Jak przetrwać czas rozowdu....i jak żyć po nim?

czy to nie jest wystarczający powód by przestać go kochać, wiem łatwo się mówi, ale jak jest chamski dla ciebie to po co chcesz żeby wrócił.

wiosenko droga
no pomyśl troszkę, troszeczkę
chciałabyś, żeby zdradzał, bo fakt, że jest niedojrzałym, nieodpowiedzialnym, gówniarskim, chamskim, egoistycznym gówniarzem, niedobrym dla ciebie i twojej rodziny, skupionym na domówkach, trawce, alkoholu, nie kochającym cię i mającym głęboko w dupie ciebie, waszą rodzinę i odpowiedzialność
NIE SĄ wystarczającym powodem, by uwierzyć, że zasługujesz na cos lepszego w zyciu?

kiedy czytam takie posty, jak twoje, zastanawiam się, kto zrobił krzywdę takim kobietom jak ty - które są przekonane, że kawałek śmierdzącego gówna jest wszystkim na co zasługują??
czy to rodzice? czy nigdy nie mówili ci, że są z ciebie dumni i wiedza, że dasz sobie w zyciu radę? czy nigdy mama nie mówiła ufam ci córeczko i wierze, że wybierzesz to, co jest dla ciebie najlepsze
czy nigdy nie mówili - jestes mądra, silną dziewczynką i szanuj siebie??

zakochana wiosenko?? zakochaj się w sobie, w kobiecie jaką jesteś, zauważ, na jak wiele cię stać
naprawdę

to co możesz mieć zalezy od ciebie
uwierz w siebie

gówno nie jest rozwiązaniem
zdecydowanie lepsze są pachnące kwiaty

bardzo utożsamiam się z twoimi emocjami, ciężko nad nimi zapanować
ja wierzę, że można, idę przed siebie...

a ciebie trzymam za rękę ...

I chodź obiecałam sobie, że się nie odezwę do niego napisałam olał to oczywiście, każdą moją dzisiejszą wiadomość boli bardzo, nawet w takim dniu jak dziś mógłby byc trochę lepszy, a on to poprostu olał, zachowuje się tak, że rozwód to już koniec jakichkolwiek kontaktów, a ja nie umiem, nie chce tego tak zostawić... głupia baba ze mnie bo nadal go kocham, nadal chce być z nim i nadal nie wyobrażam sobie innej u jego boku, ja juz nie daje rady

Wiem to,że brak tej godności, ale czy miłość nie opiera się też na tym, że człwoiek dla drugiego zrobi wszystko? Mój mąż podejrzewam, że wie iż z tej miłości zrobie wszystko i na wszytso oko przymknę. Niestety pozew jest już dawno wysłany, on za niego bradzo zły,(nie chodzi o wysłanie a treść całą). Podejrzewam,że ta złość już wogóle nas przekreśliła i zarówno teraz jak i po rozowdzie. Zapytacie pewnie dlaczego po rozowdzie? Bo ja uważam, że zawsze są szanse, że ludzie jak im emocje miną, jak zrozumieją co stracili mogą do siebie wrócić, że rozwód ich nie prekreśla na zawsze. Niestety w moim przyopadku chyba tak będzie

Pięknie to napisałaś Może z czasem i ja to zrozumiem, bynajmniej mam taką nadzieję. Na dzień dzisiejszy to uczucie, być może i chore uczucie  zaślepia mnie przed trzeźwym mysleniem.
Na pewno nie warto się upadlać przed kimś komu nie zależy, ale ja niestety myślę,że  jeżeli sama z czasem powiem sobie STOP to będę wiedziała,że ze swoje strony zrobiłam wszystko by uratować nas.

