w oczekiwaniu na oświadczyny..... kiedy się zdecyduje?

Cóż ludzie w życiu mają różne priorytety.Ciesz się że jest to kariera a nie mamusia
Na Twoim miejscu grubo bym się zastanowiła czy Twój związek ma sens?Będziesz żyć w takiej frustracji.Zapewne ulegniesz we wszystkim,mimo stawianych sobie wyraźnych zakazów.Nie pozwól na to by facet decydował o Twoim życiu.
A mówiłaś mu to tak jak nam to opisałaś?
Uważasz że zmieniły mu się priorytety,a może one zawsze takie były,tylko Ty ich nie dostrzegałaś?
Przemyśl kwestię tego czy chciałabyś żeby Twoje życie za X lat tak wyglądało,w sensie że kariera dla wtedy już Twojego męża będzie ważniejsza niż Ty i dzieci.
Do jego rodziców się nie wprowadzaj,na dobre wam to nie wyjdzie

Wiesz co? Ja tu widze madrego, rozsadnego i jeszcze bardzo mlodego chlopaka, ktory ma wlasciwie poukladane priorytety zyciowe i zdesperowana panne na wydaniu, a raczej pchajaca sie na sile do wydania.

Masz 23 lata i JUZ taka panika? Chcesz wymusic oswiadczyny? I to bedzie satysfakcja? To moze w ciaze zajdz i dopniesz celu.

Zwolnij troche i zastanow sie czego tak naprawde chcecie? On nie powiedzial, ze slubu i Ciebie nie chce tylko, ze wezmie ten slub jak sie odkuje i stanie na wlasnych nogach, tak by mogl zapewnic odpowiedni byt dla swojej partnerki? Kochacie sie? Ufacie sobie? To wspolnie budujcie przyszlosc dla Was i poki co cieszcie sie mlodoscia a nie wymuszonym malzenstwem. Jedziesz do Niemiec? Bardzo dobrze, zobacz troche innego swiata poza pipidowkami, zobacz w jakim wieku mlodzi w innych krajach zakladaja rodziny i moze to Ci troche poszerzy horyzonty.

Tylko częściowo się zgodzę. Chłopak ma swoje priorytety, na pewno jest bardzo młody. Być może jest też rozsądny i mądry. Ale...
Zgadzam się z tym co wcześniej napisała Lee Bee:
- jest na garnuszku rodziców. To jeszcze nic takiego w wieku 23 lat, ale wygląda na to, że on ma zamiar ten stan ciągnąć dłużej;
- nie liczy się kompletnie ze zdaniem Autorki, a nawet jest w tym nieco lekceważący: "jak chcesz to się do mnie wprowadź", "mieszkać możemy tylko tu".

Zgadzam się natomiast z tym, że nie da się nic wymusić. Albo inaczej - wymusić można, tylko po co?
Wyjazd dobrze Ci Autorko zrobi. Twojemu chłopakowi też.
Jesteście jeszcze bardzo młodzi. Nie ma pośpiechu.

To ja to zrozumiałam jednak inaczej.
"nie chce rodzicom dokładać jeszcze jednej osoby do wykarmienia"? - ależ chce. Przecież powiedział, że Autorka może się do jego rodziców wprowadzić (ciekawe czy rodzice o tym wiedzą ).
Chłopak nie chce sformalizować związku. Tylko przed tym ma opory. Bo co do reszty, to gdyby Autorka wprowadziła się do niego (rodziców) to byłby to normalny związek tylko bez "papierka".
Skoro nie chce sformalizować związku, to pytanie: dlaczego? Tu już może być wiele odpowiedzi.

Co do reszty to się zgadzam. Zwłaszcza co do konieczności porozumienia się w zasadniczych kwestiach.
Przed planowaniem wspólnej przyszłości i na pewno przed wspólnym zamieszkaniem.

