Nasze i cudze błędy wychowawcze

Moja mama jest nauczycielką w klasach 1-3 szkoły podstawowej i z tego co zauważyła od kilku lat to rodzice stają się bardzo bezkrytyczni w stosunku do dzieci. Kiedyś, jeżeli dziecko coś zrobiło w szkole, a nauczyciel powiadomił o tym rodzica, to ten upominał swoją pociechę lub zastosował jakąś karę. Teraz natomiast prawie żadna mamusia nie zgadza się z opinią nauczyciela, twierdząc, że to pomyłka, jej synek/córeczka tego nie zrobiła, koledzy się na nim wyżywają i zwalają na niego winę, przecież to niemożliwe, on ma takie dobre serduszko, pani się nie zna, myli się, pani nie wie jaki to jest dobry chłopiec... A nawet jeżeli już się zgodzą to co z tego, że dziecko zrobiło krzywdę innemu lub było niegrzeczne, skoro to taki wiek, on już tak ma, jest bardzo ruchliwy, to z pewnością przez przypadek, dziecko ma prawo...
I przez takie podejście rodziców dzieci nie mają szacunku do innych i uważają, że wszytko im się należy, wszystko mogą robić. Ostatnio w tejże szkole uczeń 1 klasy idąc korytarzem na przerwie za nauczycielką udawał najpierw (z pewnej odległości), że kopie ją, a następnie, że klepie w tyłek. A kobieta była po prostu chwilowo odwrócona w drugą stronę i nie widziała jak 7 letni dzieciak wykonuje takie gesty w jej stronę, dopiero druga dyżurująca koleżanka to zauważyła. Tyle, że nawet gdyby poinformować mamusie, to pewnie od razu byłoby, że to tylko żart, albo, że pani źle to zinterpretowała itp.
Od dzieci trzeba wymagać, i nie ignorować takich informacji od nauczyciela, sąsiada czy kogokolwiek. Jeżeli rodzic będzie uważał swoje dziecko za święte, a wszystkich innych za oskarżających go wariatów to ani się obejrzy, jak dzieciak sam wejdzie mu na głowę.

Moim zdaniem najgorszym błędem wychowawczym jest oto takie zachowanie:
D- dziecko.
M- mama.
T- tata

D.: Mamo, mamo! Mogę cukierka?
M.: Nie. Najpierw obiad.
(gorycz, płacz)
D.: Tatusiu, mogę cukierka?
T.: A weź sobie...

No porażka. Najgorsze co może być to sytuacja gdy rodzice na wzajem podważają swój autorytet i nie są zgodni w kwestiach wychowania.
Znam małżeństwo, gdzie mama pozwala na wszystko, a to ojciec jest tym 'złym', który najpierw każe wyrzucić śmieci, a potem pozwala na słodkości czy wyjście na plac zabaw.
Tego bardzo chciałabym uniknąć podczas wychowywania mojej córki.

No i jeszcze jedna sytuacja, gdy dziecko jest straszone jednym z rodziców...Np. jak nie będziesz cicho, to powiem ojcu i zobaczysz!
Tego błędu też bym popełnić nie chciała.