rozstanie z dnia na dzień.....ból i nadzieja....przeplatanka uczuć

Witaj,
sama od dłuższego czasu odwiedzam to forum i choć dotychczas byłam jedynie jego czytelnikiem, postanowiłam odpisać na Twój post.
Nie będę ukrywać, jestem w podobnej sytuacji co Ty, wielka, długoletnia miłość, zapewnienia o uczuciach i nagle z dnia na dzień rozstanie. Boli jak cholera... Przeczytałam już wiele wątków i jedyne co mogę Ci  zaproponować, co zresztą sama zauważyłaś, to definitywne zerwanie kontaktu na jakiś czas. I mimo, że samej jest mi z tym bardzo ciężko, to najrozsądniejsze wyjście z tej sytuacji... Daj jemu i sobie! przede wszystkim czas, na zrozumienie, przemyślenia. Może z czasem przyjdzie otrzeźwienie...

Przykro mi, wiem jak się czujesz. Niewiele może Cie teraz pocieszyć. Jednak gdybym ja dzis mogła jeszcze raz przemyśleć swoje zachowanie po rozstaniu 6 miesięcy temu to od razu zerwałabym kontakt. Może on sobie zda sprawę, że teskni, jeśli kochał. A jak cialge będziesz w jego pobliżu to on za Toba nie zateskni. Jesli już na prawde nie kocha to żadna droga nie pomoże, ale jeśli coś może pomoć to własnie odciecie się...

Dokładnie tak.
Czasem tak już jest, że aby coś docenić musisz najpierw to stracić...
Nie ma złotego środka, ale z drugiej strony najgorsze co może być to podawać się na tacy.
O uczucia a zwłaszcza o prawdziwą miłość się nie prosi!
Jeśli zrozumie swój błąd to zrobi wszystko, żeby to naprawić i odzyskać Ciebie.

A co do wieku....no cóż ja mam 34 lata on 6 lat mniej..... ale wiek nie ma znaczenia

Wiek i dojrzałość ma niewiele wspólnego,można mieć 20lat i był dojrzałym i odpowiedzialnym człowiekiem a można mieć 50 lat i zachowywać się jak za przeproszeniem gówniarz

Proszę was nie chcę analizować tego dlaczego? Dlaczego odszedł? Nie wiem i może się niedowiem owszem boli ale to chyba normalne. Chcę poskładać siebie do kupy chcę przetrwać ten ból i zacząć jakoś funkcjonować. Chcę żeby ktoś poradził mi jak przetrwać ten ból jak żyć pomimo tego co czuję. Analizowanie dlaczego się rozpadło nie pomaga a wręcz przeciwnie popycha w głębszą rozpacz.... Wiem żemuszę Go unikać każdego kontaktu wiem rówież że będę miała doły I chwile załamania że będę chciała zadzwonić usłyszeć Go, i dlatego właśnie po tej jest ten wątek. Żeby w takich chwilach zamiast szukać z nim kontaktu wejść tu i napisać co mnie boli i przetrwać te chwile słabości

Najważniejsze to mieć pomysł na życie bez danego człowieka, bo przeciez wcześniej to on wypełniał czas. Teraz trzeba zadbać tylko o siebie, moze swoj rozwoj? Plus wyrzucic WSZYSTKO co o nim przypomina.

Mi pomogł pigułki Valused - naprawdę relaksują, a nie tumanią. Bez recepty ziołowe.

Czy dla wszystkich porzuconych noc jest najgorsza? Czy tylko ja tak mam? I dlaczego tak trudno zepchnąć myśli o nim gdzieś na samo dno pamięci żeby nie powracały jak boomerang? To jest mój problem natłok myśli wieczorem ale jak przestać myśleć?

Mi pomagało przypominanie sobie złych chwil, które pokazywały że ta kobieta nie była godna mnie. Tak samo sposobu rozstania.
Zero idealizacji i wspominania dobrych rzeczy, a zauważanie tych złych.

Ja myślałam już nawet o tym ale... no właśnie nie był typem imprezowicza, sam nie chodziła jeśli już się zdarzyła impreza to chodziliśmy oboje. I żeby nie było nieporozumień nie ograniczałam go,nie zabraniałam żeby chodził sam. W pracy teżnikogo nie poznał bo pracuje z samymi mężczyznami. Wiem ze trudno w to uwierzyć ale to nie jest taki typ człowieka, nie kłamał.