Generalnie oprócz jego rozwijania firmy , pracuje również normalnie na stałe, nie zarabia mało a prace ma zlokalizowaną pare km od swojego domu. Myślę że to też jest główny powód dla którego chce mieszkać tam gdzie mieszka. A drugi że jego pasją są samochody a obok domu ma garaż, ma miejsce do tego co lubi. Mówi że przy wynajętym mieszkaniu nie miałby szans na to. A co do dodatkowej "buzi do wykarmienia" dla jego rodziców, mój men płaci im co miesiąc te 600 zł. A mógłby wydać je na wynajem mieszkania .... no ale przecież będzie trzeba wydawać na paliwo na dojazdy i to dla niego problem. Pozatym inwestuje w auto, które jest dla niego ogromną pasją.Też uważam że dobrze że wyjeżdżam.. mam nadzieję że z tęsknoty ruszy coś do przodu i dojdzie do kompromisu bo narazie jak mówie że chce coś pomyśleć po moim powrocie na poważnie to temat jest urywany przez niego. Nie jestem zdesperowana, ale po prostu chce wiedzieć na czym stoje. Myślę że bez sensu jest chodzenie po kilkanaście lat. Nie chciałabym mieszkać u jego rodziców, tłumaczę się mu tym że tam nie ma miejsca (bo oprocz niego mieszka tam jego siostra z mężem, są w trakcie budowy domu) ale on na to że wykończy nam na piętrze mieszkanie i tam będziemy mieszkać... Kurcze mieszkam na małej wsi, zawsze marzyło mi się zamieszkać gdzieś w mieście a przynajmniej na przedmieściu a on wpędza mnie w jeszcze gorszą.. Czasami sobie myślę że po powrocie z niemiec, zdobędę pracę i sama wynajmę sobie mieszkanie w mieście. Może wtedy się do mnie wprowadzi? Gorzej jak nie ... bo będę siedzieć sama w domu i płakać w poduszkę.

A co do tego że on jest za młody na ślub a chodzenie z pierścionkiem po kilka lat jest bez sensu... Uważam że po oświadczynach góra 3 lata, przecież wynajęcie sali też trwa i trzeba na nią czekać czasem 2 lata jak są obłożone terminy. Czy w przeciągu 3 lat chłopak się nie ogarnie ? Mieliśmy naprawde dużo przygód i przetrwaliśmy nawet najdłuższe rozłąki w bólu i żalu. Nie chce być egoistką ale też nie chce by mój facet nim był a ja na wszystko mam się zgadzać. Zawsze jakoś kompromis był między nami ale w tej kwesti coś strasznie się upiera swojej wersji i nie chce przejść na ustępstwa.
I jeszcze ten tekst: przecież od początku Ci mówiłem, że mi się nie śpieszy.
Tylko kto nagadał dwa lata temu mojemu ojcu i chciał zaręczyn ? ON , Kto nabrał nadziei ? JA. On nigdy mi nie powiedział tego że mu się nie spieszy.. a teraz chyba ma urojenia.
Ostatnio z żartem powiedział że chyba poczekam na swoje ciasteczko ja z przekąsem powiedziałam że chyba żartuje, że będę czekała w nieskończoność

Jejku a mówią że to kobiety są skomplikowane... Mężczyźni chyba jednak bardziej ... bynajmniej w moim przypadku.
A co myślicie o tym moim wynajęciu mieszkania ? Może jest w tym jakaś szansa...

Moja droga, fakty są takie:

- on NIE chce się teraz oświadczać i jeszcze długo nie zechce
- skupia sie na sobie i własnej firmie
- nie bardzo chce się wyprowadzać od rodziców

Twoje nadzieje urodziły się z tego, że kiedyś po pijaku naopowiadał Twojemu ojcu, że chce Ci się oświadczyć, a Ty podłapałaś to natychmiast i teraz masz dylemat na własne życzenie.
Po pierwsze, kto wierzy w deklaracje pijackie?! Po drugie "chcę się oświadczyć" nie oznacza, że na pewno się oświadczy i na pewno nie ma tam zawartej daty kiedy to zrobi. Napaliłaś się jak szczerbaty na suchary i masz dylematy.
Skoro jesteście 5 lat i macie po 23 to naprawde nie oznacza, że Wam jest przeznaczona reszta życia. Nigdy nic nie wiadomo i nie powiedziane, że on po kolejnych 2-3 latach będzie w ogóle chciał być z Tobą w tym związku i odwrotnie.
Na sobie się kup, a nie suknie ślubną już projektujesz

