Witajcie.
Jakis czas temu, wraz z moim chlopakiem, poznym wieczorem poszlismy sie polozyc do lozka. Bylismy strasznie zmeczeni po pracy (pracujemy razem) i marzylismy tylko o tym, aby jak najszybciej zasnac. Jednak zaczelismy rozmawiac o kilku sprawach, a glownym tematem naszej debaty byl DOM. Mowilam, ze dzisiaj, otrzymawszy czesc mojej miesiecznej pensji i premii, mozemy pomyslec o tym, czy kupic nowe sztucce. On sie zgodzil i chwilke pozniej powiedzial, ze jesli by starczylo moglibysmy cos jeszcze dokupic. Zgodzilam sie. Dodatkowo powiedzial, ze przydalby sie "maly" remont i jest on wlasciwie potrzebny. No nic, jak mus to mus!
Cieszyl mnie fakt, ze potrafimy sie dogadac. Nie ma u nas jakichs wielkich klotni, a jedynie male nieporozumienia i fochy z mojej strony. I mimo, ze pracujemy razem, to nie mamy siebie dosc. Chetnie razem rozmawiamy, wychodzimy do restauracji, itd.
Nastepnie pytal sie mnie, co bym zmienila w tym (jego) mieszkaniu, a wiec zaczelam wymieniac. On rowniez mowil mi o swoich pomyslach. Nastepnie zapytalam, ile by nas wynioslo mieszkanie 3pokojowe. W myslach mialam juz urocze mieszkanko, a w nim biegajacego malego smyka, lecz to zaniklo gdzies w mojej glowie, gdy tylko uslyszalam: "Ty chcesz z pewnoscia mnie (z mieszkania) wyrzucic i zachowac mieszkanie dla siebie" i do tego zasmial sie lekko... To bylo cos takiego niczym "zart" (tak, slaby), ale tym wlasnie chcial ode mnie wyciagnac, o czym jeszcze pomyslalam. Mimo to nie wiedzialam, co myslec. Poczulam sie jak... sama nie wiem. Nie potrafilam nic kompletnie odpowiedziec. Wzielam swoja koldre i wyszlam do salonu. Zanosilam sie z placzu. On od razu wstal, gdy tylko wyszlam z sypialnii, i przyszedl do mnie. Chcial mnie przytulic, powiedziec cos, ale ja nie chcialam z nim rozmawiac. Nie wiem, jak mogl cos takiego w ogole pomyslec...
Probowal kilka razy cos powiedziec, ale nie dawalam mu szansy. Nie chcialam nic kompletnie od niego slyszec. Nic wiecej. To jedno zdanie mi wystarczylo. Powiedzial jedynie "Przykro mi" i to utwierdzilo mnie w przekonaniu, ze on tak myslal i powiedzial to, co mial zamiar. Zrobil to swiadomie!
Nie moglam spac tej nocy wcale. Myslalam, co zrobic. Nie wyobrazalam sobie odejscia wcale, kiedykolwiek, bo bardzo go kocham. Jednak to zdanie sprawilo, ze w nocy napisalam mu, ze sie wyprowadze i zeby wyliczyl mi, ile powinnam mu pieniedzy oddac za czynsz i oplaty. Stwierdzilam w jednej chwili, ze nie bede z chlopakiem, ktory twierdzi, ze chce go wykorzystac. Napisalam mu rowniez to, o tym 3pokojowym mieszkaniu i naszej przyszlosci. Jednak po tym zdaniu nie mamy, o czym gadac.
Nastepnego dnia rano, przed wyjsciem do pracy, napisal mi, ze bardzo mnie kocha, nie wyobraza sobie zycia beze mnie i rowniez planuje ze mna zalozyc fajna rodzine. Prosil, abym go nie zostawiala.
Czuje, ze w jednej chwili posypalo mi sie wszystko, co mialam, wszystko , co bylo dla mnie najwazniejsze. Nie wyobrazam sobie zycia bez niego, ale tez nie wiem, czy potrafilabym to wybaczyc.
Prosze, napiszcze mi cos. Co Wy byscie zrobily? Co w ogole uwazacie o calej sprawie? On chce ze mna jeszcze rozmawiac, wytlumaczyc sie. Czy powinnam dac mu szanse? Kompletnie nie wiem co robic...
*Nie jestem zadnym fejkiem ani prowokatorem, wiec prosze wziac moj post na powaznie.
Bede wdzieczna za kazda odpowiedz!
Pozdrawiam!
