go..chciałam mieć normalną rodzinę..uciec z domu rodzinnego..Bardziej zależało mi by czuć się kochaną ,a nie kochać..Po prostu nic nie czułam poza sympatią,przyjaźnią..
A potem ,,zachciało ,,mi się miłości i poczułam ją na własnej skórze można powiedzieć w związku z przemocą,Nigdy bym nie przypuszczała,że mogę tkwić w czymś takim!!!Nie potrafiłam się wydostać..znajomi próbowali,ale ja nie chciałam słuchać..I potem poznałam Jego ..który wyciągnął mnie z tego bagna..Mówił,że zaopiekuje się nami itp...Wiedział,co przeszłam ..więc zaufałam Mu..Niepotrzebnie..Dwa lata czułam się jak w bajce,choć gdzieś wewnątrz wydawało mi się ,,zbyt pięknie,, Zaczęłam bardziej się przyglądać temu związkowi..No i wyszło szydło z worka ..To był dla mnie szok!Wszystkie moje marzenia legły w gruzach.Zabolało gorzej niż jakbym w twarz dostała..

Ps.Gdyby Ktoś chciał się jeszcze wypowiedzieć to super!Wszystkie Wasze zdania są cenne dla mnie..Może coś dojdzie do mnie ...,więcej zrozumiem..pojmę..

Teraz czuje szacunek do bylego meza i nadal jestesmy przyjaciolmi..lubie go i tyle
..a co do ,,przepasci,, to pewnie,ze balam sie tego,tylko on wygladal powazniej,ja ponoc mlodziej,wszyscy mowili,ze nie widac roznicy wieku i ze wiek to nie wszystko jak jest uczucie..Ale pewnie dolacza sie jeszcze ta przyczyna..

Stokrotko!
Też  bym tak sądziła i pewnie wyśmiałabym nawet  taką osobę,że wchodzi w taki związek z ,,małolatem,..gdybym nie tkwiła w tym. Wiem,że pewnie masz rację Kochana!!!!!.Ale to wyglądało tak realistycznie..:(((
Kurcze to takie trudne..bo nawet jak pomyslę,o moim poprzenim związku z przemocą,nigdy nie umiałam zrozumieć takich kobiet!! myslałam,że nie mają szacunku dla siebie i dlaczego tkwią!!!że ja bym odeszla od razu!!
A jak tego doświadczylam,to wiem,że to jest trudne,bo to przeważnie to  ,,inteligentni,,faceci,którzy dokładnie wybieraja sobie ofiary i wiem,że strach jest odejść ,bo szantazują i zastraszają oraz wywołują w lasce poczucie winy..jej winy..
Co nie znaczy,że nie zgadzam się z Toba..tylko nie potrafię ogarnąć się:((( nie wiem jak poradzić sobie ..heh

Ale wiecie co jest jeszcze.banał ale,że pracuję w  dużej firmie..gdy kończyłam 40 lat ,to laski takie dalsze nawet mówiły,że chyba jestem porabana,że rodzice pomylili się ze swiadectwem urodzenia!heh jedna nakrzyczała na mnie czemu kłamię  szatni ,że mam 40 i takie tam bzdury..że jak to robię,że tak się trzymam i ble ble ble!
Jak w pracy się wydało ,że sie rozstalam ..to pojawiały się propozycje,ale ja tylko się denerwuję jak coś takiego słyszę!!! bo nie potrafię uwierzyć w siebie już:(...w ogole się nie czuję:(nie mam ochoty na spotkania ze znajomymi..na nic nie mam..kiepsko z jedzeniem też..brak mi światełka...to na tyle..

Nie wiem Stokrotko zapewne masz rację..:((((((
Albo Jego to przerosło..wszystko..heh facet wolny młody,przystojny , a ja z dwójką dzieci..problemy życia codziennego szkoły wywiadówki itp...do tego problemy finansowe..bo nawet przez sen często mówił,,czy dzieci ,,nasze,, maja płatki na śniadanie ?(nie znaczy ze nie mieliśmy,ale nie zawsze kupione na rano),,,często przez sen głośno mówił..,że nas kocha itp,, takie dziwne:( ..i dlatego trudne dla mnie...jeszcze do ogarnięcia...W nocy się budził i pytał czy jestem ?że za daleko jestem mam przyjść się przytulić bliżej!!!taka bliskość której mi jeszcze brakuje..nie sex tylko ale co ważniejsze bliskość..dlatego ciężko mi jeszcze (((((((