Zablokowany facet

Witajcie, pisze ponieważ już nie wie co mam myśleć o mojej sytuacji.. poznałam go rok temu- okazało się- wspaniały, wspólny klimat, genialne rozmowy, niesamowite porozumienie.Myślałam, że w końcu, po wielu nieudanych relacjach, w końcu spotkałam kogoś, kogo mogę pokochać. Początek, z jego strony był dla mnie euforyczny - cudowne teksty, trochę bajeranckie, ale jakże miłe w porównaniu do poprzednich oziębłych facetow, starania, komplementy, próby bliższego kontaktu. Przyznam, byłam asekuracyjna, nie chciałam od razu sprowadzać tej znajomości do łóżka. Ja potrzebuję więcej czasu, jestem z natury nieufna, jak raz skrzywdzone zwierzątko staram się unikać sytuacji które mogły by potem mnie zabić. Ale to się zaczeło zmieniać. Powoli przekonywałam sie, zmniejszałam dystans. jednak w pewnym momencie mu odbiło. Jakieś wyssane jakby z innej podświadomości teksty, prestensje, zarzuty co do braku mojej seksualności, mojego stylu zycia i innych bzdur. Pokazał diametralnie odmienna naturę. Wyszło z niego słowne chamstwo, bezduszność i brak empatii. Tych ubranych w krzywdzące słowa zarzutów nie zapomne nigdy.. Ale okazało się, ze dla niego po jakimś czasie nic sie nie stało. Przemogłam się, bo już więcej tego chamstwa nie pokazał. Sytuacja na dziś wygląda w ten sposób, że nie ma dnia, że się nie widzimy. Spotykamy się codziennie, czasami nocuje u mnie, zasypiamy przytuleni, ciągle pokazuje swoje uznanie i szacunek co do  mojej osoby. I to by było na tyle. Nie ma między nami seksu, czułości, pocałunków. Nie ma między nami deklaracji. On juz nigdy nie był taki jak na początku, nie  próbował dalej się starać. Ale dla odmiany to ja próbowałam pokonać swoje blokady. Stałam sie innym człowiekiem, otwartym,, ale co z tego, skoro trafiam na mur??Na emocjonalne dno??Nie podejmuje niczego, co staram się z siebie wykrzesać. Jest moim przyjacielem, ja jego przyjaciółką, nie potrafimy bez siebie żyć, z nikim nie rozumiemy się tak dobrze jak ze sobą. Nie potrafimy urwać tej znajomości, ale nie możemy tez jej ruszyć z miejsca. Czuję, że to mnie wypali. Kocham go ale to przypomina uczucie platoniczne. Mogę na nim polegać, on na mnie. Zrobimy dla siebie wszystko, spędzamy razem czas, mamy wspólne pasje, rozumiemy się bez słów.. Ale to nas niszczy i jego i mnie. Bo nie wiem jak nazwać tą relacje. Nie brakuje mi deklaracji, chcę tylko zacieśnienia, jakiegoś uczucia, odpowiedzi na moje starania. A mam tylko jego wartościową obecność. Nie wiem co zrobić. Sprawę pogarsza to, że jestem sama, przeprowadziłam się, w nowym mieście nie mam rodziny i innych znajomych. Jest jedynym, kogo mam. Trzymam się go jak rzep, nie chce  i nie potrafie nikogo poznac. Nie wiem, może to jego i moja przeszłość rujnuje sprawę? Ja po paru wolnych związkach z emocjonalnymi gburaami i jednym poważnym, w którym mnie porzucono?Z drugiej strony ON- bez mamy, która umarla, jak był nastolatkiem, porzucany parokrotnie przez laski które kochał, a potem kreujący się na twardziela, fizycznie i psychicznie nie do ruszenia? Zbudowaliśmy mury, których ani ja ani on nie potrafimy zburzyć, ale jednoczesnie stojące na przeciw siebie na stałe, bez możliwości zmiany... Nie wiem co zrobić, jak Wy to widzicie??