Moje nietypowe zainteresowania....Czesc 1. - Netkobiety.pl

hmm kto tu zajrzal

wciaga cie to????moja sasiadka pojechala z rodzina zasiedlac Borne sulinowo ale boze to bylo w 94 roku.

interesuja mnie tez zjawiska paranormalne.i przypadek Analiese Michel.pewnie se kazdy pomysli j=ze jestem jakas naiwdzona.ale poprostu w glowie mi sie nie miesci ze ta dziewczyna miala w sobie 6 demonow.

"Śmierć Anneliese Michel wywołała gorącą dyskusję w mediach niemieckich i falę krytyki w stosunku do Kościoła katolickiego, kapłanów, którzy odprawiali egzorcyzm nad Anneliese, a także jej rodziców. Zarzucano im wiarę w szatana i średniowieczne przesądy, których rzekomo ofiarą stała się Anneliese, na skutek wyczerpania w trakcie przeprowadzania egzorcyzmów.Anneliese wychowała się w bardzo religijnej rodzinie. Poza swoją religijnością nie odróżniała się specjalnie niczym od młodzieży w jej wieku. Lubiła towarzystwo rówieśników, miała chłopaka. Nie stroniła od różnych form rozrywek takich jak: tańce, zabawy. Jednak po nasileniu się objawów opętania zmuszona była odizolować się od przyjaciół i przerwać studia pedagogiczne, których, w efekcie, nigdy nie ukończyła.W ostatnich latach życia na jej ciele w charakterystycznych miejscach pojawiły się niegojące się rany i blizny Anneliese Michel egzorcyzmowało dwóch księży: proboszcz Ernst Alt oraz salwatorianin Arnold Renz. Większość przeprowadzonych egzorcyzmów została udokumentowana przez nagranie taśm magnetofonowych. Pierwsze symptomy opętania pojawiły się już w 1968. Mimo iż była pod stałą kontrolą kapłanów, minęło 7 lat od wystąpienia pierwszych symptomów opętania zanim biskup Würzburga Josef Stangl udzielił oficjalnej zgody na egzorcyzmy jesienią 1975.Anneliese podczas występowania objawów mówiła sześcioma różnymi głosami męskimi, a każdy z nich określał siebie innym imieniem (Lucyfer, Judasz, Kain, Neron, Hitler i Fleischmann). Dokładna analiza tych głosów, a także naoczne relacje świadków, pozwoliły niezależnym badaczom potwierdzić hipotezę opętania dziewczynyAnneliese doświadczała między innymi następujących objawów mogących świadczyć o opętaniu demonicznym: widziała "diabelskie twarze", nie mogła przez chwilę usiedzieć w miejscu, rozbierała się do naga i skakała po ścianach, łapała ptaki i odgryzała im głowy, piła swój mocz, spożywała muchy i pająki, żuła węgiel, gryzła ludzi.

Cierpiała na nieustanną bezsenność, wyła na głos całymi nocami. Skarżyła się na częste uczucie "gorąca", łóżko było dla niej za ciepłe, kołdra nie do zniesienia, szukała chłodu wchodząc cała do zimnej wody, wkładała głowę do muszli klozetowej, tarzała się w czarnym pyle węglowym w piwnicy. Czasami po paranormalnych atakach zastygała na wiele godzin bez ruchu. Twierdziła, że zmuszana była do całodziennego klęczenia na modlitwie."

mysle ze to wersja o zatruciu arszenikiem jest najberdziej prawdopodobna, bo skoro dziewczynka odzyskala kolor skory to trudno mowic o kosmitach a co do hausera to mysle ze to poprostu człowiek zagadka i nigdy sie juz nikt nie dowie czyim byl potomkiem...mnie bardzo Ciekawi historia Zakletych obrazow.

