Tak się zastanawiam... skąd braliście siłę, energię, żeby tak ciężkie wydarzenie w życiu jak rozstanie z ukochaną osobą ( to ja zostałam porzucona) przerobić na coś dobrego i pięknego?
Podzielcie się swoimi historiami, ja mam obecnie paskudny humor i nie wiem jak sobie z nim poradzić.
Rozstaliśmy się bo stwierdził, że mimo tego, że mnie nadal kocha i jest mu ze mną bardzo dobrze (5 lat razem, byliśmy swoimi pierwszymi partnerami) potrzebuje zmiany. Paradoks polega na tym, że ja nawet nie wyczułam, że on ma kryzys. To jest jednak nie ważne.
Od miesiąca, czyli od rozstania nie mieliśmy zbyt dużego kontaktu ze sobą. Wyjątkowo dobrze przeszłam przez to rozstanie, ryczałam raptem 3 dni i powiedziałam sobie STOP. Zaczęłam inwestować w siebie.
Niestety jakoś w zeszłym tygodniu parę razy rozmawialiśmy- on do mnie napisał, ja go na papierosa wyciągnęłam ( pracujemy w jednej firmie, ale w innych działach, więc się rzadko widujemy) i przez to zrobiłam sobie głupie nadzieje, że może trochę zatęsknił i robi delikatne podchody. Zrobiłam więc bardzo głupią rzecz, a mianowicie zaprosiłam go na piwo. Początkowo się zgodził, ale po jakimś czasie napisał mi, że nie jest pewien czy to dobry pomysł, czy już jest ten moment w którym będziemy potrafili rozmawiać bardziej jak przyjaciele niż "ex" i nie chce, żeby mnie potem serce bolało. Jeśli oczywiście czuję się na siłach to jak najbardziej ma ochotę się spotkać, ale żebym się zastanowiła.
Mówiąc krótko dostałam zasłużenie w twarz, pożegnałam się rezygnując ze spotkania.
Wstyd mi strasznie, że się przed nim poniżyłam, teraz prędzej sobie palce poucinam, czy usta zasznuruję niż się z nim skontaktuję.
Mój problem ( skrywany chyba nawet przed samą sobą, wstydzę się tego) polega na tym, że do mnie jeszcze chyba nie dotarło, że to już koniec.
Mieliśmy razem zamieszkać, jakieś wzmianki o pierścionku się przewijały ( nigdy na to nie naciskałam, nawet nie jestem zwolenniczką ślubów), dzieci itp., dlatego ta decyzja była dla mnie okropnym szokiem.
Jak mam sobie z tym poradzić?
Staram się wychodzić do ludzi, dbać o siebie, inwestować w siebie samą, ale mam taką cholerną pustkę w sercu...
Podobne tematy
2 2014-05-03 16:22:43 Ostatnio edytowany przez atolka6 (2014-05-03 16:26:09)
Ja w 3 letnim związku rozchodziłam się dwa razy, oba za jego inicjatywa. Pierwszy raz okrutnie przezyłam. Ale wróciliśmy do siebie.. i jak sie okazało chyba była to zbyt pochopna decyzja, bo znów się rozstaliśmy i to z jeszcze wiekszym hukiem..
Nie ma jednej recepty jak sobie poradzić. Pierwsze rozstanie doprowadziło mnie do ruiny, i to ono tez przyczyniło sie do tego, że nam się nie udało. Bo o ile w pierwszej fazie byłam szczęsliwa, że wrócił, to poźniej moj strach i wątpliwości, że znowu się rozstaniemy wygrały, a on juz sam zresztą nie walczył o nas, a niby tak kochał..(no i twierdził, że zrobił tak wiele, żeby było dobrze eh eh eh).
Teraz mija 3 miesiąc od rozstania, które boli jeszcze bardziej, mimo, iż nie przeżywam go już tak emocjonalnie.
Wiele zawdzięczam moim przyjaciołom, którzy mnie wspierali, ale też własnej chęci (która od razu oczywiście nie przyszła) do tego, że szkoda czasu na to, żeby płakac po kimś takim. Bo lata uciekają, więc lepiej wziąśc się za siebie i szukac nowych perspektyw.