W sumie macie rację... narazie nie mam co gadać, dać mu odsapnąć, ja wyjadę i wtedy wszystko się okaże. Nie chce takiego życia że on cały czas w garażu a ja w domu z dziećmi. A w sumie na razie to dobrze praktykuje, tyle że nie mamy dzieci a ja nie siedze i ich nie niańcze. ufff i całe szczęście Czasami mi smutno, że cały czas pracuje a do mnie późno przyjeżdża... wiele razy mu to mówiłam ale on tłumaczy to że musi teraz poświęcić się rozwijaniu swojej firmy bo tak trzeba. Boję się że to nigdy może się nie skończyć. Jego ojciec jest pracoholikiem. A dorastał w miejscu gdzie rodzice mieli zakład obok domu i wiecznie w nim pracowali. Myślę że ma wpojone złe priorytety.
Mam nadzieję, że po powrocie wszystko się zmieni... no bo przecież jakiś w życiu cel mieć trzeba? A człowiek samą pracą nie żyje..

Jestem zdołowana.

No niestety z Twojego opisu wynika, ze ten typ tak ma i z czasem bedzie jeszcze bardziej zapracowany i nieobecny, zwlaszcza jak bedzie Cie mial pod reka. Nie sadze, ze w przeciagu Twojego 3-miesiecznego wyjazdu on az takiej rewolucji dozna i zmieni swoje priorytety i swoje marzenia. Warto abys Ty sama zastanowila sie nad tym czy TY chcesz wiazac zycie z czlowiekiem uzaleznionym od pracy, kariery i pieniedzy. To nie znaczy, ze on jest zlym czlowiekiem ale czy na pewno odpowiednim dla Ciebie? A Ty dla niego?

Myślę że każdy z nas jest uzależniony od pieniędzy na tym świecie w dzisiejszych czasach. Prawdą jest również to że faktycznie jak będzie mnie miał pod ręką to będzie miał wszystko obok siebie a ja będę zamknięta w szarym świecie. Może postawić mu jakieś ultimatum ? Przed wyjazdem powiedzieć mu że nie widze mieszkania z jego rodzicami, że chce spróbować żyć osobno. Ten dom obok bym mogła przetrawić ale pod jednym dachem ?? masakra. A jak się wprowadzę to minie kolejna wieczność do tego "wybudowania domu" bo przecież nie będzie mu śpieszno. Powiedzieć że albo to zaakceptuje albo nie ...? Ciężka sprawa bo go kocham i wiem, że może być mi ciężko bez niego... a nie raz już to przechodziłam. Jemu zresztą też. Dwa uparte charaktery i zadne nie lubi odpuszczać pierwsze. Po wielkich sprzeczkach wracamy do siebie i nie widzimy świata bez siebie..

caro3109 to co mówisz jest mega mądre i wiem że jest prawdą... tyle że jak to czytam to aż mnie ściska w gardle bo jak można opuścić człowieka ze względu na różne priorytety skoro jest się pewnym na 100% że się kocha tą drugą osobę...

Miłość to nie wszystko. To właśnie wspólne priorytety są fundamentem udanego związku. Inaczej to nie związek, a ciągła przepychanka. Bo każdy ma prawo być sobą i realizować siebie tak jak chce. A w jaki sposób prowadzić wspólne życie z osobą, która stoi na drodze do tej realizacji?

Związek opiera się na kompromisie? Nie na wspólnych wyborach najlepszych rozwiązań?
Poza tym kompromisem nazywasz realizację Twych oczekiwań, Twoich wyborów. To nie kompromis, to dyktatura.

Tak, udany i dopasowany związek opiera się na kompromisie. Mało jest udanych i dojrzałych związków, które zaczęły się w wieku nastoletnim i trwają do teraz, zwłaszcza, że ledwie Wam "mleko spod nosa wyschło".

no i podsumowalas cala dyskusje. Jak chcesz budowac jakikolwiez zwiazek opierajac sie na tym, co sama tu jasno wyrazilas - macie zupelnie inne cele? Poza tym chyba sie nie sklonujesz skoro chcesz i w miescie mieszkac i obok swojego partnera, ktory na krok sie ze swojej wsi nie ruszy?

Chyba czas powaznie pomyslec nad SWOIM dalszym zyciem, Twoim a nie Waszym.

