Czas zacząć od nowa!

Poważnie przemknęło Ci przez palce 10 lat życia z perspektywy tej drugiej??

Cytując klasykę "...tych lat nie odda nikt..."

PS Rozmyślania o marnowanym życiu powinny być parę lat temu... a teraz śpieszy Ci się gdzieś, chyba nie??

Ale po co Autorko chcesz się tak poniżyć i zmuszać tego bezjajecznego gościa do tego, żeby pokazał Ci coś, co przy odrobinie jego dobrej woli pokazał by Ci sam, z nieprzymuszonej woli i "własnoręcznie", właśnie po to byś to Ty czuła się pewna i nie musiała o to głowić?

On doskonale wie skąd ta zwłoka, nie pomyślałaś?
Nadal grasz w jego grę..ON nie ma zamiaru niczego zmieniać w waszym układzie, nie spieszy mu się - on ma czas, dużo czasu.
Ale ten czas inaczej dla was płynie.
Cokolwiek się nie wydarzy, Ty nigdy nie będziesz tą pierwszą, a chyba nie odpowiada Ci taka rola..

Pozostaje Ci zacisnąć zęby, urwać kontakt i udać się jak najszybciej do jakiejś poradni współuzależnionych.
Zerknij też na wątek: "Kochające za bardzo".
I nie brnij..

Łał, 10 lat wycięte z życiorysu dla jakiegoś pacana. Brak mi słów na określenie tego co zrobiłaś ze swoim życiem. A właściwie nie brak mi tych słów, ale za ich wypowiedzenie mogliby mnie tu zbanować.
Skan pozwu rozwodowego jako dowód miłości?! Nie wiem czy się śmiać czy płakać.
Przez te 10 lat mogłaś znaleźć sobie normalnego faceta, mieć dwoje dzieci i jeździć na wakacje do Chorwacji.
A ty przez ten czas dałaś się motać jakiemuś facetowi, który nie jest wart tego by go nazywać mężczyzną.

Wiecie co, po takich wątkach mam ochotę przenieść się na forum akwarystyczne. Albo o chomikach? Taaa chomiki są nieskomplikowane...

nevretete to co czujesz do tego faceta to nie miłość, to uzależnienie. Masz typowe cechy osoby, która odstawia narkotyk. Ktoś taki za każdym razem mówi: to już ostatni papieros, to ostatnia czekolada. I za każdym razem wpadasz od nowa.
Zepsułaś te dwa związki przez ten nałóg.
Powiem ci, że skoro nie odszedł przez 10 lat, to i teraz nie odejdzie.
A nawet jakimś cudem by to zrobił, to razem nie będziecie szczęśliwi. Czy zdajesz sobie z tego sprawę, że nawet gdybyś z nim była już oficjalnie, możesz zostać postawiona w pozycji jego żony? Że on znów sobie znajdzie kochankę, bo ten typ tak ma, że musi mieć kogoś na boku?
Kogo ty próbujesz okłamywać? Nas? Serio? Czy jak sobie dostatecznie długo będziesz wmawiała ''to ostatnia szansa'' to w końcu bajka się ziści?
Mam jeszcze jedno pytanie: gdy byłaś w tych dwóch związkach zdradzałaś tamtych mężczyzn z kochankiem?

Sama świadomie władowałaś się w role kochanki i teraz rozpaczasz, że zmarnowałaś 10 lat życia bo on nie chce być z Tobą?
A po co miałby być?
Przecież on żonę już ma więc po co mu mieszać sobie w życiu i zamieniać jedno na drugie?
Czyżbyś nie miała świadomości, że byłaś i jesteś  dla niego tylko darmowym bzykankiem?

Nie dokładaj miłości i ideologii tam gdzie jej nie ma.

Co najwyżej, możesz teraz skończyć ten niekorzystny dla siebie układ... tak aby kiedyś nie zaśpiewać...
"Czterdzieści lat minęło, jak jeden dzień..."