Czasem łatwiej pogodzić ze śmiercia bliskiej osoby, niż z odejsciem w wyniku rozstania, ale tak samo jak w pierwszym przypadku, trzeba odbyć taką "żałobę", zrobić postanowienia na lepsze jutro i się tego mocno trzymac;)
A co do Waszego kontaktu, to mysle ze to był zły pomysł. I też to, że to Ty wychodziłaś z inicjatywami. To on zerwał i to on powinien jeśli juz, zaproponowac spotkanie. Ale teraz juz nie ma co płakac, tylko życ dalej;)
Wiem, że to był zły pomysł, doskonale zdaję sobie z tego sprawę... i dlatego jest mi tak wstyd za samą siebie 
Mam wrażenie, że bardziej brakuje mi bliskości drugiej osoby niż jego samego... chociaż pomimo tego, że tym odrzuceniem skrzywdził mnie przeokropnie uważam go za naprawdę dobrego człowieka.
Jeżeli chodzi o nasz kontakt to on pierwszy wyszedł z inicjatywą, a ja nakręcona jego podrygami podłapałam temat.
Bardzo źle, ale jak to mawiają - uczymy się najlepiej na własnych błędach.
Ja przez ostatni miesiąc nie pozwoliłam sobie na chwile załamania... pierwsze dwa, trzy dni były przepłakane, ale później wzięłam się w garść i nie uroniłam ani łezki za nim. Ciągle szukałam nowych zajęć, ale kończy mi się paliwo. Wczoraj (mieliśmy się spotkać) uświadomiłam sobie, że przez ten kontakt narobiłam sobie jakiś nadziei i czepiam się ich jak małpa banana. I dwa dni mam pod znakiem płaczu przez to. Bo wiem, że to było głupie z mojej strony, irracjonalne i muszę znowu wziąć się w garść.
Tylko nie mam już siły, nie chce mi się walczyć z każdą minutą dnia.
- jestemsam
- Net-facet
- Nieaktywny
Nie masz wyjścia, musisz walczyć. Nie rób sobie nadziei, odetnij się od niego i z każdym dniem będzie coraz lepiej zobaczysz.
atolka6 ile masz lat jeśli mogę wiedzieć? 
albo jakie miasto? :>
SwanieMój przepis jak na razie na polepszenie sytuacji:
1. Pogódź się z tym, że odeszła, daj jej odejść w głowie, pozwól jej życ swoim życiem.
2. Skup się na sobie, wszystkie mysli na Twoje życie.
3. Nawet jak będzie Cię kusiło jakoś ją sprawdzić/napisać do niej, walcz z tym, żeby tego nie robić, przemyśl, jaki to da Ci skutek? Szczególnie, że wiele razy do niej pisałeś i nie przyniosło to efektu żadnego, to dlaczego miałoby to teraz przynieść jakiś efekt.
4. Na pewno zacznie Cię to męczyć i z tym walcz przede wszystkim, mówię o dowiadywaniu się czy ma kogoś. Chcesz żeby Ci serce pękło? Zrób to, dowiedz się, ale gwarantuję Ci, że wtedy tylko psycholog Ci pomoże. Chociaż u mnie to pomogło, bo przestałem czekać, z tym, że trochę inna sytuacja była, bo moja ex cały czas robiła podchody do powrotu, nie wiedziałem o co jej chodzi, ale jak się dowiedziałem, że ma typa, to zacząłem mieć w dupie te jej gierki. Było dużo lepiej nawet z tą świadomością, że z kim innym teraz czas spędza.
5. Nie układaj sobie w głowie co ona teraz może robić, bo to prowadzi tylko do tego, że leżysz jak debil na łózku, czas spieprza, nie robisz nic konstruktywnego, zatracasz się w bagnie, to jest najgorsze. Potrafiłem cały dzien spędzić na tym forum, nic nie jedząc, bo szkoda mi było czasu i nie miałem zreszta apetytu.
