Czy to prowadzi do destrukcji?

Dlaczego uważasz, że coś co robiliśmy z byłymi partnerami i co sprawiało nam przyjemność jest zagrożeniem dla nowego związku? Jeśli dla twojego partnera jest to ważne, to to zrób. Korona ci z głowy nie spadnie jak się trochę poruszasz. Taniec nie jest niczym złym, a ruch jest zawsze zdrowy.
Piszesz, że kobiety mówią to, czego nie myślą. Ja uważam, że to bzdura. To tak samo jak ciche dni - killer dla związku. Jeśli będziesz nadal tak robić, to partner przestanie cię traktować serio. No bo jak ufać komuś, kto jedno mówi, inne myśli, a robi zupełnie co innego? To jest zupełnie niepoważne. Zresztą mężczyznom trzeba mówić prosto z mostu o swoich odczuciach, a nie na okrętkę i to metaforami, które tylko ty potrafisz rozszyfrować.
Dla ciebie taniec to jak seks, a dla niego taniec to rozrywka. Sama spowodowałaś taką sytuację a teraz jeszcze się oburzasz.
Sama podałaś mu rozwiązanie, a on z niego skorzystał. Nie dlatego że cię nie kocha, ale dlatego, że ty do cholery nie chcesz zrozumieć, że dla niego taniec to rozrywka i on ma prawo robić, to co lubi. Nie tylko ty masz do tego prawo. Dlaczego uważasz, że tylko ty masz prawo do realizacji swoich pasji? Dlaczego oczekujesz, że on zrezygnuje z siebie?

Wiesz, ja chodziłam po górach z byłym, bo to lubiłam i z obecnym też chodzę i nie wyobrażam sobie, że miałby ode mnie żądać rezygnacji z mojej życiowej pasji z powodu, że z byłym też to robiłam. Takie żądanie jest egoistyczne i infantylne, pokazuje że dana osoba jest zazdrosna o moją przeszłość i ma górę kompleksów. A to nie rokuje dobrze. Jeśli mój partner by mi powiedział, żebym poszła z kolegą, to bym to zrobiła. Bo ważne są dla mnie góry, a nie to że mój partner jest niepewny swojej wartości. Jakby mi zaczął cisnąć kity, że chodzenie po górach to jest jak seks i to tak jakbym uprawiała seks z kolegą, a nie z nim, to zaczęłabym się poważnie zastanawiać, czy związek z kimś o takich poglądach ma sens.

W waszym związku występują problemy z komunikacją i to z twojej winy. Jeśli nie zaczniesz rozmawiać ze swoim partnerem normalnie to nie widzę przed wami przyszłości. Przez twoje babskie gierki, nadinterpretacje i mówienie rzeczy, o których się nie myśli wasz związek w końcu trzaśnie, a partner znajdzie sobie kobietę dojrzałą emocjonalnie.

Moją odpowiedź oparłam wyłącznie na tym, co przedstawiłaś w pierwszym poście. Natomiast ty piszesz kolejnego, w którym aż roi się od zarzutów wobec mnie oraz w którym piszesz rzeczy, które rzucają nowe światło na całą historię.
Forum ma to do siebie, że się nie znamy i odpowiadamy tylko na to, co jest zawarte w postach osoby piszącej. Ale ty chyba myślisz, że nie znając cię muszę mieć ogląd na całą twoją sytuację?? Nie jestem Duchem Świętym, przykro mi.

Sprawa "tańców" w Wielkanoc ucichła od tamtego razu.

2 Tygodnie temu (chyba tego nie pisałam), powiedziałam M, żeby byłą żonę tytułował "moja była żona", bo nagle okazało się, że jej imię jest bardzo popularne (słuch mi się na nie wyostrzył) i wszędzie je słyszałam (to chyba nie schizofrenia ). Stwierdził bym nie była zazdrosna i po chwili zaczęliśmy rozmawiać o zdrobnieniach imion, a wtedy on podał jej imię i powiedział, jak można zdrabniać (ręce mi opadły, choć trzymałam je na kolanach. Tyle jest imion, a on powiedział o jej. Moje imię też można zdrabniać, ale tego jakby nie zauważył.