Noale kto Ci każe tkwić w miejscu? Jednym z Twoich celów było zamieszkanie razem, on powiedział "nie" dla Twoich warunków i tego się trzyma. I co, to Twój jedyny cel był i już? W związku z tym będziesz tak siedzieć i czekać? Innych celów nie masz? Innych pasji, planów nie masz? Tylko albo zamieszkać razem albo marazm i zawieszenie??

No i tu jest pierwszy, podstawowy zgrzyt - każde z Was czerpie radość z czegoś innego. Można mieć różne hobby i zainteresowania, mieć trochę rozbieżne podejście, ale nie da się długo trwać w związku, gdzie każdemu sprawia radość coś innego i nie da się tego pogodzić!

On się nie cofa w rozwoju, wręcz przeciwnie - rozwija się i wie doskonale, że oświadczyny, poważne deklaracje i ślub w tym momencie by go właśnie cofnęły. To Ty się zatrzymałaś i może nawet powoli cofasz. Po co Ci ta "stabilizacja" w wieku 23 lat? Zwłaszcza, że nawet jakby się oświadczył, to te Wasze priorytety się mijają więc żadne deklaracje i pierścionek Ci stabilizacji nie zapewnią.

Nie będzie między Wami tip-top, bo teraz nie jest i nie zanosi się na to, że będzie. Pierścionek i zaręczyny NIC nie zmienią, a Ty przejawiasz cechy panny, której się wydaje, że on się po ślubie zmieni.
Nie ma nic dziwnego w tym, że chcesz założyć rodzinę. Dziwne jest to, ze chcesz to zrobić pomimo wszystko, już natychmiast, nie ważne z kim, nie ważne jak Ci się będzie żyło, nie ważne jak Wam się układa. Chcesz się zaręczyć i kropka! A potem choćby potop.

Dziewczyno - kiedy i ile razy o tych zareczynach rozmawialiscie? Ten raz co pijanemu sie wypsnelo? Na tym opierasz swoja przyszlosc z nim? A czy na trzezwo i w mniej odleglej przeszlosci on sam tez powiedzial, ze chce z Toba wziac ..kiedys..slub, zalozyc rodzine i wspolnie realizowac wasze plany?

Zadaj sobie kilka prostych pytan:

- chcesz zostac zona spawacza a sama porzucic swoje wyksztalcenie i plany, bo raczej w pipidowie jako inzynier realizowac sie nie bedziesz
- chcesz mieszkac z tesciami, siorstra czy kim tam jeszcze z jego rodziny pod jednym dachem
-chcesz spedzac samotne dni z ..pewnie wkrotce 1,2 moze wiecej dzieci i czekac na jego pozne powroty z garazu
- chcesz zyc w malej wsi do konca dni swoich

Bo jest to bardzo realistyczne i prawdopodobne zakonczenie.

Jesli nie chcesz tych powyzszych scenariuszy, to mu to jasno i wyraznie powiedz, pozostawiajac jemu wybor co z tym zrobi a nie glowiac sie jak go do slubu przymusic.

Heh.. chyba tego było mi trzeba. Przebicie bańki mydlanej. Macie racje. Muszę mu jasno powiedzieć czego oczekuję. I przestać pieprzyć o zaręczynach. A o tym czy chce ze mną przyszłości i czy gadał mi na trzeźwo? Tak gadał, przed wczoraj. Tyle że tak jak mówiłam wcześniej, dla niego to jeszcze nie ten moment. Ostatnio często o tym rozmawiamy bo zaniepokoiło mnie własnie to mieszkanie z jego rodzicami... I jego tekst, że jeśli chce stabilizacji to mam się wprowadzić do niego a nie myśleć o wynajmowaniu mieszkania. Bo jemu się to nie opłaca. Z przyczyn wcześniejszych opisanych.

No i zobacz, co Ty robisz... Niby we wcześniejszym poście piszesz, że przbiłyśmy bańkę mydlaną i postanawiasz z nim rozmawiać, a w tym już widzisz ewentualny "haczyk". Skoro Cię na nie namawia to wyraźnie widać, że teraz dzieci nie chce i boi sie wpadki. Serio, jesteś tak ślepa, że nie widzisz wszystkich sygnałów i deklaracji, które on Ci daje WPROST?! NIE chce ślubi, NIE chce teraz dzieci, NIE chce teraz deklaracji! On się określił i zdania nie zmieni. Teraz Twój ruch i decyzja, czy dajesz mu jeszcze ze 2 lata, czy odchodzisz i szukasz odpowiedniego partnera dla Ciebie, bo ten nim nie jest.