6. Znajdz sobie jakieś hobby, pasje, zastanów się co Cię kręci? Może jakiś sport, każdego coś narkęca, nie mów, że nie.
7. Zmień coś w swoim życiu, ja np zacząłem chodzić w marynarkach i kupiłem sobie mega eleganckie buty, zapuściłem nieco włosy i mam inną fryzurę, zapuść wąsa, nawet dla beki, ale będzie poprawiał Ci humor za każdym razem jak spojrzysz w swoje odbicie.
8. Zacznij spotykać się ze znajomymi, imprezować, nawet jeżeli nie będzie Ci się chciało, to delikatnie zmuszaj się, zacznij gadać z innymi laskami, początki są straszne, ja na takich wyjściach byłem nerwowy, bo chciałem wracać do domu, ale wiedziałem, że tam będzie jeszcze gorzej bo zacznę myśleć, tylko w krytycznych wypadkach "wychodziłem", ale nie wracałem do domu, tylko spacerowałem.
9. Zacznij biegać, jakiś sport, bieganie jest spoko, bo wydziela się dopamina hormon szczęścia, przy okazji zajedziesz się i negatywne emocje spożytkujesz na OSTRY JAK TABASCO trening. Moje najlepsze treningi i moje największe osiągnięcia były wtedy gdy byłem najbardziej wkurzony, jednocześnie skupiony na treningu (dziękuje Ci kochanie, że tak często mnie wkur..załaś i chodziłem zły jak wściekły pies).
10. Więcej planuj, np wyjście wieczorem na spacer, pomyśl jakby było gdybyś sobie kupił psa, jakie sprawy i obowiązki były by z nim związane, ale nie myśl, czy Twoja ex by z nim wychodziła na spacery, myśl tak jakbys był TY i TYLKO TY, w gruncie rzeczy jesteś tylko TY, zaplanuj wakacje, poszperaj czasem na allegro w poszukiwaniu jakiś pierdół, poczytaj książki.
11. Wychodź do różnych ciekawych miejsc, może do kina? A może do empiku zobaczyć co nowego, albo sprawdzić, czy cena mleka w Biedronce spadła, czy dalej tyle kosztuje, może sprawdź w internecie, dlaczego w hop-coli aspartam i acesulfam-K w niektórych krajach jest zakazany? Wyskocz na jakiś mecz koszykówki, obczaić tyłeczki chearleaderek i przy okazji podrzeć mordę, lubisz gotować? zrób coś dla siebie, np dzień amerykański i zrób dietetyczne hamburgery, kupując wołowinę, mieląć ją, formując i piekąc bułki z mąki orkiszowej, pojedź do rodziców sprawdź co u nich słychać.
12. Wypełniaj te pustki po byłej typu "taka piękna pogoda, gdyby moja ex tu była, poszedłbym z nią na plażę", zadzwoń do starej znajomej, koleżanki z klasy, co u niej słychać i czy nie ma ochoty w tak piękny dzień wyskoczyć na piwko na plażę, nie zechce? ojej jaka szkoda, to będziesz musiał pójść z inna koleżanką, przecież jednej koleżanki nie ma!