Próbuję przypomnieć sobie złe chwile ale nie umiem. Nie kłócilismy się bo oboje tego nie lubiliśmy. Zawsze rozmawialiśmy o problemach ,wszystko w normalnej atmosferze. Jedyne co mnie denerwowało to brudne skarpetki rozrzucone po mieszkaniu

Wiesz to chyba najbardziej boli ,strata najlepszego przyjaciela z którym dzieliłosię każdy smutek,radość,kłopot. I boli też to że jest pierwszą osobą o jakiej myślę gdy coś dzieje się w moim życiu, pierwszą osobą z którą chcę dzielić się każdym wydarzeniem. Tak było wczoraj, dostałam awans na który pracowałam przez ostatnie 2 lata, gdy się o tym dowiedziałam to co zrobiłam? Oczywiście złapałam telefon żeby zadzwonić do niego I podzielić się tym. W ostatniej chwili ocknęłam się I dotarło do mnie że już nie mogę tego robić. Na szczęście skończyło się na wbiciu połowy jego numeru

I żeby nie wyszło że Go bronię. Nie można wszystkich wrzucać do jednego worka. Może się zawiodę może nie ale wiem że nie okłamał mnie w sprawie drugiej kobiety. Wierzę w to i wiem że mówił prawdę,mam powód żeby mu wierzyć byłami mieszkałamz tym człowiekiem przez 3 lata nigdy mnie nie okłamał bo wolał najgorsząprawdę niż słodkie kłamstwo, właśnie tym podbił moje serce szczerością i prawdomównością

Ja nie chcę się zastanawiać czy mnie kocha czy nie. Nie chcę rozgrzebywać tego. Odszedł widocznie miał powód. I na dzień dzisiejszy myślę tak jak mówiła moja babcia: pozwól mu odejść jeśli wróci jest Twój na zawsze, jeśli nie to nigdy nim nie był..... Zbojnicka ja nie chcę rozmyślaćo tym dlaczego, chcę skupić się na tym jak teraz żyć bez niego...Jak oswoić ból I nauczyć się żyć pomimo tego bólu. Może łatwiej byłoby mi gdyby był jakimś draniem, gdyby mnie zdradzał,krzywdził lub coś podobnego. Ale nie jest nie krzywdził,nie zdradzał. W tym jest problem jak żyć dalej?

Nie latwo z tym zyc, a ze czas leczy rany to stek bzdur, bo go kochalam. nie czas leczy a ludzie nas otaczający, którzy dali mi wsparcie.

Mozliwe hehe. a uwazasz ze ta kobieta, ktora ze mna o niego walczyla to walczyla bo on jest potworem. Mi sie wydaje, ze walczy sie o kogos kto jest wspanialy, gdzyz za palanta nie ma sie nawet co brac

Rada na to otaczających mnie ludzi to właśnie ze czasleczy rany....rzygaćmi się chce jak to słyszę. Bococzassprawi że przestanę kochać? Tęsknić? Wątpię.... wiem że nauczę się z tym żyć .... ale to dopiero początek bycia bez niego kilka dni I to chyba najtrudniejsze dni w tej sytuacji bo teraz najbardziej boli, bo wszystko Go przypomina bo to jest świeże.....

Też tak nie potrafię jak mogę rzucić się w ramiona innego mężczyzny gdy kocham innego.....

jeszcze komp mi się psuje spacja się zacina.........

Właśnie nie mogę nic złego powiedzieć o nim.....zresztą nieważne nie będę tłumaczyć się z tego jak myślę o nim

A to nie starczy, tak? Nie lubie sie powtarzac.

1. Przestac idealizowac i zaczac widziec wady jako cos odpychającego
2. Zajac sie sobą, zwiekszyc swoja wartosc, poznawac innych
3. Czas - uczucia zostaną ustawione w dalszym szeregu myśli (odłożone jak np nieużywana książka, którą dobrze znamy, aczkolwiek nie czytamy)

Nich pomysle nad wadami... uch mial niewielkie
zajelam sie soba z poznawaniem ludzi trudniej
czytac nie dalam rade, ogldac filmy takze, wyjsc gdzies rowniez. Kazde miejsce przypominalo mi go

I jest tak samo jak co noc...sen nie nadchodzi...

Dziękuję za miłe słowa ja nie obwiniam się o rozpad tego związku ani moja samoocena też nie spadła. Nie doszukuję się przyczyn tego co się stało bo z mojego punktu widzenia to nie ma sensu ani nic nie zmieni. Jest mi po prostu źle i smutno że skończyło się coś co było dla mnie ważne, że mimo tego co zaszło nadal go kocham. To boli bo mam w sobie wiele emocji które muszą opaść może z czasem tak się stanie. Wiem że poradzę sobie z tym że nauczę się z tym żyć ale mam prawo I dałam sobie prawo do tego żeby wypłakać się. To wszystko jest jeszcze świeże a nie zapomina się 3 lat życia w ciągu jednej chwili.

Idealizujesz jednak. Każda kolejna miłość dopóki się nie skonczy jest tą miłością życia i partner "tym jedynym" (on pewnie tak samo swego czasu sądził o Tobie). Jeśli tak zdrowo to odczuwasz to jestem pewien, że znajdziesz kogoś równie "idealnego".

