Dzieci, które popełniają samobójstwo..

Smierc dziecka jest czyms okrutnym,bolem nie do zniesienia,a smierc dziecka w wyniku samobujstwa to trauma na cale zycie  osob najblizszych! gdzie rodzic pewnie nigdy juz sie nie "podniesie" z tego ciezkiego przezycia i do konca zycia bedzie sobie zadawal pytanie DLACZEGo i bedzie sie obwinia,ze cos przeoczyl l! Smierc dziecka to tragedia ,a smierc zadana w taki sposob jest czyms....;( potwornym bolem !

Myslę, ze jesteś odrobinę niesprawiedliwa...

Witam. Nazywam się Justyna (36lat). Czytam od wczoraj wszystkie możliwe fora na ten właśnie temat , matek które straciły dzieci , nie ważne w jakich okolicznościach, ból i żal jest ten sam , tak myślę. I muszę powiedzieć że to pomaga , że nie jestem sama która cierpi po utracie kogoś , kogo się nosiło pod sercem urodziło i wychowało. Moja córka miała 12 lat , 18 lipca "wypadła" / wyskoczyła stwierdziła policja-  przez okno z 10tego piętra , zginęła na miejscu. Zadaje sobie bez przerwy pytanie DLACZEGO?/?/?? Dlaczego ja , ona , moja rodzina przeżywamy taki szok. To jest coś okropnego , czasami mam wrażenie że to tylko zły sen , ale po chwili se uświadamiam że jednak nie , to prawda , bolesna prawda.  Wyczytałam również że są trzy etapy żałoby, pierwszy - szok, drugi - żal/rozpacz, i trzeci (najgorszy) - zaakceptowanie tego co się stało już się  nie odstanie , nie którzy piszą że trzeba się z tym pogodzić , nie wiem moim zdaniem się nie da . bo jak mam pogodzić się ze śmiercią córki?? Kiedy wszystko mi ją przypomina , jej rzeczy , ubrania, nawet zabawki , piosenki w radju jej ulubione, przystanek tramwajowy gdzie wysiadała i wsiadała jak jeździła do szkoły, kiosk gdzie kupowała bułki na śniadanie, no wszystko,  wszystko co zostawiła w swoim pokoju . Cały dzień jestem myślami z Natalią , modlę się za jej duszyczkę, niech spoczywa kochana moja córeczka. Mam takie wyrzuty sumienia że szok, bo mogłam jej nie puszczać na wakacje do Polski , mogłam zatrzymać ją w domu i nic by się nie stało jak by została , więc dlaczego do tego doszło? Czemu zostałam tak pokarana cała rodzina jej siostra starsza również cierpi, dlaczego? Chciałabym żeby ktoś mądry , który też to przeszedł doradził mi co mam zrobić z tym wszystkim jak to ogarnąć jak się pozbierać żeby nie zwarjować . Śpie z jej bluzeczką bo pachnie jej potem , noszę jej zegarek , branzoletkę którą zdjęłam kiedy leżała jeszcze w trumnie bo nie chciałam żeby była skremowana razem z nią, nosze jej ząbek na łańcuszku , który i ona nosiła. Co jeszcze mam zrobić żeby się ogarnąć? Myślę teraz o kolejnej ciąży ale nie wiem czy to dobry pomysł , bo nie wiem czy z mężem chcęm jeszcze być, mam do niego żal za jego problemy alkoholowe, boje się że jak mu dam jeszcze jedną szanse on to zatraci , tak jak było wcześniej , zacznie znowu pić. Jak mam ogarnąć swoje życie i życie mojej starszej córki(18lat)???

Nie wiem jak było w waszym przypadku i pewnie się nie dowiem, ale wydaje mi się, że problem alkoholowy mógł mieć w tym spory udział. Dzieci widzą więcej niż dorosłym się wydaje. Dlatego chcę uczulić wszystkich, którzy wiążą się z osobami mającymi ten problem, że ich pociechy chłoną jak gąbka i cierpią. Życia to oczywiście nikomu nie wróci.
Nie obwiniam Cię. Współczuję bardzo. Przykro mi, że spotkało was coś tak strasznego mam nadzieję, że czas ukoi wasze rany. A z mężem może powinniście dać sobie czas. Pozdrawiam cieplutko

myślę, że ja również mogę się na ten temat wypowiedzieć?
obecnie mam 20 lat i wciąż nie jestem w pełni szczęśliwą osobą, ale mając właśnie te 8 czy 9 było ze mną jeszcze gorzej. bez żadnego konkretnego powodu? teoretycznie?
miałam wszystko czego pragnęłam. rodzice spełniali każdą moją zachciankę. wszystko oprócz prawdziwego uczucia i zrozumienia zarówno w domu jak i w szkole.  byłam potwornie samotna. czułam się nielubiana, niezrozumiana przez rówieśników (walczyłam o ich akceptacje nieustannie co sprawiało, że byłam wykorzystywana) a z rodzicami nie czułam żadnej konkretnej więzi (ich miłość polegała głównie na rozpieszczaniu mnie). pisałam w tamtym okresie wiersze, pamiętniki i bardzo wiele jest tam wzmianek o śmierci. ja nawet pamiętam, że powiedziałam wtedy mamie i starszej siostrze (miałam może z 9/10 lat) że najchętniej to bym umarła, ale wiem, że nie mogę IM tego zrobić. nikt nie zareagował. później też próbowałam zakomunikować, że "nie chce mi się żyć" i usłyszałam tylko "masz chyba za dobrze". jeszcze bardziej przerażające jest to, że założyłam wtedy bardzo popularnego bloga, na którego zamieszczałam rzeczy związane ze śmiercią, krwią, samobójstwem itp. inne dzieci poskarżyły się swoim rodzicom i w ten sposób dowiedzieli się moi. wszyscy zignorowali ten komunikat, miałam po prostu szlaban na komputer przez 2 miesiące.

zostałam z tym problemem sama. można powiedzieć, że w końcu jakoś się z tym uporałam bo spotkałam na swojej drodze fajnych ludzi, trochę się zmieniłam, przestałam być aspołeczna. ale później wplątałam się w toksyczny związek (uzależniłam się w pewnym momencie od drugiej osoby bo pierwszy raz w życiu ktoś mnie tak rozumiał i chciał), który do tej pory odreagowuję. dalej nie jestem szczęśliwa, dalej miewam stany depresyjne.

jaki jest tego morał? rodzice rozmawiajcie z dziećmi jak najwięcej. pokazujcie im jak bardzo są dla was ważne, jak bardzo mogą na was liczyć. nie ignorujcie takich komunikatów jakie ja wysyłałam! drogie zabawki, spełnianie zachcianek nie sprawią, że dziecko będzie szczęśliwe. ja wiem, że jeżeli ktoś by wtedy ze mną rozmawiał, spróbował mi pomóc to być może wiele rzeczy w moim życiu potoczyłoby się inaczej i nie miałabym teraz takich emocjonalnych problemów. moi rodzice to nie są źli ludzie i wiem, że chcieli dla mnie dobrze, ale nikt nie sądził, że te gadki o śmierci mogą być faktycznie jakimś zagrożeniem.