Kawiarenka Seniorek blogujących

Wejdz na str 50+ lub kafejka stokrotki tam są babki w twoim wieku ,można wypić kawę ,pochwalić sie sukcesami i niepowodzeniami życiowymi .Tam ci współczują  a po jakimś czasie mogą nawet wykrzyczeć to co wcześniej powiedziałaś jak im nie będziesz przytakiwała.....

Marion ???? jedno pytanko : któraś Stokrotka Cię wykrzyczała ???? - piszesz brednie i tyle ..

ps. na Stokrotkach napisałaś tylko 2! posty    więc?????

Och, wlasnie zauwazylam, ze osobka, o ktorej wspominalam w swoim poscie zostala zbanowana.
Mozemy wiec spokojnie porozmawiac, czy trzeba zakladac az bloga, by poznac ciekawe seniorki...

Nie liczyłam już, że ktokolwiek się odezwie na tym wątku.
Zaglądam od niechcenia, zrezygnowana i widzę małe zainteresowania tym wątkiem.
Limentka i ewitawita odezwały się.
A więc założenie bloga to był instynkt, ponieważ sobie pewnego dnia pomyślałam,
co ja po sobie zostawię nie moim dzieciom, bo One mnie znają, ale wnukom, które są jeszcze malutkie.
Kiedy ja odejdę, czy będą miały o mnie, jako o Babci swoje wyobrażenie?
Czy kiedyś, kiedy dorosną, będą wiedziały jakie było moje życie i co ich Babcia myślała, co przeżywała,
o czym marzyła i czego się bała, a także co w swoim życiu kochała i kogo kochała, mimo, że tego
nikomu nie zdradziła.
Dla nich piszę bloga, a więc myślę, że się wytłumaczyłam i może ktoś mnie zgani, a ktoś mnie poprze
w moich działaniach i nie wyśmieje mnie.
Dalej nie podaję adresu do bloga, aby nie być posądzoną o autoreklamę, bo nie o to mi chodzi.
Może kogoś zachęcę do pisania swojego bloga, a może ktoś pisze, ale do szuflady pamiętnik.
Można więc pogadać na tym wątku o wszystkim, tylko na Boga nie o kawie i kwiatuszkach,
od dzień dobry do dobranoc, bo w naszym życiu powinno się myśleć i przeżywać, a nie wiklejać
obrazki z netu, zamiast tego, co w nas jeszcze drzemie.
To tyle?

Dzien dobry.

No wlasnie Reyka,
z tego powodu brak mi odwagi na pisanie bloga.
Z jednej strony mam ochote spisywac wszystko, co ciekawe wydarzylo sie w moim zyciu, co ja przezylam ciekawie i inaczej...
Z drugiej,  opisujac swoje wlasne zycie, opowiadam je zupelnie nieznanym ludziom, ktorzy roznie reaguja...
I nie daj Boze, jak wychyle sie poza ogolnie przyjete ramy obyczajowe...zwlaszcza ze mentalnosc nasza, w Polsce jest jeszcze mocno okrojona, by nie powiedziec ograniczona i prymitywna.
Niestety, nie potrafimy byc tolerancyjni, nie potrafimy byc wyrozumiali, nie potrafimy przyjac do siebie faktu, ze kazdy czlowiek ma prawo zyc tak, by byc szczesliwym, realizowac sie i byc wolnym...
Mysle o tej duchowej wolnosci, o wolnosci mysli i przezywania wszystkiego po swojemu.
Moze dlatego prawdziwe zycie wielu, piszacych pamietniki , ujawniane jest dopiero po ich  smierci, bo wtedy cale to zamieszanie, zgorszenie i krytyka, wywolane ujawnieniem nieznanych faktow z ich zycia, ich samych juz nie boli.
        Podziwiam cie za te odwage, bowiem poki co,osobiscie chcac zyc " po swojemu", robie to, co chce, ale nie mowie o tym nikomu.
Taka jest prawda...
I wyznam ci jeszcze jedno. Przekonalam sie podczas swojego, dosc dlugiego juz zycia, ze praktycznie sa w moim otoczeniu dwie osoby, ktore toleruja to, co robie i pozwalaja mi na przezywanie zycia na moj wyjatkowy sposob.
To sa moje corki. Dzisiaj juz dorosle kobiety...
            Dlatego wlasnie, poki co wole pisac w kafejce o porannej kawie...o tematach zupelnie obojetnych i ogladac obrazki i zdjecia, wklejane przez moje kafejkowe kolezanki.
I nie mysl sobie, ze nic wartosciowego z tego nie wynika, bowiem jest to mozliwosc poznania sie, polubienia...
A kiedy to nastapi, pisania ze soba juz poza kafejka.
Wiele Netek spotyka sie w realnym zyciu i zaprzyjaznia osobiscie.
To tyle na obrone kafejki 50+.

Witaj Reyka.
     Witajcie Seniorki, te blogujace i te lubiace pisac...

Przedswiateczna paranoja mi chyba nie grozi, tym bardziej, ze porzadki robie na biezaco, a swieta spedzam sama...
No nie, z moim czworonogim pupilem, kundelkiem.
Owszem Reyko, lubie pisac, i czasami sama lapie sie na tym, ze idzie mi to tak sprawnie, chociaz klikam dwoma tylko, czasami trzema palcami...
Pisac dla upamietnienia tez lubie, dlatego zazwyczaj moje posty sa lekko przydlugie.
Dobrze chociaz, ze inne Netkobiety twierdza, ze lubia mnie czytac, wiec nie nudza sie przy czytaniu tego, co produkuje.
Szczerze ci sie przyznam, ze jeszcze do niedawna wolalam pisac recznie, i to piorem...
Niestety, z wiekiem charakter mojego pisma stal sie jeszcze bardziej nieczytelny, wiec pisze drukowanym.
                    Wracajac jednak do twojego watku, zastanawialam sie, czy nie mozna stworzyc bloga, a moze innej formy "pisarskiej", do ktorej dostep beda mialy tylko osoby, ktorym w rownym co tobie stopniu bedzie zalezalo na zachowaniu pewnej prywatnosci...?
Blog, jak wiadomo, jest forma, do ktorej dostep maja wszyscy.
Niestety, nie jestem az tak obeznana w obsludze i mozliwosciach komputera, by szukac innych sposobow.
Zagladne tu jeszcze, bowiem mam wrazenie, ze mialybysmy ze soba duzo do porozmawiania.
Pozdrawiam i milego dnia zycze.