Obraz ten, zatytułowany "Hands Resist Him" powstał w 1972 roku w pracowni Billa Stonehama. Przedstawia on artystę, jako 5-cioletniego chłopca prowadzonego przez lalkę na obchód po jego inionych życiach.
Bill wyjaśnia, że ręce, za oknem są odzwierciedleniem jego poprzednich żyć, okno symbolizuje cienką "zasłonę", bramę pomiędzy snem a rzeczywistoęcią. Natomisat lalka jest przewodnikiem chłopca po tym świecie.
Artysta nie wie jak to się stało że obraz zyskał miano "przeklętego", ale ludzie, którzy zetknęli się z tym obrazem mieli bardzo dziwne przeżycia. Założyciel galerii, w której "Hands resist him" był wystawiany, zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach, z życiem pożegnał się rownież człowiek, który jako pierwszy opisał obraz w jednym z katalogów. Ludzie, ktorzy zetknęli się z obrazem mieli zawroty głowy, niektórzy mdleli. Wielu z nich widziało postacie z obrazu pojawiajace się w ich mieszkaniach, dzieci zaczynały płakać gdy patrzyły na obraz a niektóre z nich były tak przerażone, że wogóle na niego patrzeć nie chciały.
Obraz "Hands resist him" zostal sprzedany w 2000 roku na aukcjach Ebay za sumę 1,025.00 dolarów.

ode mnie: ponoc jeden facet jak go kupil to jego 4letnia corka skarzyła sie ze z obrazu wychodza postacie i nie moze przez to spac bo sa za glosno.facet zainstalowal kamere z z czujnikiem ruchu czy jaos tak i udalo mu sie zrobic kilka fot tych rzekomych postaci.

blanche a co powiesz o obrazach?????

TheBlackMoonLight, czego oczekujesz? Napisałam już, że nie wierzę w moce przedmiotów martwych. Nawet jeśli jakieś moce mają to nie na taką piekielną skalę. Myśl, że rzecz mogłaby niszczyć wszystko w swoim zasięgu jest dla mnie niedopuszczalna, bo burzy mój światopogląd. Gdyby była sterowana to jeszcze jak cię mogę - dam wiarę, ale żeby tak sama z siebie?

Przekleństwem jest widzieć przyszłość. Ja takich wrażeń nie miałam. 3 razy zdarzyło mi się obudzić w chwili śmierci dwóch bliskich mi osób. Nie czułam wtedy żadnego niepokoju, po prostu spojrzałam na zegarek i znów usnęłam. A nigdy, gdy się wybudzę w nocy, nie patrzę na zegar, bo od razu przeliczam ile jeszcze mogę pospać i w końcu ze zdenerwowania, że za chwilę muszę wstać, zasnąć nie mogę.

Byłaś świadkiem tych zdarzeń?

Ciekawa jestem co napiszesz o tej historii:
Miałam może z 10 lat. Razem z przyjaciółką bawiłam się w jej 'domku'. Jej dom (prawdziwy) sąsiaduje z lasem, a zabawa miała miejsce w olszynowym zagajniku przylegającym do lasu.
Jak to dziewczynki, marzyłyśmy na głos i zwierzałyśmy się z wielkich tajemnic. Podczas jednej, już ostatniej w tym miejscu, takiej rozmowy, poczułyśmy, że ktoś nas obserwuje. Nie pamiętam, która z nas pierwsza zauważyła to coś. Ciarki mnie przeszły na wspomnienie tego... czegoś.
Wysoki, cała twarz obrośnięta czarnymi kłakami. Piszę 'twarz', bo posturą, kształtem ciała przypominało człowieka. Ale te kruczoczarne włosy i czerwone oczy wpatrzone w nas! Uciekłyśmy z wrzaskiem do domu. Od tego czasu przyjaciółka żądała od rodziców odprowadzania do i ze szkoły, bo droga stykała się z zagajnikiem.
Jakiś czas później, odwiedziła ją kuzynka. Spały razem z siostrą mojej koleżanki. Przed snem ułożyły na stole ubrania. Ze snu wybudziły je dziwne odgłosy, siostra spała nadal. Po stole łaziło to coś, tyle że zgarbione. Przerażone ukryły głowy pod kołdrą i usnęły. Rano zgniecione ubrania leżały w nieładzie na stole i podłodze.
To samo stworzenie widział nasz kolega, mieszkający po drugiej stronie lasu. Dodam, że las nie jest duży, w okolicy mamy większy. Zgubić się w nim oczywiście można, ale w końcu idąc prosto szybko trafi się na otwartą przestrzeń.
Nie wiem co to było. Trochę mnie to ciekawi, ale jednak przypominając sobie jego wygląd przypomniało mi się również uczucie jak bardzo się bałam. Do tej pory przechodząc obok olszyn spoglądam na nie trwożliwie.

