nerwica lękowa

hej. długo myślałam nad tym czy napisać tutaj. i w końcu. Mam dość jak pewnie każdy z was. Nerwica niszczy mi życie od 3 lat a mam dopiero 20 . Dzień w dzień zmagam się ze sobą , dzień w dzień" umieram", czuje sie jak babcia 90 letnia która stoi przed grobem.
a wszystko zaczęło się od sylwestra. / miałam iść z chłopakiem na zabawe. wieczór. przygotowania pełną parą i nagle.... duszności , nogi jak z waty , zaczęłąm się żywcem dusić . to było okropne . pogotowie przyjechało, zabrało mnie . krew ekg i wynik.. Wszystko jest ze mną ok . badania wyszły super . Powiedziano mi ze dostałam nagłego ataku paniki. ale czego..?? dano mi środki uspokajające i do domu . przez kilka kolejnych dni było ok . aż do dnia w którym dowiedziałam sie ze kolega z klasy popełnił samobójstwo (((.. to mnie dobiło. nie byłam ani na pogrzebie bo nie dałam rady. dzien w dzień lęk przed śmiercią . bałąm się chodzić do szkoły aż w końcu bałam się wyjść z własnego pokoju!!. i zaczęło się leczenie . leki leki przez  8 miesięcy . w sumie jakby ktoś mi wyciął z życia te 8 miesiecy . te leki mnie niszczyły aż w koncu dałam sobie z nimi spokój i tak 1,5 roku bez . czuje się fatalnie . myśle czy nie isć na psychoterapie. bo coraz gorsze mam napady paniki. nie moge spać . lęk przed wszystkim . najgorsze jak usłysze że ktoś umarł albo słysze karetkę i samo mi się nasuwa do głowy ze ja zarz też umre . że rodzice umrą i jak z tym sobie poradzę . Moja rodzina już ma mnie dość.   dzien dzien to samo. nie daje sobie z tym rady . prosze pomóżcie. ((((

po lekach nie szło się ze mną dogadać . nie kontaktowałam co się wokół mnie dzieje. zamknęłam się w swoim pokoju. nie utrzymywałam znajomości ze znajomumi . odcięłam się od rodziny.
uzależniłam się od nich . aż  w końcu powiedziałam nie ! na początku było ciężko z odstawieniem . czywiście nie z dnia na dzień . tylko coraz mniejsze dawki . i nie biore leków już od 1,5 roku . nie mówie że jest lepiej . ale próbuję sama sobie poradzić .

próbuje tak myśleć gdy mam atak . czasami dzwonie do koleżanki , żeby tylko a oczymś rozmawiać , śmiać się bez powodu . pomaga czasami
ale zawsze myśle " Boże! paulina ty masz 20 lat ,jesteś zdrowa, całe życie przed tobą !! "
jak mam te ataki 3 lata i jesz cze mnie nie zabiły to będzie dobrze )

nie mówiłam nic lekarzowi . myślałąm ze tak będzie z początku , a później "musiałam je brać " .
za niedługo mam psychoterapie . zwlekałam z tą decyzją . ale nie mam wsparcia u nikogo więc musze coś zacząć ze sobą robić . bo nie umiem normalnie funkcjonować i mam nadzieje że mi się uda z tego wyjść
wam również tego życzę ))