13. Ogólnie polecam robić wiele rzeczy samemu, ja sam sobie wychodzę rano o 5 na spacer nad morze, siadam na piasku z kawką w termosie i przygotowanym śniadankiem, otulam się kocem i patrzę na wschód Słońca i myślę sobie "ale jestem pieprzonym szczęściarzem, że mogę patrzeć na coś tak cudownego, szczególnie o takiej godzinie, kiedy wszyscy śpią jeszcze!", nawet nie wiesz jak taki widok działa na czowieka, bynajmniej mi daje taką motywację do życia, ze zastanawiam się dlaczego ludzie się tak szybko poddaja i popełniają samobójstwa, albo chodzą smutni, skoro można czerpać z życia to co najlepsze? dalej mam wymieniać? lubisz dobrą jazdę? wyskocz rowerem gdzieś w las, bez mapy, bez niczego (byleby nie za późno, bo ja raz tak wyjechałem, że przez kilka godzin po lesie po ciemku latałem, cały obsikany) i daj się ponieść, jedź w nieznane, można fajne rzeczy odkryć, ja np ostatnio tak latałem i znalazłem pałac, ktoś sobie kiedyś wybudował, nie skończył go i taki pustostan został, mega klimat, bo wygląda jak z bajek o książniczkach
14. Masz fejsbuka? Dziel się ze znajomymi swoimi podbojami (ze zdjęciami), że byłeś gdzies w środku lasu i znalazłeś opuszczony, straszny dom, często ludzie się zaczynają tym interesować i pisza do Ciebie "ej stary, następnym razem zabieram się z Tobą!" w ten sposób, nie tylko polepszasz swoje kontakty ze znajomymi, ale też i nakręca to dziewczyny, że nie jesteś zwykłym zjadaczem chleba, który siedzi przed telewizorem i pije browary. U mnie to działa tak mega, że nie chwaląc się, ale dziewczyny sikają, interesują się, może bardziej moimi osiągnieciami w sportach, bo mam do tego "smykałkę", jakieś tam medale, jakieś tam zdjęcia z pływania ja łódkach, czy nawet wyjazd na drugi koneic Polski na Mistrzostwa Polski, coś to w sobie ma, że one są zainteresowane bardziej lub mniej, ale jednak jest ich więcej wokół mnie, tak więc uważam, że wydaje im się ciekawszy
15. Nie wstydź się innych dziewczyn, gadaj z nimi ,poznawaj je, będziesz porównywać do swojej ex, to pewne, każda będziesz gorsza od twojej ex, zero podjazdu, wiadomo, bo tak to jest jak idealizujesz swoją ex w głowie, ale poznasz coś, czego Twoja ex nie reprezentowała, np to, że dziewczyna lubi aerobik, albo bieganie po lesie, czy też walczy w klatce w MMA, lub jeździ BMW i jest wielką fanką Colina McRally
Zyczliwy, dziękuję bardzo za Twoje rady- większość z nich już robię, poznaję ludzi, odwiedzam nowe miejsca, dbam i inwestuję w siebie
Niestety z niektórymi może być problem... tak jak na przykład z zapuszczeniem wąsa 
Jestem kobietą!:)
Poprawiłeś mi humor, dziękuję !:)
Życzliwy za miesiąc skonczę 24 latka;d
A tak poza tym to zgadzam sie z Twoimi radami odnośnie tematu, sama się do większosci stosowalam i stosuję;) Oczywiście do tych dotyczących kobiet, hehe nie was facetów;p
Mam wrażenie, że bardziej brakuje mi bliskości drugiej osoby niż jego samego... chociaż pomimo tego, że tym odrzuceniem skrzywdził mnie przeokropnie uważam go za naprawdę dobrego człowieka. .
To zupełnie normalne, ja też to odkryłam po czasie, że bardzoej brakuje mi go fizycznie (to znaczy jego obceności, kontaktu, smiechu itp.) niż psychicznie. I to juz jest pierwszy krok do odkochania, i ułożenia sobie wszystkiego.
Takie kryzysy, będą pewnie jeszcze nie raz wracały, ale najwazniejsze to to, zebyś im nie pozwoliła się rozwinąc. Ucinaj je, kieruj mysli na inne tory, albo najzwyczajniej w świecie przypominaj sobie te złe momenty waszego związku. No i nie dołuj się słuchając jakichś smutnych piosenek o miłosnych przesłaniach, bo to jeszcze bardziej pogłebia frustrację i smutek, no a przecież ma być juz tylko lepiej;)
hej ja też się rozstałam z facetem po 5 latach
jest mi ciężko z tym i chce z kimś o tym pogadać....
patuska12 czemu się rozstaliście?
byłam z nim 5 lat 4 mieszkaliśmy razem....a nagle bach stało się rozstaliśmy się ja mu to powiedziałam pierwsza a on do mnie pisał dzwonił potem zmienił zdanie i napisał mi ze dobrze się tak stało przyczyna była prosta koledzy.....
teraz niedawno się znów sam odezwał o spotkanie i się spotkaliśmy pogadaliśmy wypiliśmy po piwku i powiedział ze nic do mnie nie czuje ale chce żebym została u niego na noc uciekłam od niego i jest teraz cisza ciężko mi i chce kimś o tym pogadać co robić itp poradzie coś mi
przez kolegów wolał ich i imprezy.....