Pisałaś, że może Twoje historie uznam za głupie. Nigdy bezpośrednio nie zetknęłam się z podobnymi zjawiskami, ale myślę, że mogły się zdarzyć. Zastanawia mnie tylko jedno - skąd to się bierze? Kto tym kieruje? Czy wrażliwość mieszkańców takiego domu ma wpływ na te zdarzenia? Czy mogą je widzieć także inni?
Napisz co myślisz o moim nietypowym spotkaniu. Uznasz je za głupie?

Rozumiem, że te niepokojące odgłosy mogą być słyszane nie tylko przez wybranych. Na szczęście mnie nic takiego nie spotkało. Nie wiem jak zachowałabym się w podobnych sytuacjach.
Sądzisz, że sprawcą może być duch/ zabłąkana dusza? Słyszałam o ludziach, którzy nieświadomie poruszają przedmiotami. Ma to chyba coś wspólnego z aurą czy jakimś szczególnym polem wytwarzanym przez te osoby - nie wiem. Więc jaki wniosek - co to jest?

Było to luksusowe auto. Spowodowało jednak śmierć mnóstwa ludzi, zanim los w końcu policzył się i z nim. Jasnoczerwony sześcioosobowy kabriolet miał niespełna 320 km przebiegu, kiedy dwie osoby z cesarskiej rodziny zawiózł na spotkanie ze śmiercią. Właściwie został on skonstruowany specjalnie dla tej pary z okazji wizyty w małej bośniackiej miejscowości Sarajewo. Zdarzenie to miało miejsce 28 czerwca 1914 roku. Sytuacja polityczna w Europie w każdej chwili groziła wybuchem wojny. Brakowało tylko iskry. Arcyksiążę Ferdynand i jego żona księżna Hohenburg wsiedli do wspaniałego pojazdu, żeby przejechać ulicami Sarajewa. Nigdy nie dowiedziano się, dlaczego nie kazali zawrócić szoferowi po tym, jak rzucono bombę na ich samochód. Bomba odbiła się od drzwi i potoczyła na ulicę. Wybuch zranił cztery osoby z orszaku jadące konno za samochodem. Upewniwszy się, że ranni otrzymują pomoc, książę z małżonką pojechali dalej.

Nastąpiło drugie nie wyjaśnione zdarzenie. Szofer, który doskonale znał Sarajewo, pomylił drogę i wjechał w ślepą uliczkę. Z bramy w zaułku wyskoczył młody człowiek i wymachując pistoletem rzucił się na maskę samochodu, strzelając raz po raz do arcyksięcia i księżnej, którzy zginęli, nim osłupiali strażnicy zdążyli powalić zamachowca na ziemię.

Zamach na parę książęcą był zapłonem I wojny światowej, którą przypłaciło życiem dwadzieścia milionów ludzi. Po zamachu fatalny czerwony samochód nadal sprowadzał śmierć na tych, którzy do niego wsiedli. W tydzień po wybuchu wojny wybitny dowódca piątego korpusu armii austriackiej generał Potiorek zajął dom gubernatora w Sarajewie; przypadł mu w udziale także czerwony samochód arcy księcia. Nie czekał długo na efekty. Dwadzieścia jeden dni później poniósł klęskę pod Valievo, utracił dowództwo i został odesłany do Wiednia. Wkrótce stał się zrujnowanym wariatem i zmarł w przytułku.

