Kolejna szansa ?

W porównaniu do tego jak go poznałam jest ogromny postęp jego zachowania, z tego co opowiadał, na początku byłam przerażona nim. Ja wiem, że jak się kogoś kocha to da się zmienić. Nawet jego matka mi powiedziała, że mu mówiła o pójściu do pracy, a on nie, ja powiedziałam raz i poszedł. Teraz mieliśmy od 1szego postanowienie nie palenia, też się tego trzymaliśmy do czasu zaistniałych sytuacji. Albo jest gówniarzem albo ma tłumaczenie gówniarza. Tak, prawda. Jęczę, stękam i histeryzuję, wkręcam sobie do mojej głupiutkiej główki i czasem robię z igły widły... Mówi, że chce tą "ostatnią szansę", że teraz mi udowodni, że wczuł się w moją sytuację i widział to moimi oczami i sam nie wie co by zrobił.
Głupio mi tu pisać, czuję się jak smarkula z piaskownicy wśród starszych osób, naprawdę. Tylko rodzice nie zrozumieją, poza tym jak im bym opowiedziała jaki on jest / był to byłaby kaplica już w ogóle...

Takie poważne to dwie, po ćpaniu. (Przy czym pierwszy raz tłumaczy nieświadomką). Niby na tej flaszce nic takiego nie było... Oczywiście domyślasz się, że mu w to nie wierzę, ale niech stracę. Reszta to nie typowe szanse.. Zawodzę się na kimś kto miał być moim wsparciem.

Boję się zostać sama... Również śmiem wątpić, gdybym nie wątpiła to bym się nikogo nie radziła, nie zakładała wątku itd.. Po prostu bym dała kolejną szansę, a on czaruje już od wczoraj.. Czy u mężczyzny wchodzi w ogóle w grę zmiana ? O 180* ? Tak o, po prostu ?

On właśnie te chęci ma, widać je tylko się gubi. Nie wiem, w którym miejscu, chcę mu pomóc, być oparciem, ale nie umiem w którymś punkcie dotrzeć... Kończy się na tym, że daję tą szansę. W Sylwestra poszłam do przyjaciela (potem on też tam doszedł) płakał i wykrzykiwał, że mnie kocha, że wszystko zniszczył (używając bardziej niecenzuralnych słów). Tak trochę te wszystkie tekściki się powtarzają i w efekcie wyszłoby masło maślane.
Wiem, że jestem młoda, pewnie będzie w życiu nie jeden, ale chciałabym naprawdę trafić na tego właściwego...

Stara się, chodzi do pracy, na chwilę obecną pierwszej od września nie zmienia, miał prace społeczne , też chodził, teraz ma się zapisać do szkoły zaocznej na semestr od lutego (tu zobaczymy jak to będzie). Ma dla mnie czas, widzimy się codziennie, nie widzi się ze znajomymi (w sumie to dobrze, bo dobre towarzystwo to nie było), płakał przy mnie nie raz, nigdy w takich sytuacjach nie pokazał, że ma mnie w d*** . Nie chcę wyjść na materialistkę (ale w wakacje np. mi przeszkadzało, że ciągle coś było za moje itd. Chyba to nie jest dziwne, że chciałabym aby chłopak też mnie zabrał np. na głupią pizze albo piwo) w krótkim czasie to nadrobił bez mojej ingerencji. Ma mieć mieszkanie w tym roku (weekendy mają być nasze). Jeżeli miałam problem starał mi się jakoś pomóc, przytulić, nigdy nie na zasadzie "ja bym miał na to wy..." - jak można by się spodziewać po osobie z taką przeszłością.

Teraz myślę, wspomniałam wcześniej o tym, że miał bardzo kolorową przeszłość, nasz wspólny kolega (w sumie mój przyjaciel) czasem się śmieje , że się z niego pantofel zrobił, ja to w formie żartu potwierdzam, ale, że mi to pasuje i tu się rodzi moje pytanie ... Czy to go mogłoby skłonić do takich akcji ? Sobie pójdę z przyjacielem (stwierdził, że miał wrażenie, że go zaniedbywa) na tą wódkę, nie powiem jej, po co ma wiedzieć, a potem go sumienie żarło, tak samo z tym sylwestrem, każdy to robił (poza mną) ? Urażona męska duma? Nie przyznanie się do tego wcale mnie nie dziwi, sama bym pewnie się nie przyznała..

Ewentualnie, działa pod siłą chwili, nie myśli o konsekwencjach, ale wydaje mi się, że jeśli to się bierze z tego to on nie da rady z tym walczyć. Taki typ.

Jak to wygląda z perspektywy osoby dojrzałej, która swoje przeżyła. Jestem nadal w kropce i nie wiem co chcę zrobić. Będę musiała się z tym przespać do soboty...