Witajcie moje drogie.
Nie wiedziałam gdzie mogę to napisać, ale przypomniałam sobie o tej stronce, a tu tyle życzliwych osób..
Bo.. nie mam komu tego powiedzieć, może tylko jemu.
Dwa lata związku, aż pewnego wieczora, gdy podawałam kolację uslyszałam "kocham Cię". Wiecie co to było za uczucie? Wtedy, gdy zaczynało być monotonnie na nowo pojawiły się motylki w brzuchu. Jak u nastolatki.. Jak pierwsza miłość.
Czuję się szczęśliwa, ale zauważam u siebie taki negatywny aspekt - mianowicie, nie szanuję tego. Chwilowo żyjemy na odległość, on na środku Polski ja na Zachodzie, no tak wyszło. Ale dalej się kochamy. A nie szanuję, bo czasem coś mu warknę, odpysknę czego później żałuję, bo nie mam możliwości przytulić się do niego, pocałować na zgodę, tylko ten skype albo telefon. To jest bardzo dobry człowiek, przynajmniej dla mnie.
Przeraża mnie tylko czasem ta planowana wspólna przyszłość, tyle planów, tyle marzeń, tyle miejsc do zobaczenia.
Może jakiś szybki sposób na wygranie w totka? Eh, wtedy wszysto byłoby osiągalne. Ale wiecie co? Chcialabym po prostu kupi bilet na pociąg i pojechać do niego. Zrobić mu niespodziankę, gdy wróci z pracy podać obiad.
Znajomi pytają - ty jesteś szczęśliwa? Robisz z siebie kurę domową, nie wychodzisz do ludzi.
Faktem jest, że wielu znajomych nie mam, ale to nie robienie z siebie kury domowej najbardziej mnie raduje, tylko fakt, że czuję się komuś potrzebna. Komuś na mnie zależy, ktoś mnie kocha, że mogę mu zacerować dziurawą skarpetkę, albo zrobić coś pysznego na kolację, pomóc w pracy, a w zamian chcę tylko całusa w czolo na dobranoc i szczerą miłość, o której marzyłam od lat. Dostałam ją.
Każdy popełnia błędy, to jego nie pamiętanie dat, albo spóźnianie się. A moje wybuchy złości i ciągłe żale. Widzę to, jednak nie za wiele jestem w stanie zrobić.
Wiecie, nawiązując do płaczu. Nie wiem jak mam go interpretować. Odprowadziłam go dziś na busa, wiedziałam, że nie zobaczę go przez dłuższy czas. Było mi tak dziwnie smutno...ze szczęścia? Szczęścia, że go mam, ale smutku, bo muszę się rozstać?
Gdy wróciłam do domu, rozpłakałam się. Na chwilę. Nie chcialam pokazywać jak się czuję reszcie świata.
Wybaczcie, że nudzę... ale musiałam gdzieś się wypisać, bo bym nie wytrzymała. Tak niesamowity człowiek w moim życiu, tak przeciętna ja. Nie wiem jak to możliwe.
jak to się mówi - co po pijaku to w pełni szczere więc.. 