Jeżeli nie był to zły związek, przede wszystkim nie był toksyczny - nie masz objawów odstawienia:
- zanizenia wartosci
- widzenia przyszlosci w czarnych barwach (ze juz sie nie zakochasz, nikogo nie pokochasz, nikt Ciebie tez nie)

To nie ma innego sposobu jak znalezienie sobie w zyciu rzeczy, ktore wytworzą mocniejsze emocje niż ta miłość (czy do pełni szczęścia brakuje Ci w zyciu tylko miłości?).
Jesli nie ma takiej mozliwosci to tylko czas pozwoli Ci na zdystansowanie się. W koncu musisz sobie uzmysłowic na chłodno, ze tak musiało być, ludzie nie są na zawsze, nie są wieczni, znajdę kogoś innego, a ta miłość mi wcale nie była taka potrzebna i wcale też widocznie taka prawdziwa nie była.
Bo co ludzi trzyma przy myśleniu o byłych?
- przyczyna zerwania (szukanie powodów, by móc go/ją do siebie wrócić i "naprawić" relacje)
- co moglismy zrobić, by było lepiej (obwinianie)
- brak realizacji planow z tą osobą związanych (uzależnienie)
- zazdrość, że on/ona ma lepiej, jest szczęśliwy(a), a my się męczymy (obniżenie wartości)

Jak tego nie masz to wypada się tylko cieszyć, bo związki i z rozstania z draniami są obarczone dużo poważniejszymi problemami i dużo trudniej zapomnieć. Tak bardzo ten człowiek wpływa na psychikę kobiety (choc spokojnie mogłbym zostawiac te okreslenia dla obu płci). U Ciebie jednak należałoby wrzucić na piedestał każdą jego wadę, razem z słabym sposobem rozstania. To pozwala skrócić sobie męki, nie patrząc na to jak na miłość życia, ideał i kogoś kogo juz nigdy nie spotkasz (nawet lepiej gdybys nie spotkała, bo nie odkochałby się w jeden dzien).

Np jeżeli obiecał, że Cie nie zostawi (nigdy) to w koncu oznacza, że kłamał. W koncu oznacza, że nie zna siebie. W koncu oznacza, że jest niedojrzały, a obiecuje rzeczy których spełnic nie moze (to tez jakiś wyznacznik słabości). Można było ufać komuś takiemu?
Jeśli rano mówi, że kocha, a wieczorem że jednak nie - to jak możesz przypisywać takiemu człowiekowi dobre cechy?
Poza tym minęło mało czasu od rozstania. Byc moze wróci - nie warto jednak żyć nadzieja, ale to pewnie wiesz.

Sporo przypadków na tym forum rozstan ze strony mężczyzn konczyło się w taki sposób, że dzien wczesniejszy wykorzystywali na seks, zapewniając o miłości, by w kolejnym zerwać. Chłopaczek który chce podbudować ego, do tego niedojrzały, byc moze oszust i egoista. Czego chcieć więcej?

To nie był zły związek ,nie obiżył poczucia mojej wartości ale przyszłość widzę w czarnych barwach. Nie myślę o tym czy ktoś się we mnie zakocha czy nie. Myślę a może raczej wiem że ja już się nie zakocham. Nie było tak że nie szukałam powodów dla których to się stało,ale nie wiem,nie potrafię domyślić się nawet przyczyn. Może coś przeoczyłam? Pewnie tak,gdyby mu było dobrze to nie odszedłby. Jest mi źle ze nie zrealizujemy tego co planowaliśmy, że przyszłość o jakiej rozmawialiśmy nie nadejdzie. I zazdroszczę mu cholernie mu zazdroszczę tego że jest mu chyba dobrze a ja cierpię. Czy to moja wina? Nie wiem I nie chcę myśleć o tym,bo mi to nie pomaga. Wiem to pogmatwane. Pewnie przyjdzie taki dzień,że zacznę obwiniać siebie ale na dzień dzisiejszy odpycham od siebie takie myśli żeby nie popaść w oblęd I móc jako tako funkcjonować. Staram się być silna na siłe choc tak naprawdę mam ochotę położyć się do łóżka i nie robić nic.

Ja już wiem dlaczego to się stało,dowiedziałam się dziś rano przypadkiem. I nie,nie jest to kwestia innej kobiety czy braku uczucia do mnie z jego strony. Teraz nie wiem co zrobić,czy powiedzieć mu że już wiem wszystko i że będę przy nim czy czekać aż sam mi powie?

Ja też się nie odzywam do niego a powód odejścia znalazłam u siebie w domu. Teraz rozumiem a może raczej wiem co było powodem. I wiem jak mu teraz ciężko. Biję się z myślami bo kocham Go a jak się kocha to jest się z kimś gdy jest dobrze czy źle,dlatego nie wiem co zrobić

Dam czas i sobie i jemu, teraz będzie troche łatwiej bo znam powód......

Pewności nie mam ale na tę chwile innej możliwości nie widzę. Powód? Dziś rano szukając dokumentów do pracy znalazłam kopertę z wynikami jego badań, dobrze nie jest nic mi nie powiedział. O tym że robił te badania wiedziałam ale gdy pytałam o wyniki mówił że jeszcze nie ma. Dowiem się dziś dostałam od niego maila że chce porozmawiać jak będę miała czas że chce mi wyjaśnić bo nie da rady tak dłużej funkcjonować.

dziwne to wszystko jakieś...