Mize w tym wszystkim im czegoś zabrakło, zagoscila tak zwana rutyna, twój maz znalazł odskocznie w postaci kochanki, mojego meza odskocznia stała sie praca za granica gdzie poczuł sie jak kawaler:( ale w tym wszystkim wiesz co hest najgorsze to ze ha obwiniam sie za wszystko to ze nie pracowałam:( moze gdyby sytuacja wyglądała inaczej do tego wszystkiego by nie doszło ale w tym momencie najbardziej boli ze byc moze dla innej kobiety bo napewno z czasem bedzie miał bedzie lepszy, bedzie ja docenił i napewno nie zostawi jej jak zostawił mnie. Boli bardzo

Tego niewiem napewno jak bedzie traktował inna, ale nie potrafię przestać o tym myśleć ze ja mimio ze kocham bardzo jestem tak traktowana a bycie mize ta druga w przyszłości bedzie mieć u boku siebie idealnego partnera na którego zawsze bedzie mogła liczyć i ktory da jej szczescie na zawsze a nie tak jak mi na początku kiedy jeszcze nie wyjechał, No w sumie po wyjeździe początkowo tez było ok:) dopiero potem były nieporozumienia. Chociaż ostatnio pokazał ze hest zazdrosny gdy wybrałam sue na babski weekend z koleżankami

Mówię i mysle tak ponieważ odczuwam bardzo ze to moja wina ze to waszym stopniu ja doprowadzilam do tego rozwodu,moze za dużo sue czepialam ze poczuł wolnosc ze częściej wolał spędzać czas z kolegami niż porozmawiać z nami, ze jak spędziłam u niego wakacje z dzieckiem to nie było dnia by nie spotkać sue z jego kolegami. Wkurzalo mnie to bardzo ale nie jestem z osób ktore kogoś moga wyrzucić z domu, dużo zawslilam poprzez czepianie sie o jego matkę ale do szału doprowadziło mnie gadanie ze zle dxiecko wychowuje ze mam robić tak a nie inaczej, ze przy ludziach udawała kochająca babcie i teściowa a jak byliśmy same czy tylko maz był przy nas ona była inna kobieta. Rozumiem to jego matka kontaktow z nia mu nie bronilam ale skoro założył rodzine to powinien byc dla tej rodziny a decyzje czy chociażby robienie zakupów podejmować z zona a nie mama. O to były kłótnie a także jak w większości małżeństw niestety zdarzały sie kłótnie o pieniądze moze to ze mną cis nie tak? Gdybym była bardziej wyrozumiała on tez byłby inny nie koledzy a my byśmy były ważne. Często wlasnie mysle ze znajdzie taka która to wszystko zaakceptuje i to ona bedzie ta jego super zona dla której on bedzie super mężem:(bo ja przez swoje czepialstwo najwidoczniej na to nie zasłużylam i teraz mam konsekwencje tego chociaż jedt coś
W tym co napisalas ze dla innej bedzie taki sam bo on niestety podatny na gadanie innych, ma słaby charakter bo w trudnych sytuacjach sam sobie nie radzi jedyne co dobrze umie to gadać na innych, ludzie sie zmieniają nie mozna zaprzeczyć moze
Akurat bedzie tak u niego? A mize jednak zrozumie
Ze to rodzina jest najważniejszym priorytetem w zyciu człowieka i z czasem bedzie chciał "odbudować" nas na nowo

Ale koledzy zawsze nie bedą przy nim. Moze z czasem zrozumie ci bym bardzo chciała. Ja idealna nie byłam, ale ma tak cudowne wesołe dziecko, otwarte do ludzi i swiata:) stracił juz tyle z jej życia mize z czasem otrzezwieje ze mize stracić jeszcze wiecej i to go ruszy, to go znotywuje do działania, jednak odp na to chyba da mi dopiero zycie, bo na dzień dzisiejszy jestem w stanie czekac aż on wróci bo jakos nie potrafię siebie wyobrazić u boku innego, chyba wogole nam jakaś niechęć do innych mężczyzn.

Masz rację, najbardziiej cierpią dzieci Tylko, że my chyba inaczej do tego podchodzimy, jako matki i kobiety. Dla nich dziecko jest dzieckiem myślą, że spotkaniem raz na jakiś czas czy prezentami wynagrodzą wszystko dzieciakom, ale to nie prawda.
Salvahe i tak podziwam, że pomimo zdrady trzymasz sie jakoś, mnie na samą myśl, że będzie inna u boku niego łapie dół jeszcze większy niż mam teraz, a takie myslenie jest nieuniknione dopóki nie minie mi miłość do męża, jak w ogóle minie, bo żyje tym, że jednak z czasem wrócimy, że zatęskni, że może jak odczuje brak rodziny i pewnośc, że zawsze może wrócić zacznie działać sam. No chyba, że to będzie tak, że po rozwodzie całkowicie odpuści sobie wszystko. Tylko nadzieje daje mi , że pomimio wszystko jest w nim jeszcze zazdrość... No chyba, że to przysłowiowy pies ogrodnika- że sam nie weźmie ale komuś też nie da.

