W zwiazku jestem 8 lat. Mieszkamy razem 7. Ja mam 26 lat, on 32. Nigdy nie bylo kolorowo,no moze na poczatku,jakis rok. Jak zamieszkalismy razem zaczelo sie wszystko psuc. Czesto sie klocilismy,glownie dlatego,ze byl o wszystko zazdrosny,nawet gdy rozmawialam z kolezanka lub siostra. Byl strasznie zaborczy,chcial zebym robila wszystko tak jak on chce. Czesto tez mnie obrazal w wybuchu gniewu o nic...Chcialam sie z nim rozstac,ale on powiedial,ze chce zebysmy naprawili wszystko,bo tyle lat jes za nami itd.Zgodzilam sie i faktycznie jest lepiej. Nie jest juz taki zazdrosny,nie kontroluje mnie,czesciej ze mna rozmawia. Ale i tak nie jest tak jak powinno byc. Nie przytulamy sie wcale,czego bardzo mi brakuje,nie mowimy sobie,ze sie kochamy,jezeli chodzi o sprawy lozkowe,odbywa sie to tylko dla zaspokojenia raczej jego potrzeb i raz na jakis czas... Nie wiem co mam z tym zrobic,bo chcialabym czuc sie kochana,ale tez umiec okazywac jakies uczucia. Ale czy to da sie jeszcze naprawic?
Podobne tematy
hmm... porozmawiajcie szczerze, choć to niełatwe i powiedz mu wszystko co tutaj napisałaś, zobaczysz jaka bedzie jego reakcja... po takim długim czasie cięzko sie rozstać... a plaujecie ślub czy coś?
Nie wiem dlaczego Twój mężczyzna tego nie robi ale dlaczego Ty się do niego nie przytulisz jak masz na to ochotę, dlaczego nie powiesz mu, że go kochasz, dlaczego nie wyjaśnisz mu na spokojnie co Ciebie boli? Dlaczego uważasz, że my jesteśmy w stanie lepiej odpowiedzieć na Twoje pytania niż on?
Nie umiem z nim rozmawiac. Jak zaczynam jakis temat,to on mowi,ze naczytalam sie jakis glupot i przynudzam. Dla niego jest dobrze tak jak jest. Nie planujemy slubu,ani nic takiego,poniewaz dla niego to glupota. Dzieci tez za bardzo nie chce miec,kiedys powiedzial mi,ze ,,sa za drogie". Wina jest tez troche moja,bo nie pracuje. On twierdzi,ze powinnam isc do pracy i dopiero pomyslec o dzieciach,bo sam na nie nie zarobi.
Chcesz żyć z mężczyzną z którym nie możesz się dogadać? Seriously?
Dla niego jest dobrze ale dla Ciebie nie, coś zatem jest nie tak. Bo chyba wasz związek nie polega na tym, żeby tylko jednej stronie było dobrze?
On nie chce ślubu a Ty?
On nie chce dzieci a Ty?
Dlaczego nie pójdziesz do pracy?
Nie mogłam isc do pracy,poniewaz opiekowalam sie chora osoba w domu,jednak juz tego nie musze robic,ale trudno mi znalezc prace,ale staram sie jakas znalezc. Na pewno nie dlugo mi sie uda. Ja bym chciala miec dzieci,slub tez. Nie teraz,nie w obecnej sytuacji. Chce miec najpierw pewnosc,ze to na pewno ten jedyny i,że warto z nim miec dzieci. Zrobilam pierwszy krok,malutki,ale jednak. Zaczelam go calowac na powitanie,gdy wraca z pracy. Wydaje mi sie,ze jest tym milo zaskoczony.
Każdy związek wpada kiedyś w rutynę . Mam dla Ciebie idealne rozwiązanie - wyprowadź się do koleżanki/ do rodziny na parę dni.. zobaczysz że zatęsknisz. Ja mam taki problem, że jak widzę się z chłopakiem raz na jakiś czas ( np. raz na tydzien )to jest wszystko czego potrzeba do idealnego związku, jednak jak tylko zaczynamy się spotykać codziennie to już wkrada się rutyna.
eee zgłupiałam teraz, Ty osiem lat jesteś z facetem i nie wiesz czy warto z nim mieć dzieci?
Rozumiem, że właśnie wrócił z pracy. Wszak 40 min temu pisałaś, że nie ma między wami żadnych czułości a teraz piszesz, że zrobiłaś pierwszy krok i całujesz go na powitanie.
Trolling?
Ostatnio zaczelam go tak witac. Naprawde chce to sprobowac naprawic,ale powoli. Osiem lat szybko minelo jak dla mnie.
No błagam Cię ale chyba głupia nie jesteś co? Jesteś z gościem 8 lat i teraz dopiero rozkminiasz czy to ten , czy chcesz mieć z nim dzieci....i co jak Ci wyjdzie, że nie to nie szkoda Ci będzie 8 lat?!!
No będzie mi szkoda,ale bede musiala sobie poradzic sama,jak nam nie wyjdzie. Bede sie starala,zeby jednak wszystko bylo dobrze. Chodzi o to,ze przez tyle lat nigdy nie rozmawialismy o przyszlosci. Nic nie planowalismy na przyszlosc. Zawsze zmienial temat jak pytalam. Teraz na to juz najwyzszy czas. Chce wiedziec,czy chce sie kiedys ustatkowac,ja tez wiecznie czekac nie moge,chociaz wiem,ze brzmi to samolubnie.
To nie brzmi samolubnie. To brzmi logicznie - szkoda tylko, że tak późno na to wpadłaś.
8 lat bez rozmów o przyszłości....ręce opadają.Ile wy macie lat?
On ma 32,a ja 26. Juz wspominalam.
Ja z narzeczonym dopiero niedawno zaczęliśmy rozmawiać o przyszłości,jesteśmy razem ponad 5 lat.W twojej sytuacji myślę że warto porozmawiać na poważnie,mój TŻ też wzbraniał się przed rozmowami,ale nie ustępowałam.U Ciebie widzę podobny problem,ty chcesz dzieci,on nie - u mnie jest odwrotnie,z tym że narzeczony uważa że rodzenie dzieci to obowiązek kobiety
Zawsze mu na to odpowiadam że mam rozum i nie jestem zwierzęciem żeby się instynktownie płodzić.