czy ja go nadal kocham?

Ja z moim byłym byłam dwa razy i za każdym razem byliśmy prawie rok ze sobą. Dwukrotnie zerwałam z nim. Za każdym razem był zszokowany moją decyzją. Byliśmy smarkaczami (czasy gimnazjum), lubiliśmy ze sobą rozmawiać, zależało nam na sobie i naprawdę czuliśmy coś do siebie. Niestety miałam przyjaciółkę, która nie przepadała za nim i między innymi dla tego z nim zerwałam (za drugim razem). Innym powodem były kłótnie. Za każdym razem strasznie żałowałam. Kiedy zerwałam z nim po raz drugi, pisał do mnie, że chce spróbować jeszcze raz, że mnie kocha i zależy mu na mnie, ale ja kategorycznie odmawiałam i ignorowałam to. Dopiero po pewnym czasie dotarło do mnie, że zależy bardziej na nim niż na koleżance.. Niestety było już za późno. Nie mieliśmy ze sobą kontaktu przez prawie 4 lata. Pewnego dnia przypadkowo spotkaliśmy się na imprezie. Zaczęliśmy rozmawiać, tańczyć - przez te wszystkie lata strasznie żałowałam zerwania, cały czas myślałam o nim, kochałam... - aż pawie go pocałowałam. Kilka dni później, powiedziałam mu, że zależy mi na nim, że żałuję swojej decyzji, że zawsze mi na nie zależało. Nie wiem czego się spodziewałam po nim, bo kiedy odpowiedział, że nic z tego nie będzie, że woli żebyśmy zostali przyjaciółmi; załamałam się. Po tym zdarzeniu  było mi głupio, ale cieszyłam się, że powiedziałam mu co do niego cały czas czuję. Zapraszałam go na imprezy a on mi odmawiał. Wiedziałam, że z nikim innym niż z nim nie będę szczęśliwa (był i jest moją pierwszą miłością i chłopakiem). Ni z tond ni z zowąd spotkałam przypadkowego chłopaka, który zakochał się we mnie bez wzajemności. Na moje szczęście, był bardzo uparty i stanowczy. Mimo, że nie dawałam nam żadnych szans, nie poddał się i udało mu się rozkochać mnie w nim. Jestem z nim już pół roku. Kocham go. Dopiero kiedy zupełnie przez przypadek spotkałam swojego obecnego chłopaka, mój były zaczął zwracać na mnie uwagę. Co więcej, miał czelność zapytać się siostry mojego chłopaka, czy to prawda, że jesteśmy razem... Byłam zszokowana!
Mimo, że miałam słabsze dni, w których rozmyślałam, że źle zrobiłam zaczynając związek z obecnym chłopakiem, nie żałuję tego. Kocham go, ale sentyment i dziwne uczucie jakie towarzyszy mi na samą myśl o byłym zawsze pozostanie...

Doskonalę Cię rozumiem.
Oczywiście, że byłam załamana i sfrustrowana faktem, że jestem sama (co więcej oboje byliśmy sami), że zerwałam z nim, że go kocham ale nie możemy być razem. Duże wsparcie dostałam od przyjaciółki (nie tej, o której wspominałam w poprzednim poście). Mówiła, że wszystko sie ułoży, że jeśli nie on to znajdę kogoś innego. Miałam nadzieję, że nikogo innego już nie znajdę, że będę z nim po raz kolejny i ostatni. Kiedyś dostałam od niego informację, że mnie kochał, kocha i będzie kochał ale nie chce być ze mną, bo boi się, że znowu nam nie wyjdzie. Nie dziwiłam mu się, bo wiedziałam jak bardzo go zraniłam...W głębi serca zawsze wiedziałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni, że prędzej czy później znowu będziemy razem. Kiedy mój obecny chłopak mnie znalazł (bo nie mogę powiedzieć, że ja go znalazłam ) i zaczęliśmy związek, mój EX, kiedy potwierdzono mu, że mam kogoś, zaczął chodzić z dziewczyną, która się w nim kochała. Ich związek trwał może miesiąc może krócej. W trakcie tego związku widziałam jak patrzy na mnie i mojego obecnego chłopaka. Wcale nie myślałam "dobrze Ci tak, spóźniłeś się....", było mi żal tej dziewczyny i jego. Domyślałam się, że jest z nią tylko dlatego, że ja mam kogoś, kilka miesięcy po tym jak wyznałam mu co do niego czuję, a on mnie olał. Obecnie jestem przekonana, że żałuje tego i chciałby spróbować.
W moim obecnym związku od kilku tygodni nie dzieję się najlepiej. Mam podobną sytuację jaką miałaś ty, bo nie chcę go stracić, a jednocześnie chciałam się z nim rozstać. Kocham go a on mnie, ale zauważyliśmy, skrajne poglądy na temat seksu...
Myślę, że sentyment zawsze pozostanie, ale nie jet on przeszkodą do poznania się z nowym facetem. Kto wie, może okazać się on nawet wielką miłością, ale sentyment do poprzedniego zostanie, przez to, że tak bardzo go kochałaś - przynajmniej ja tak mam (cały czas mam do niego słabość...). Wątpię, że zapomniał o tobie. Nie można tak po prostu wyrzucić wspomnień. A byliście przecież razem przez 3 lata!! Myślę, że przez to, że powiedziałaś mu, że nie chcesz już być z nim, zrozumiał, że naprawdę nie chcesz do siebie wrócić. Dlatego postanowił spróbować ułożyć sobie życie z kimś innym. Przecież każdy ma prawo do szczęścia. Zobaczysz na pewno wkrótce los uśmiechnie się i do Ciebie Odmawiając mu zrobiłaś to co uważałaś za słuszne i konieczne. Jeśli jesteście sobie przeznaczeni to będziecie ze sobą, jeśli nie, dostaniesz szczęście od kogoś innego, od kogoś kto sprawi, że się znowu uśmiechniesz. No i nie zwariowałaś, to normalne, że masz wątpliwości i strach przed samotnością. Byłam w podobnej sytuacji. Musisz tylko uwierzyć w siebie.

Sama napisałaś że miał takie wady, że nie mogłaś z nim być. Teraz jesteś sama więc w chwilach kiedy samotność ci doskwiera myśli automatycznie wracają do niego. To nie znaczy, że nadal go kochasz, to poczucie samotności każe twoim myślom szukać jakiegoś zaczepienia. No i chyba coś na kształt zranionej dumy, że on zamiast płakać po tobie kogoś ma a ty wciąż jesteś sama