Poki co on innej nie na, teraz wybrał kolegów i wolnosc. To ze mysle o jego nowej kobiecie to nie miałam na mysli zdrady, niestety w tym przypadku wybiegam myśleniem juz sporo na przód. To nie jest takie proste, zostawić i iść przed siebie,zamykając ten rozdział życia. Jak mam to zrobic po drugie jezeli ja kocham swojego meza mimio tylu krzywd i upokorzeń jakie nie raz były ostatnimi czasy:(
Nie potrafię uwierzyć w siebie i w to ze moge byc jeszcze szczęśliwa:( jak juz pisałam wcześniej nie wyobrażam sibie zycie u boku innego mężczyzny i nie wyobrażam sobie by on był z inna. Samotność mnie przeraza, ale jeszcze bardziej przeraza niepewność co przyniesie nowy dzień.
Dla mnie rozwód bie jest przekresleniem ludzi na zawsze, i nie uważam ze takie powrotu są naiwne, głupie, nierealne, bo takie powroty istnieją, ja sama nic nie zdzialam, bo wvt momencie swoim zachowaniem pewnie bardziej go odpycham niż przyciagam, ale nie każde rozstanie spowodowane jest zdrada.
Choslabym mieć takie podejście ze "nie przyjmie tego gnoja spowrotem" ale do takiego myślenia brakuje mi bardzo bardzo dużo. Nie wiem co zycie dla mnie szykuje ale mam nadzieje ze wszystko sie ułoży

Wiosno czy chcesz rozwód z orzeczeniem o winie?

Skoro to on chce rozwodu a ty nie
to powiedz że się zgodzisz pod warunkiem, że będzie z orzekaniem o jego winie.

a co to da? to ma być szantaż? dla mnie bez sensu, tym bardziej ze sam rozwód to stresująca sprawa, po co jeszcze się bardziej udręczać...
poza tym winę trzeba udowodnić, sąd na 'gębę' nie uwierzy o winie...

p.s. nikogo nie zmusisz do miłości, jeśli nie kocha to mała szansa, ze będzie znów romantycznie i czule......
a trzymanie komuś przysłowiowego "palca w doopie" jest wyjątkowo meczące..

Skoro już doszło do rozwodu to niech on będzie na korzyć wiosny
zwłaszcza , że jej prawnik mówi że ma szanse

Rozwód ma być początkiem jej nowego życia
więc niech to życie będzie z zapewnionymi środkami do życia

Na początku po rozwodzie żyjesz bo musisz. Masz ochotę zwinąć się w kłębek w rogu pokoju i umrzeć. Masz do wszystkiego nastawienie obojętne, bo przeżywasz każdą komórką ciała ból i jedyne czego pragniesz, to znaleźć się w pustym, zamkniętym pomieszczeniu, gdzie nikt i nic nie będzie na Ciebie działało w taki sposób, że cały świat jest szczęśliwy, poza oczywiście Tobą. Po pewnym czasie zaczynasz cieszyć się z każdej minuty, podczas której łapiesz się na tym, że nie skupiasz się na rozpamiętywaniu bólu po rozwodzie. Z każdym dniem powolutku psychika odzyskuje równowagę, ale na całokształt patrzymy już zupełnie inaczej. Zaczynamy po pewnym czasie łapać chwilę, jakby była bajką. Niebo jest bardziej niebieskie, trawa bardziej zielona i ładniej pachnie niż dotychczas itd. Dlaczego tak się dzieje? Bo po tym jak się nam świat zawalił, u wielu osób zaczyna do głosu dochodzić sfera duchowa. Rozbudowuje się wrażliwość. Zaczynamy pojmować świat zmysłami. Czujemy, słuchamy, widzimy, a nie tylko oglądamy. W miarę upływu czasu ciężar maleje i w końcu zaczyna kiełkować wewnątrz nas taki mały diabełek, zwany potrzebą życia, potrzebą ruszania się wśród ludzi, życia pełną piersią. Choć to trudne do pojęcia w chwili gdy życie legło w gruzy - po burzy zawsze wychodzi słońce. Po czasie jesteśmy na tyle obiektywni, żeby wiedzieć, że to nie my tracimy na całym interesie, tylko nasi/nasze partnerzy/partnerki które nie umiały nas docenić Życie jest piękne, jeżeli chcemy, żeby ono było piękne i się na nie nie zamykamy