Droga autorko,

Piszesz, że kończyłaś poprzednie związki zawsze z jego powodu.
A nie pomyślałaś, że wchodząc w nie już były bez szans, bo traktowałaś je jako 'klina'? I podświadomie dobrze o tym wiedziałaś, tylko świadomie- sama przed sobą udawałaś, że "chcesz sobie życie poukładać", a tak naprawdę próbowałaś się po prostu wyrwać, wymazać go sobie z głowy przy pomocy kogoś innego? Czyli z założenia byłaś BARDZO nie fair. Jeśli nie widzisz w tym nic złego, to nic Ci już nie pomożemy.
Straciłaś 10 lat, jeśli nic z tym dalej nie zrobisz, tylko będziesz dalej udawała sama przed sobą bezradną dziewczynkę i zasłaniała oczy przed konsekwencjami, łkając w kąciku, to stracisz kolejne 10.
To obsesja, nie miłość. Miłość nie rani i nie trzyma w niepewności.

PS. Odpowiedz sobie na pytanie co dla Ciebie jest tak cholernie atrakcyjnego w niespełnionej/jednostronnej miłości? Może wydaje Ci się po prostu bardziej prawdziwa i romantyczna, wszak 'przeszkody' i utrudnienia na drodze kochanków, potęgują "uczucie" Pomyśl nad tym i obudź się z tego letargu.

Najgorsze jest to, że wszyscy z boku widzą, że ta smycz i łańcuch, które autorka sama sobie nałożyła,nie są realne. Jego "siła i sprawczość" jest w jej głowie tylko. Rozwiązanie jest tak proste, że aż boli.. Wystarczy zdjąć obrożę i smycz, na której dała się mu prowadzać. Problemem jest to, że ona w głębi duszy nie chce. znam taki typ psychologiczny, nie zdziwiłabym się jakby autorka miała skłonności masochistyczne (a na pewno pod względem psychiki). Sama świadomość, że "należy do kogoś", daje jej poczucie bycia potrzebną i warte jest każdego poświęcenia, bo bez niego czuje się zagubiona i 'niczyja'.
Czy dobrze autorko Cię wyczuwam?

OK, w takim razie nie jest tak źle jakby się mogło wydawać.
Pozostaje wyleczyć się z uzależnienia emocjonalnego od tego faceta, a do tego musisz pobyć mniejsze lub większe "trochę" SAMA - co , jak mówisz, nie jest problemem.

To ile jeszcze dajesz sobie czasu na okłamywanie tej małej dziewczynki w sobie? Bo ta dorosła, świadoma kobieta, założyła tu wątek i dobrze wie, co powinna zrobić..

I to naprawdę jest, Twoim zdaniem, dużo gorsze niż uganianie się, błaganie o pełnowartościową miłość i zadowalanie się ochłapami od faceta, o którym wiesz, że jesteś dla niego OPCJĄ?
Naprawdę nie ma nic pośredniego pomiędzy byciem kochanką a byciem w związku z kimś, kogo się nie kocha?

Dokładnie.
Miałaś w głowie i sercu kochanka, więc którym "skrawkiem" serca chciałaś poczuć coś do kogokolwiek innego?
Nie masz w tej  chwili i nie miałaś nigdy miejsca/przestrzeni w głowie dla kogoś innego. Możesz na siłę szukać winy w tych facetach, którzy oczywiście "nie dorastali" Twojemu Błędnemu Rycerzowi do pięt, ale co to zmienia w Twojej sytuacji?
Rycerz dalej gra wg swoich warunków, a Ty przegrywasz kolejną "partyjkę". Dla niego to tylko partia..dla Ciebie kolejne samotne lata.
Pokaż mi jakieś plusy obecnej sytuacji, ja pomimo starań, ich nie dostrzegam.

Ślepego, głuchego i z zepsutą strzelbą