No dobra, ale zakładamy, że on się nie zgodzi, nie wyprowadzi się od rodziców i nie zamieszka z Tobą. Co zrobisz?

A wiesz że taki okres przejściowy jest zazwyczaj do końca życia ?
Skoro on ma takie priorytety,Ty wyznacz swoje.
Pora na poważną rozmowę dotyczącą waszej WSPÓLNEJ przyszłości.
Nie wywołuj na chłopaku presji.
Jedyne czym możesz się martwić to to że nie macie wspólnych celów i niejako pochodzicie z innej bajki(on spawacz ty inżynier...)

W sumie dobrze to określiłaś caro3109, potrzebuję konkretów.. Teraz już zmienię patrzenie na nasze sprawy. Będę dążyła nie do deklaracji ale do luźnych planów. Sam mi kiedyś powiedział że boi się że ślub i obowiązki go ograniczą i że nie będzie spełniał marzeń. Ale też zdarza mu się powiedzieć że marzy mu się piękna córeczka :)W sprawach codziennych nawet udaje nam się dojść do prostych kompromisów i wcale nie jest tak że jedna osoba jest uległa a druga dominuje tylko właśnie każda ze stron coś poświęca. Zobaczymy narazie przestaje mu truć Sama też skoncentruje się na sobie i studiach.. wyjeździe. Ale muszę z nim porozmawiać za jakiś czas jak ochłonę po ostatniej rozmowie, która wywołała że wylądowałam na tym forum z kompletną pustką w głowie, jeszcze zanim wyjade. Określę się jasno co mi pasuje a co nie... znajdzie się jakieś wyjście. Może i Pani inżynier i Pan spawacz to dwa różne światy ale skoro po tylu kłótniach, w których żegnaliśmy się niby na zawsze a po jakimś czasie zawsze dochodziło do spotkań, w czasie których każdemu leciały łzy za nasze błędy i wracaliśmy do siebie, mieliśmy siłę odbudowywać, polepszać.. to mam nadzieję, że i teraz damy radę. Będę pisać jeśli coś ruszy w tej sprawie
Boję się co powie bo mi zależy na nim... no ale trzeba rozmawiać.

Juz nie te czasy.Jedyna różnica jest taka, ze pan spawacz nie będzie miał problemu z praca, a Pani inzynier i owszem:)

Hej, pisze żeby Wam powiedzieć że chyba już jest lepiej bo przestałam gadać o zaręczynach a rozmawiamy tylko o luźnych planach .. Moj facet nadal nie chce wynajmować mieszkania bo uważa że mu się to nie opłaca ale pokazałam mu że z mojej strony jeśli zamieszkałabym u niego to również nie byłoby korzystne.. dlatego jestesmy w trakcie szukania kompromisu. Jest opcja żeby zamieszkać w remontowanym mieszkaniu jego rodziców które miało iść pod wynajem, lokalizacja jest pomiędzy jego wsią a miastem w którym chciałam wynająć mieszkanie. Tylko teraz trzeba zapytać się teściów Czy za minimalne koszta wynajęli by je NAM. I tak planujemy wybudować dom ale tamto mieszkanie byłoby idealne na okres przejściowy no i najważniejsze bez jego rodziców u boku. Pomysł wyszedł ode mnie a mój men wyrażając średnie zadowolenie powiedział ZOBACZYMY. Jest nadzieja A nadzieja podobno matką głupich tak ? Narazie pielęgnujemy to co jest między nami. Niedługo wyjeżdżam ale mój kochany powiedział że "damy rade" więc chyba ta rozłąka mam nadzieję nie da mi porządnie w kość Do wspólnego mieszkania minie pewnie jeszcze kupe czasu bo sama muszę znaleźć prace po studiach by mieć za co żyć. Ale cieszę się że Pani Inżynier i Pan spawacz są oboje zdecydowani ze sobą zamieszkać