Ojej, jakbym o sobie czytała XD Też miałam schizy, że on z tej drugiej da to, czego mi nie chciał, że będzie robił i będzie taki cudowny dla niej, jak dla mnie nie był. Wręcz uważałam, że na pewno tak będzie, bo na mnie się nauczył co robić, a co nie i dla niej to już będzie przecudowny!
Mimo, że on odszedł dla innej, to też był zazdrosny, a jak! Taki pies ogrodnika

Och! I ta ciągła troska o niego, taaak, znam Ja to miałam nawet faze, że się martwiłam, że on za późno się obudzi i będzie chciał wrócić, ale już nie będzie do czego i on biedny zostanie sam XD Fakt, krótko mnie to trzymało, ale i takie schizy były

Moja droga, ja mężata nie byłam, ale ze swoim przeżyłam 8 lat i to nie od 12 roku zycia, bo poznaliśmy się znacznie później więc związek w sumie był dorosły.
Była wielka miłość, obietnice, uwielbienie, ochy i achy i sama nie wiem, co jeszcze. Na pierścionek już zbierał, oświadczał się przy każdej możliwej okazji, aż w końcu wyjechał i łup - poznał dziewczynę, ona była tam, ja tu uznał, ze te 8 lat nic nie znaczy i w ogóle mam się gonić. No to się pogoniłam wcześniej próbują oczywiście na wszystkie możliwe sposoby to ratować.
On dostał hopla na punkcie tamtej, ale to nie przeszkadzało się mu ze mną przespać jak przyleciał do PL Ona była "taka jak zawsze chciał", ale nie przeszkadzało mu to w rozmowach ze mną i trudnościami w określeniu się i zdeklarowaniu.
W końcu stwierdziłam "chuj, przecież go nie zaczaruje i do niczego nie zmuszę!" Kontakt się właściwie urwał, ja postanowiłam pozbierać się do kupy i zacząć sobie układać wszystko od początku. Głupim trafem poznałam faceta, który okazał się moim "mężczyzną idealnym", a ja jego "kobietą idealną" i znowu były motylki, ale też poznałam czym jest prawdziwy związek kochających i troszczących się o siebie ludzi. Niesamowicie odżyłam i wszystkie rany mi się wygoiły.
A mój były? Po ok pół roku nieodzywania się napisał maila do mnie, potem drugiego i trzeciego. Było tam, że to chyba jednak ja byłam tą jedyną, że to ze mną lepiej ogólnie wszystko się układało, że pamięta o mnie, że ojej. Za takie słowa i maila jeszcze kilka miesięcy temu dałabym się pokroić, sprawiłyby, że skakałabym do góry z radości. Wiesz, co poczułam teraz? Zrobiło mi się dosłownie niedobrze.

Wiosenko, nie piszę Ci tego, żeby dać Ci nadzieje, że on się jednak opamięta i wróci. "Oni zawsze wracają" - tak powiedziała moja bardzo dobra znajoma psycholog. I to jest prawda, bo oni zawsze wracają, ale to MY musimy być 100 % pewne, czy tego powrotu chcemy. Twój obecny stan jest niestabilny, jesteś roztrzaskana, wydaje Ci się, ze kochasz i że wszystko wybaczysz aby wrócił - to normalne, ale nie daj się. Długa droga przed Tobą, stawanie na nogi, odnajdywanie siebie, sklejanie godności, ale kiedy w końcu to zrobisz, to będziesz mogła podjąć odpowiednią dla SIEBIE decyzję.

Więc jak widzisz z mojego przykładu on wcale nie był lepszy dla tej swojej nowej, może na chwilę i na początku, ale nie cały czas. Oni się orientują co tracą i chcieliby to z powrotem. Ale MY nie jesteśmy zabawkami. To MY musimy ich obedrzeć z tej całej "wspaniałości", w którą ich ubraliśmy i wtedy zobaczymy tego, kim naprawdę jest.