Czerwony samochód przeszedł w ręce innego Austriaka, byłego podwładnego generała Potiorka. Kapitan wkrótce spotkał się ze swoim fatum. Jadąc z dużą prędkością przejechał i zabił dwóch chorwackich chłopów, wpadł na drzewo i kiedy przybyła pomoc, już nie żył. Był właścicielem samochodu przez dziewięć dni.

Po zakończeniu wojny właścicielem samochodu został nowo mianowany gubernator Jugosławii. Doprowadził on wóz do świetnego stanu, lecz miał cztery wypadki w ciągu czterech miesięcy i w ostatnim z nich stracił rękę. Rozkazał więc zniszczyć samochód; jego reputacja była tak zła, że wydawało się, iż nikt nie będzie chciał nim jeździć. Jednak pojawił się nabywca, doktor Srkis, który śmiał się z przekleństwa. Kupił samochód prawie za bezcen. Ponieważ nie mógł znaleźć szofera, postanowił prowadzić auto osobiście. Cieszył się swoim nabytkiem przez sześć miesięcy i coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że przekleństwo ciążące na samochodzie było wytworem ludzkiej wyobraźni. Pewnego ranka samochód znaleziono przy drodze; leżał na dachu, a ciało doktora wyrzucone na zewnątrz było zmasakrowane przez przewracający się pojazd. Wdowie po doktorze udało się sprzedać samochód bogatemu jubilerowi. Używał auta przez rok, a później popełnił samobójstwo. Następnym właścicielem był znowu lekarz. Wkrótce jednak opuścili go pacjenci z obawy przed fatalnym samochodem. Odprzedał go więc szwajcarskiemu kierowcy wyścigowemu, który wy startował nim w wyścigu w Dolomitach, podczas którego samochód wpadł na kamienny mur i kierowca zginął.

Czerwone auto wróciło do Sarajewa. Nabył je zamożny rolnik, który dał samochód do naprawy i jeździł nim bezpiecznie przez kilka miesięcy. Pewnego dnia samochód stanął na szosie, więc rolnik przywiązał go do furmanki, żeby przyholować do miasta. Ledwo ruszyli, silnik zapalił, samochód odtrącił wóz i konie, przejechał właściciela i stoczył się do rowu na zakręcie. Zniszczony czerwony pojazd kupił Tiber Hirszfeld, mechanik, który naprawił go i pomalował na niebiesko. Nie znajdując nabywcy jeździł nim sam. Pewnego dnia wiózł sześcioro przyjaciół na wesele. Kiedy z dużą prędkością wyprzedzał inny samochód, uderzył w drzewo; Hirszfeld i czterej pasażerowie zginęli w wypadku. Samochód odnowiono z funduszy rządowych i odesłano do muzeum.

Zabił szesnaście osób. Przyczynił się do wybuchu krwawej wojny. Zniszczyła go dopiero następna wojna - dokonała tego aliancka bomba zrzucona na budynek muzeum, w którym stał.
                                                                                                                                                                                                   źródła: paranormalium.pl

"W latach 40. XX wieku na peryferiach Trenton w New Jersey w USA żył Al Herpin. Miał 90 lat. W jego domu nie było ani łóżka, ani kanapy - Al Herpin nigdy w życiu nie spał. Przez ten czas przeżył wielu lekarzy, którzy badali go, i którzy sypiali regularnie i nie mogli pojąć, jak można się obejść bez snu. Intelektualne zdolności Ala były średnie, jego zdrowie i apetyt były dobre, on sam zaś nigdy nie unikał pracy. Pracując za dnia, oczywiście męczył się, nadal jednak nie mógł spać.

Staruszek tylko usiadł na fotelu bujanym i czytał, odpoczywając jednocześnie. Zregenerowawszy siły, wracał do pracy. Lekarze nie mogli znaleźć wytłumaczenia dla chronicznej bezsenności Ala, jak również nie potrafili wyjaśnić tajemnicy jego długowieczności."

super jest tez historia Amityville

duzo jest ciekawych i niezrozumialych zjawiska dla nas i ja lubie o tym czytac, nic mi nie umknie a jesli tak to i tak zaraz o tym poczytam smile