wyszedł w wielką sobotę i wrócił rano wkurzyłam się i poszłam do rodziców a on po dwóch dniach dzwonił do mnie i pisał czy do niego przyjdę jak by się nic nie stało....napisałam mu że nie przyjdę to odp że no co ty ja mu nic nie odpisałam a on nagle ze dobrze że się tak stało...że nie zasługuję na niego.... później znów sam napisał po 10 dniach masakra jakaś
spotkaliśmy się na piwku zrobił grila i mi powiedział ze nic do mnie nie czuje ale zostań na noc uciekłam szybko od niego i teraz cisza ciężko mi z tym nie mam z kim pogadać o tym pomóżcie mi....
Ile lat ma Twoj były?
Napisałaś ze to Ty pierwsza wyszłas z inicjatywą rozstania.. Czyli jednak coś było nie tak dla Ciebie?
Coż widocznie Twój były się jeszcze nie wyszumiał, i właczył mu się tryb "imprezki i znajomi". Chyba już samo to świadczy o nim, skoro imprezy były ważniejsze niż Ty sama w jego zyciu..
pogada ktoś ze mna o tym i poradzi coś?
27 lat starszy był ode mnie o 4 lata.....
miałam już dość jego zachowania ja siedziałam w domu a on wychodził z kolegami po cichu w nocy......
Ah to Ty na niego nie zasługujesz.. Bez znaczenia, ze on zachowuje się jak dupek w stosunku do Ciebie.
Nie znam szczegółów waszego związku, ale po tym co napisałas, widac, że nie szanuje Cię, i jeszcze sposób rozstania..eh moim zdaniem dobrze, że się tak stało, bo szybciej pogodzisz się z bólem i po jakimś czasie, który z pewnością bedzie pełen we wnikliwe analizy waszego zwiazku, dojdziesz do wniosku, że nie warto za nim płakać..
A co do rad które, najlepiej sprawdzają się w tym przypadku, to na pewno te, które wypisał Życzliwy. Wiem, że Ci ciężko, czasem pierwszych kilka dni trzeba po prostu przepłakać, żeby wylać te złośc i żal z siebie, ale potem już bedzie tylko lepiej. Tylko musisz tego bardzo chcieć.
no pewnie ze nie warto już minęło parę dni i sam napisał po 10 dniach spotkam się z nim i co mi powiedział ze nic do mnie nie czuje i zostań na noc....fessss masakra jakaś...dupek jeden niech żałuje wszystkiego co zrobił....
z każdym dniem powtarzam sobie że to dupek i będzie wszystkiego żałował i jest mi lepiej trochę... ale nie ma to jak z kimś się podzielić i pogadać o tym:)
Wiesz co... postaraj się nie myśleć o Waszym rozstaniu w kategoriach "będzie tego żałował", bo bolesna prawda jest taka, że możliwe, że spotka kogoś przy kim będzie zachowywał się zupełnie inaczej, lepiej. Im bardziej będziesz chciała mu cokolwiek udowodnić tym w większy dół wpadniesz gdy zorientujesz się, że wszystkie Twoje starania poszły na marne, bo on ułożył sobie życie i niczego nie żałuje. I nie traktuj tego jako swojej osobistej porażki, bo druga strona medalu mówi o tym, że na Ciebie też czeka ktoś, kto spowoduje, że się uśmiechniesz i będzie Ci się chciało żyć. Ja ( w większości czasu) nie pozwalam sobie na takie myśli, staram się odciąć od mojego byłego pępowinę. Niech układa sobie życie, a ja mam teraz czas na to, żeby dbać o siebie, poznać nowych ludzi, zainwestować w siebie.
Nie wiem jak Twój związek wyglądał, ale ja zaobserwowałam smutną prawdę po rozstaniu.
Było mi z nim wygodnie, większość swojej energii kierowałam do niego, większość rzeczy, które robiłam- robiłam dla niego. A gdzie w tym wszystkim byłam ja? No właśnie na drugim torze.
