Rodzice i koleżanki odradzają mi ten związek

Witam.
Jestem nowa na forum, ale mam problem z podjęciem ważnej decyzji, być może najważniejszej w moim dotychczasowym życiu. Dlatego właśnie chciałabym poznać zdanie obcych osób, bardziej obiektywnych niż moi najbliżsi.
Jestem w związku już prawie rok. Jesteśmy rówieśnikami, mamy po 26 lat. Oboje pracujemy, ja mieszkam z rodzicami, on jest już na swoim. Moi rodzice go lubią, mama nawet bardzo, ale zawsze dla żartu powtarzała, że mąż z niego będzie kiepski. No właśnie myślałam, że dla żartu, ale jednak nie. Kilka dni temu, przez przypadek natknęłam się na pierścionek zaręczynowy u niego w mieszkaniu. Podzieliłam się tym z mamą i kilkoma koleżankami. Ich reakcja całkowicie mnie zaskoczyła. Zaczęły mi odradzać przyjęcie oświadczyn!
Wszystko przez to, że mój chłopak jest, hmm... trochę dziwny, inny niż większość. Przede wszystki jest typem samotnika, choć jakoś przesadnie, ludzie się do niego garną, mamy wielu znajomych, ale on lubi chodzić własnymi ścieżkami. Jest takim Piotrusiem Panem, dużym dzieckiem. Nie chodzi mi, o to że jest niezaradny życiowo, bo nie jest, mam na myśli to, że nie bardzo obchodzą go dobra doczesne, taki typ niepoprawnego marzyciela. Zawsze chojny, można powiedzieć, że rozrzutny. Już na studiach bywały przypadki, że brakowało pieniędzy do końca miesiąca, ale nigdy nie prosił o pomoc. W tamtym roku zbieraliśmy pieniądze na wspólne wakacje, wszystko było ok, aż tydzień przed wyjazdem oznajmił, że nie ma pieniędzy. Byłam wściekła, myślałam, że wydał na jakieś głupstwo, albo przegrał w karty, bo wiem, że lubi grać w pokera w "szemranych miejscach". Po kilku dniach od jego siostry dowiedziałam się, że oddał całe swoje oszczędności na leczenie dziecka jego przyjaciela. Piękny gest, ale czemu mi o tym nie powiedział? Dlaczego o takich rzeczach muszę się dowiadywać od osób trzecich? Z tego co wiem wychowywał się w dość ubogiej rodzinie, powinien więc znać wartość pieniądza. Owszem, teraz zarabia bardzo dobrze, ale co z tego, jeżeli nie potrafi nic zaoszczędzić. I teraz zdarzają się przypadki, że "przymiera głodem" przed końcem miesiąca. Inną rzeczą, która mnie martwi, to jego znikanie. Potrafi bez słowa zniknąć na dwa tygodnie, a potem pojawić się ze swoim zawadiackim uśmiechem i zapytać "co słychać kochanie?". Sama nie wiem czy jest dobrym materiałem na męża. Nie jest tak, że skada się z samych wad. Uroda przeciętna, niczym się nie wyróżnia (tylko ten zawadniacki uśmiech), ale to taki typ, który bardzo zyskuje przy bliższym poznaniu. Jest inteligentny, potrafi się pięknie wysławiać, co mi awsze imponuje u mężczyzn.
Ehh... mam głowę pełną obaw, jak będzie wyglądało nasze wspólne życie. Co byście zrobiły na moim miejscu?