Wiadomo, że związki się rozchodzą, ludzie się poznają, łączą i zrywają, ale kurde, małżeństwo to nie licealne miłostki... Facetowi nagle się zachciało studenckiego życia, a co mu przeszkadzało wcześniej?! Po co się żenił, po co rodzinę zakładał?

Nie żałujesz tego, że nie dałaś mu drugiej szansy? Ja jestem w stanie dać, bo wiem, że kocham i wierze, że ludzie się zmieniają.

czasem zastanawiam się czy to że mój mąż by mnie zdradził, gdyby pracował w Polsce
miał prace na 8 godzin i po pracy wracał do domu
może było by dobrze

za granicą mój mąż też poczuł się jak kawaler
i pewnie gdyby nie jego wpadka to by się  nigdy  nie przyznał do zdrady

Czy coś podejrzewałam
nie
bo nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłyby mnie zdradzić
on mnie zdradzał w "pracy"
mnie traktował tak jak zwykle

oprócz tych ostatnich miesięcy
gdy przyjechał w listopadzie , zachowywał się inaczej
był milczący i agresywny
wtedy domyślałam się że coś jest nie tak, ale nie że zdrada
pytała, go ale on zaprzeczał
aż któregoś dnia zapytałam i już nie zaprzeczył

ja i tak wierzyłam w każde jego słowo
byłam bardzo zapatrzona w niego
i chyba dalej jestem
i to jest smutne
wiem, że w jakiś sposób jestem psychicznie uzależniona od niego
ale w tym wszystkim nie chodzi tylko o mnie
bo jeszcze jest nasz syn
wspólne zobowiązania

Cieszę się, że uśmiech u Ciebie wywołałam

Wiesz co, zrób tak jak ja - nie myśl o tym, że musisz go  natychmiast z życia wyrzucić, nie.
Pierwszy ogromny plus to fakt, że jego przy Tobie nie ma. Nie musisz go oglądać, nie musisz go słuchać, nie musisz podejmować decyzji o wyrzuceniu go z domu. To daje Ci przewagę.

Jak sypiasz? Pewnie ciężko. Postaraj się zajmować swoją głowę w miarę możliwości. Ja np przez pierwsze 3 miesiące oglądałam tv wszystko co się dało - seriale, filmy, wszystko (omijałam tylko ckliwe komedie romantyczne). Wiosna idzie, jest więcej słońca, postaraj się wystawiać na nie jak najczęściej, to poprawia samopoczucie i humor.

Musisz się w końcu przekonać, że czas się zająć sobą, więc zbieraj się powoli w miarę możliwości. Za każdym razem kiedy o nim pomyślisz wal się czymś ciężkim albo postaraj się zamienić tę myśl na coś przyjemnego i neutralnego. Twój mózg musi się odzwyczaić od myśli o nim.

Postanów sobie, że idziesz na przód, ale drzwi za sobą nie zamykasz - ja tak zrobiłam. Nie spaliłam mostów, bardzo długo miałam nadzieję, że wróci, ale mimo to zajęłam się sobą i nie odmawiałam sobie przyjemności wolnej kobiety
Powiem szczerze, że jak się już ogarnęłam to poszłam z siostrą do klubu i powiem Ci, że był to najbardziej udany wypad do klubu jaki miałam w życiu, a wiesz czemu? Bo byłam sama i wolna i mogłam robić i zachowywać się jak mi się chciało bez żadnych głosików w głowie, że tak nie wypada, bo jestem zajęta. Spotkałam wtedy akurat kumpla przypadkiem, przetańczyliśmy i przepiliśmy całą noc, a o flirtach nie wspomnę.
Musisz odzyskać siebie i to jest możliwe, ale musisz chcieć

Zobacz jak bardzo jesteś uzależniona i jakie głupoty piszesz. Ciągle doszukujesz się swojej winy. Po co? Musisz w końcu dopuścić do siebie fakt, że on Ciebie nie chce. I nie ma siły na świecie, aby go zmusić. Chcesz żeby był z Tobą z litości? Dla świętego spokoju?