Teraz jest mega ciężko bo brakuje mi kogoś, kto by się o mnie troszczył, przytulił i powiedział, że mnie kocha, jednak dążę kroczek po kroczku do zrealizowania swoich małych marzeń.
Z nim oczywiście też mogłam je wszystkie zrealizować, co więcej cieszyć się z nich bardziej, ale nie robiłam tego, z wygody. W głowie miałam myśli, że przecież mam na to czas. Poświęcałam się dla niego zapominając o sobie. I może dlatego też on się wypalił? Zabrakło czegoś nowego.
Nie spędzaliśmy 100% czasu ze sobą, każdy miał swój margines przestrzeni do której uciekał od czasu do czasu... ale chyba zabrakło jakiegoś postępu między nami, chęci rozwoju itp.
Nie wiem.
Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, ja się tego trzymam i staram się myśleć pozytywnie, życie jest za krótkie, żeby marnować je na nie właściwe osoby, szkoda czasu i energii. Ja zerwałam zaręczyny ponad miesiąc temu i teraz zaczynam oddychać świeżym powietrzem, bez nerwów i niepotrzebnych stresów. Jest momentami ciężko zwłaszcza jak siedzę sama w domu ale staram się czymś wtedy zająć. Jeśli nachodzą negatywne myśli skieruj je na inną drogę, pomyśl o czymś przyjemnym, co chciałabym zrobić teraz masz okazje i naprawdę Cię rozumiem, że może Ci się nie chcieć ale to minie to tylko kwestia czasu. Teraz musi być już tylko lepiej musisz tylko tego bardzo chcieć
Wiem to wszystko i wydaje mi się, że radzę sobie całkiem nieźle... jednak mimo wszystko nie ogarniam całej tej sytuacji.
Z jednej strony rozumiem powody rozstania, a z drugiej nie zauważyłam żadnych oznak, że ono nadchodzi.
25 2014-05-06 21:48:10 Ostatnio edytowany przez patuska12 (2014-05-06 21:58:32)
jest jaki jest i będzie z inną to będzie i jak się będzie zachowywał no to już mniejsza z tym ważne żeby już nie pisał ciągle bo ja sobie też potrzebuje ułożyć życie nic mu to już nie da jak ciągle będzie do mnie pisał bo ja chce mieć spokój i iść do przodu a nie stać w miejscu:)i zająć się wreszcie sobą powiedziałam że chce mieć spokój i póki co mam zobaczymy jak długo i tak wierze że nadejdzie ta chwila że przyjdzie i będzie żałował to mu powiem tak za błędy trzeba płacić czasem wysoką cenę:) to mnie już nie interesuje al on się nigdy nie zmieni na lepsze przy innej może być jedynie gorszy bo żądna z nim długo nie wytrzymała widocznie tyko ja byłam taka naiwna ale cóż kok dżambo i do przodu jak to mówią:) u mnie to się zbliżało od tygodnia także nie wytrzymałam i powiedziałam napisałam to co chciałam ledwo 10 dni upłynęło a on znów pisał nawet gdy mu nie odp ale cóż czasem i tak bywa...co ma być to będzie ja już się prawie pozbierałam bo gdy pomyślę o tym co on mi robił to aż mi się nie chce o tym wszystkim myśleć no u nast to tak 5 lat razem 4 mieszaliśmy także codzienne wszytko razem przez 5 lat spanie śniadanie obiad kolacja wieczory i nikt inny się nie liczył tylko on ale cóż nie umiał tego docenić trudno ktoś inny to doceni on już limit wyczerpał cały no wiadomo czasem mi też tego brakuje ale czas wszystko zmieni:)a potem to koledzy i imprezy a ja na samy końcu i tak się wszystko nazbierało no i pękło z mojej strony a z jego nie wiem i nigdy się nie dowiem... i już zaczyna żałować bo dzwoni i pisze niech sobie dziewczynę znajdzie albo idzie do kolegów w anie jak mu pisze znajdź sobie dziewczynę to tylko odp albo powie sama się znajdzie ale kiedy jak ciągle coś do mnie pisze albo oś chce...no takie jest życie nieraz jest takie niesprawiedliwe..