Pozdrowionka

Wynajem własnego mieszkania to ostateczność. Dlaczego by nie układać życia RAZEM a nie osobno ? Nie ustawiam życia pod niego... Nie zgodziłam się na mieszkanie z jego rodzicami i tak już zostanie. Dałam mu do zrozumienia i on to przyjął. Wiem że słowo zobaczymy jest odłożeniem tego na później ale też nie jest zaprzeczeniem. Dla mnie to dużo. A nie musimy teraz decydować ostatecznie. Chodziło mi o jasne postawienie moich warunków.
Uważam, że jeśli już decyduje się człowiek na związek i chce ustalić rzeczy dotyczące obojga to nie może tylko decydować o sobie bo trzeba patrzeć też na zdanie drugiej osoby.
A wiem, że chce ze mną mieszkać w przyszłości bo rozmowy były na tyle poważne że dał mi jasno do zrozumienia że tak będzie. Tylko kwestia leży gdzie. I o to rozchodzi się cały problem.

Kurczę, tak patrzę, czytam, rozglądam się wokół no i muszę się niestety zgodzić z Teo (chociaż na prawdę lubię happy endy). Niestety chociaż zaprzeczasz, w tym momencie Waszego związku na prawdę nie jest Wam po drodze i pewnie za jakiś czas się o tym przekonasz (oby szybciej niż później), a póki co całymi siłami próbujesz utrzymać iluzję, że jest/będzie dobrze. Ten Twój wyjazd chyba w lepszym momencie nie mógł się Ci przytrafić. Bo za kilka miesięcy będziesz patrzyła na to już z innej perspektywy.

Mój jest przeszczęsliwy, dziękuję

Widzisz, nie napisałaś wcale posta, że Wam się "super układa", tylko zdałaś relacje, że w końcu udało Ci się go namówić do rozmowy o wspólnej przyszłości, z której wyniknęło to, co już wcześniej wiedzieliśmy, czyli, że on się zastanowi (odwlecze w czasie i zajmie własnymi sprawami), a Ty będziesz się karmiła jego "zobaczymy".

Nie masz czekać aż się to wszystko rozleci, tylko masz się zająć własnym życiem i własnymi planami. Bierz przykład z Twojego chłopaka, on się na Ciebie nie ogląda, realizuje to, co sobie zaplanował.

Przeczytałam cały ten wątek i stwierdzam, że jesteś naiwna. Głupio wierzysz, że on się zmieni, w końcu Ci się oświadczy i zamieszkacie razem, a później weźmiecie ślub. Tylko wiesz jeśli Wy się tak co chwile rozstajecie to pomyśl, że w małżeństwie nie będziecie mogli brać co miesiąc rozwodu. Chyba, że to będzie wyglądało tak, że któreś będzie się wyprowadzało na jakiś czas do rodziców. Mnie się zdarzało mówić "zobaczymy" w jakiejś poważniejszej sprawie, a w myślach wiedziałam, że mi to nie na rękę. Dobrze, że przestałaś męczyć go o te zaręczyny bo czym bardziej byś to robiła to tym bardziej on by się zniechęcał, a jak widać w ogóle mu to nie w głowie z tego co piszesz. Dziewczyny mają rację. Jedź za tą granicę, wróć i wynajmij mieszkanie, zajmij się sobą, pracą, może jakieś hobby.

Nie pitagoras tego nikt nie zauważy. Tak samo jak nikt nie zauważy tego, że żyją w bardzo niestabilnym związku, że ostatnio na skutek działań autorki znów się rozeszli, więc może chłopak ma wątpliwości,
Chłopak inwestuje w siebie, może zacznij i Ty.

a ja wiem co czuję i będę robić to co mi serce podpowiada . the end

:-)

Oczwiscie kazdy zwiazek rozwije sie w innym tempie - jeden szybciej drugi wolniej ale wg mnie 5 lat to jest juz taki czas by oboje wiedzieli czego chca od zycia i przyszlosci. Przynajmniej dojrzali ludzie.

Nie masz na co liczyc....rece mi opadly na ten tekst

Dla mnie zwiazek opiera sie na nie tylko milosci ale nie mozna go budowac na dluzsza mete gdy oboje inaczej patrza w waznych kwestach na zycie w wspolna przyszlosc.

Zycze ci by twoje zycie sie ulozylo tak jak sobie tego zyczysz.

Ludzie wyciagaj tylko wnioski z tego co piszesz ....

Podpisuje się pod tym rękami i nogami ! A szczególnie pod tym pogrubionym...