Zauważyłam, że stosuje się do prośby (mówi "moja była"), na początku zaczynał imieniem, ale się poprawiał, patrząc na mnie (jakby sprawdzając czy wyłapałam).

Dzisiaj zadzwoniła do niego kobieta z banku, a on do niej: "Czekaliśmy na wyrok z żoną... Z byłą żoną." I automatyczne spojrzenie na mnie.

Ja już nie mam siły sama ze sobą. Czasem o niej wspomni. Dziś odzywałam się do niego półgębkiem po tym tel, co zauważył. To chyba początek końca. Mojej destrukcji

To nie jest mój mąż (i pewnie nigdy nim nie będzie, bo on już poczuł smak małżeństwa i mu nie wyszło), ale nie szkodzi. Wiadomo, o co chodzi.

Nie chodzi o to, że ja chcę tylko siedzieć w domu. Ja też coś dla niego robię. Obiecałam mu, że pójdę z nim w góry, choć wcześniej zapierałam się rękami i nogami, a to dla mnie coś więcej niż tańce. W niedzielę byliśmy na spacerze i trzeba było z górki małej zejść. Stanęłam u góry i już miałam ochotę powiedzieć im (facetowi i mojej córce), żeby szli, a ja pójdę po torach. Prawie się popłakałam, ale zeszłam, podpierając się na rękach. To jest wg mnie coś bardziej wymownego niż poocieranie się o siebie publicznie w takt muzyki.

Masz rację, wiem, z czym wiąże się związek z facetem po przejściach. Nie wiem, czy o tym pisałam... Mój poprzedni związek opierał się na tym samym schemacie (zranienie przez żonę, poznanie mnie, opowieści o skrzywdzeniu, rozwód, opowieści). Wtedy byłam do dyspozycji partnera (był 8 miesięcy po rozstaniu), wysłuchiwałam, trzymałam mentalnie za rękę. Pojechałam nawet kiedyś z nim pod jej mieszkanie, bo chciał wiedzieć, czy ona pojechała na święta. Wyraźnie ucieszył się, że tak, a kochanek został. Robiłam także im (jej i kochankowi) zdjęcia, bo mogły mu się przydać podczas rozprawy rozwodowej.
Dość szybko zaczęły się konflikty w naszym związku, on doszedł do siebie, już nie był taki nieporadny, chciał mnie zmieniać. A w końcu poznał inną (są ze sobą do dziś- ok. 20 miesięcy) i mnie zostawił. Cierpiałam 14 miesięcy po tym rozstaniu i właściwie ukojeniem stał się dla mnie obecny związek.
Myślę, że widząc, jak mój ex rozpamiętuje, mogłam poczekać ze związkiem. Myślę, że jego obecna dziewczyna ma lepiej, bo już się przy mnie wyleczył z żony.
Pewnie to, co teraz robię, wynika z tamtego związku. Boję się, że znów stanę się narzędziem w leczeniu ran. Plasterkiem, który się wyrzuca, gdy rana się zagoi.
Było mi łatwiej słuchać o żonie (wtedy jeszcze), gdy na początku nic nie czułam. On mało mówił (może musiał nabrać zaufania), a potem się rozkręcał i mówił więcej i więcej i więcej, jakby chciał mi 1 tchem opowiedzieć o tym związku.
W trakcie pisania tego postu pomyślałam, że powiem mu szczerze o moich obawach, że zostanę odstawiona na boczny tor gdy on "zapomni" o niej.
Jak widzicie, ja także mam przeszłość, czasem wspomnę o niej, ostatnio staram się mówić, że ja coś robiłam, gdzieś byłam, a nie MY. Przeszłość boli gdy wydaje nam się, że jest dla kogoś teraźniejszością.

