Zdrada, powrót męża, porobienie - czyli moja trzyletnia historia.

Masz rację utrata dziecka mogła nas rozdzielić.
Na szczęście tak się nie stało.
Często boję się, że ten okres,  który trwa tzn. że mężowi zależy,  że się stara,  minie,  zacznie się sypać,  a ja znowu zostane zraniona.  Choć minęło tyle czasu dalej mam obawy,  gdy wraca ciut później z pracy itd,  bardzo go kocham,  na nowo mu zaufałam...

Mianda2 napisał/a:

Przepraszam ale muszę się spytać czy on by ci wybaczył gdybyś to ty zbłądziła?
Jeśli nie to popełniłaś wielki błąd wybaczając człowiekowi bez empatii.

Wydaje mi się , że to jest prywatna sprawa white_angel to jej życie, jej wybór, jej uczucia.

white_angel dobrze zrozumiałam, że po dwóch latach wrócił do was? Co było według niego przyczyną tego skoku w bok? Jak to sobie tłumaczył? Przykro mi z powodu dziecka.

To gdzie on te dwa lata mieszkał? Czy znasz kobietę, z którą cię zdradził?
No tak, ta męska ciekawość. Czasami spycha nas do piekła.

Nie no dwa lata starał się o twoje wybaczenie? Serio? Łał niezły zawodnik. Widać mu zależało.

No tak, wybaczenie osobie która kocha jest jedyny słusznym. Mało kobiet po zdradzie ma osobę która się stara. Raczej nawet "wmawiają im że to przez nie".

White angel poszę Cię o przeczytanie mojej historii i napisanie czy ty byś wybaczyła jak byś była na moim miejscu. Nie mówie że teraz po tak krótkim czasie ale tak jak ty napisałaś że po długim czasie wybaczyłaś męzowi . Na pewno wasze doświatczenia razem was zbliżyły do siebie i ciesze się że chociaż niektóre kobiety są z mężczyznami których kochają

Gratuluję właściwej decyzji!
Ja również wierze, że po zdradzie małżeństwo można odbudować. Moi rodzice są świetnym przykładem - u nich zdrada była jakieś 20 lat temu, a dziś są wspaniałą, kochającą się parą. Całują się, wyznają miłość, dużo rozmawiają, wspólnie podróżują. Gdyby wtedy tata (bo to on był zdradzony) uparł się, że nie wybaczy - ja wychowałabym się w rozbitej rodzinie, a oni nie doświadczyliby tej wspaniałej miłości która ich na nowo połączyła.

Jak najbardziej jestem za dawaniem sobie szansy,
Ale tylko jednej.

Zazdroszczę Ci chyba troszeczkę.Widać ,że mąż odpowiednio zabrał się do ratowania związku.Ja mimo,że nadal walczę nieraz myślę ,że chę inne wyobrażenie.Mój mąż powiedział,że nie żałuje zdrady ,bo nie wiedziałby jak może być cudownie między nami.Ja czasami słyszę w swojej głowie tylko tylko ten okrutny początek,ale on potrafi  wytłumaczyć żebym zeszła na ziemię.To chyba jest mimo wszystko strach ,że drugi raz zranione będziemy tylko nienawidzić tego, do którego miało się zaufanie.To wina też tego ,że nie jesteśmy  w tym momencie razem ( taka praca) Ja z dzieciakami ,a on tam........ Ale cudownie jest usłyszeć jego głos .Daję mu pole do popisu ,aby sam dzwonił,ja dzwonię jak już naprawdę nie mogę się powstrzymać.I nie macie pojęcia ,że cudowną rzeczą jest jak tak sobie wzajemnie ponarzekamy,ja na dzieciaki ,on na pracę ,a później powiedzieć i usłyszeć zaraz mi lepiej jak cię słyszę! Czasami słuchając co ma do powiedzenia  ktoś z rodziny to trochę robię sobie tzw. pranie mózgu .Któregoś razu mówiąc mężowi co powiedziała jego siostra( czy nie myślę i nie boję się ,że mnie ponownie zdradzi?) wkurzył się i wykrzyczał - słuchaj mojej siostry ,kiedy mam cię zdradzić dziś ,jutro ,pojutrze.... DAŁO MI TO DO MYŚLENIA 1 zabolało ,że to właśnie ona znając jak zawsze postępował tak nisko go ocenia   2  czy ciągłe patrzenie na ręce osobie ,która zdradziła powoduje ,że zamęczamy ją ciągłymi osądami    Ale jest w nas zdradzonych chyba taki  włączony czujnik.Jestem zwyczajnie prostą kobietą i gdy myślę o swojej przyszłości  to nie chcę żyć jak bomba zegarowa .Chcę ,aby było zaufanie ,bo bez tego się wzajemnie udusimy.