MAM NADZIEJĘ, ŻE KTOŚ TO JESZCZE CZYTA.

Destrukcja jeszcze nie nastąpiła, ale ten oto facet, z którym jestem 7 miesięcy, zakomunikował mi, że chciałby sprowadzić do siebie swoją kuzynkę (młodszą) z 6 cio letnim synkiem, że może tutaj uda jej się znaleźć pracę. Pozornie miałam prawo głosu, ale jako 3 osoba, więc nie mogłam powiedzieć, że się nie zgadzam, bo decyzja i tak już pewnie była podjęta.
a
Ma mieszkać u niego, na 39 m2 (2 małe pokoje). On ma plan bym ja i moja córka w przyszłości dołączyła, czyli para, kuzynka i 2 obcych dzieci. 2 kobiety obce, dorosłe w 1 w opowieściach z ich rozmów jesteśmy "my" i "ona" (czyli ja). Ona mu powiedziała, że potrzebuje by ją ktoś poprowadził za rękę. Chce on ją nauczył gospodarowania pieniędzmi. A co ze mną? Będzie zajęty jej problemami, a co z moimi? Mamy także zajmować się jej dzieckiem, w zamian za opiekę nad moim (które opiekę już posiada). On sobie założył, że po roku ona się z kimś zwiąże, a 2 lata zajmie jej usamodzielnienie się (nie wiem, na jakiej podstawie to wyliczył). Wiem, że samotnie będzie jej trudno wynająć (nie jest specjalistą, dużo nie zarobi). Zameldował ich na stałe, oby to się nie obróciło przeciwko niemu.
Parę osób po 60 zasugerowało mi także coś innego, ale myślę, że to dlatego, że te pokolenie nie przyjaźniło się z ludźmi o odmiennej płci.

Myślę ze strachem o tej sytuacji. Nie umiem sobie poradzić z czarnymi myślami.

Myślę, że nie dość, że macie ciasnawo, to czujesz, że nie masz głosu, wyboru.
To zawsze wywołuje frustracje i chęć robienia na przekór, nawet wobec rzeczy, na które w innych warunkach bys się zgodzila.
Natomiast czy powinnaś spotulnieć? To mogłoby zagruntować sytuację, która przecież ma być tymczasowa.

Co do wakacji.
Może spróbuj mu wytłumaczyć wprost, że dwóch nowych mieszkańców jest dla Ciebie trudne, ale się starasz, i że potrzebujesz tego czasu we trójkę na podladowanie baterii.
Może dodaj, że sama przy nim czujesz sie spokojniej, tylko tak wypoczywasz etc, itd. Może jakiś kompromis, ale podkreślaj, że też potrzebujesz go dla siebie. Dla waszego związku. Trudno to zanegować.

O. Nagle bardzo ciężka sprawa.
Nie wiem też na ile są rzeczy zaawansowane.

Widzę trzy opcje, powiedzieć wprost "to nie tak mialo być" + "potrzebuje czasu z tobą", bo masz wtedy dość dobry argument, żeby zmienić plany.
Ale on to może bardzo źle odebrać - twoja ocena

Myślę, że prędzej do ugrania bylby jakiś podział, tydzień z nimi, tydzień sami? Wiadomo, musiałabyś się trochę(sporo) poświęcić.
Ale z drugiej strony może być i on zadowolony i ty.

No i zawsze możesz spróbowac ją najpierw poznać, a nuż opcja tych wspólnych nie będzie tak zła?

Pytanie: on naprawdę chce z nimi tych wakacji czy to gest dobrej woli? Od tego zalezy wszystko.

No widać, że trzyma z nią sztamę. Ale wydaje mi się (strzelam po opisach), że on jest uparty i lubi stawiać na swoim.
Jeśli tak, to pare tygodni mieszkania razem, jeszcze z dzieckiem może go bardzo szybko wyleczyć.

Nie wpisał jej do księgi wieczystej
Ponieważ na dziś musze lecieć, trzym się ciepło.