a mówią, że kobiet nie można zrozumieć...

Czyli puszczalski, zakłamany, toksyczny psychol, który bzykał wszystko, co się rusza, dawał Ci się utrzymywać, opierać i karmić, w czasie gdy Ty zmagałaś się ze śmiercią mamy i alkoholizmem taty. Aha, zapomniałam, jeszcze Ci dokładał trosk, robiąc Ci pranie mózgu i wmawiając, że jego puszczalstwo i kłamstwa to Twoja wina.

Fajny masz ten ideał, nie ma co...

Starałam się to zrozumieć, ale kiedy ktoś zapewnia mnie o swojej miłości, prawi komplementy i wszystko cudownie,a tu taka druga twarz. Czuję się winna, że może to moja wina. Ale nawet gdyby od poczatku z jego strony nie bylo to nic powaznego to po zabieral mnie do rodziny, mowil ze jestem jedyną. a teraz jak znalazlam telefony na sexanonse to mnie wyrzucil. Bo robil to bo nie mialam usmiechu dla niego, bo nie wie czy ja to ta jedyna i przy innych kobietach tego nie bylo.
Wiec skoro jestem taka wspaniala to czy nie zasluzylam zeby nawet sie ze mna nie wiazal, nie zwodzil? Bo chciałam spedzac razem za duzo czasu:(

Wszystko rozumiem, znajomi na około się dziwili, a ja wciąż szukam prawdziwej przyczyny, usprawiedliwiam to. Tyle energii, siły, pieniędzy zainwestowałam w ten związek. Nie robił tego non stop, ale te kilka razy w ciągu roku to chyba za dużo. Kiedyś słyszałam, jak brat do niego mówił, żeby tego nie spieprzył. Ale on był pewien, że go nie rzucę, Koleżanki mówią, żeby chociaż był przystojny, a one twierdzą, że nie pasuje do mnie. Ale w miłości nie o to chodzi. Prosiłam, go żeby był ze mną mimo, że to nie ja powinnam przepraszać. Chociaż sprawdziłam jego telefon, czego w żadnym związku się nie dopuszczałam strasznie mi wstyd, ale inaczej byłabym nieświadoma. Wiem, że tak się nie robi. Może zakazany owoc lepiej smakował.
Nie umiałam się podnieść przy nim, bo gdy troszkę mi się udawało to dostałam kolejny cios (ale on twierził ze jest fair).
Dziś rozpaczliwie chciałam zadzwonić do niego i zadzwoniłam zapytać, jak mija mu dzień. On kazał mi nie dzwonić. Z racji tego, że nie pamiętałam jego nr na pamięć usunęłam go z telefonu, żeby mnie nie kusiło. Wróciłam do Taty, bo zostałam bez pracy przez depresję i bez kasy przez niego. U ojca jak intruz...wszytstko mu przeszkadza, to zle odłożyłam to nie tak było.

Boże dopomóż, bo nie daję sobie już rady. Znów zaczęłam przyjmować antydepresanty znów chudnę, wymiotuję, śpię i nic nie jem, tylko płaczę. Usłyszałam, od niego, że może nam się udać jak wrócę "dawna ja - pewna siebie, uśmiechnięta.

Dziś przyszedł do niego mój prezent, który zamówiłam już 4 miesiące temu. Zadzwonił, że odbierze sobie paczkę od kuriera w trakcie pracy.
Zdaje się być w ogóle nie zruszony tym, że moje serce pęka z bólu, żyć mi się nie chce. Powiedział, że wie, że go kocham, ale potrzebuje czasu. Ja też faktycznie dałam mu popalić, ale nie robiłam tego bez powodu. Czemu i tak mnie raniąc nie mówi, że po prostu mnie nie kocha.
Jak idiotka prosiłam go, poniżałam się, żeby mnie nie zostawiał. I dziś pojechałam do niego pod pretekstem zabrania swoich rzeczy i znów mu mówiłam jak bardzo go kocham.
Wiem,że powinnam mu pokazać, że staję bez niego na nogi i takich jak on mogę mieć na pęczki. Żeby choć trochę poczuł to co ja czuję. Ale taki to niczym się nie przejmie. Może i głupi mam ten ideał, głupio wybrała, ale go kocham

Cześć. Twój chłopak manipuluje Twoimi uczuciami, licząc , że trzymając Cię na emocjonalnej smyczy zostawi sobie otwartą furtkę, przez którą będzie mógł do Ciebie wrócić w razie ewentualnego niepowodzenia, znudzenia(?), gorszego dnia, braku innego żeńskiego celu w okolicy ( wybierze powód, który na dany moment będzie dla niego opcją deficytową). Jest zwykłym tchórzem, emocjonalną mątwą...bo jak inaczej można nazwać mężczyznę, który widząc, że ewidentnie cierpisz z powodu całej sytuacji, tęsknisz, miotasz się, okazujesz swoją słabość i kruchość, zamiast odciąć się od Ciebie definitywnie bawi się w sztuczne podtrzymywanie złudzenia troski i zainteresowania.
Przeczytaj uważnie to co napisałaś a wniosek aż sam ciśnie się pod palce :
"Powiedział, że mogę u niego mieszkać do końca roku jak sobie czego nie znajde i nie stane na nogi. Ale zebym na nic nie liczyla, ale jak sie wyprowadze to moze sie ułoży. Czy można coś z tego zrozumieć"

Można!   Masz na nic nie liczyć - bo on bardziej od Twoich uczuć ceni swoją wolność, niezależność , zabawę , hakune matate i róbta co chceta - to jego priorytety na dziś.
A jak się wyprowadzisz to może się ułoży - bo nikt mu głowy suszyć nie będzie, nikt nie będzie mu szperać, węszyć i tropić jego sekscesy a Tobie pozostanie błoga nieświadomość, czułe słówka zapisane w smsie tudzież będzie Cię nimi karmił raz! ewentualnie dwa razy w tygodniu podczas spotkań, tak dla podtrzymania romantycznej emocji i toksycznej relacji.

Pozdrawiam cieplutko i trzymam mocno kciuki, rozumiem Cię , bo przeżywałam podobne , irracjonalne rozterki :-*

natalia.. żartujesz, prawda?

Prześpij się z innym, zacznij się umawiać i pisać wirtualnie z innymi - a potem wejdź tu i napisz z czystym sumieniem jeszcze raz że to nic takiego..

Wiem chyba więcej niż mogłoby się wydawać. Dla mnie on powinien mnie wspierać choćby moja depresja trwała i dwa lata. Ja bym trwała przy kimś. Gdybym zdradziła, to błagałabym o wybaczenie, a nie narzekała, że ktoś mnie podejrzewa, że szuka zapewnień. Ja to wszystko wiem, tylko czemu tak mi serce wali ze strachu? Od razu odpowiem....samotności się nie boję. Mam znajomych, na brak powodzenia nie narzekam ...po prostu kocham bezwarunkowo.
Analizuję. Niestety moja zazdrość i zaborczość nie wzięła się z powietrza. Dawał powody, bo nigdy się tak nie zachowywałam. Zwyczajnie zanim zdążyłam odbudować zaufania wydarzyło się już coś nowego. Straciłam cel w życiu.
Ja swoją miłość do niego wyrażałam poprzez drobne codzienne gesty, pyszne obiady, dbałość o nasze życie, zapewnianie stabilnego życia kiedy on miał gorszy okres, znoszenie jego grania na playstation codziennie po kilka godzin. Wkurzałam się, że nie potrafi włączyć muzyki, albo zwyczajnie ze mną pogadać bez tv i innych rzeczy. Nawet obiad, w który wkładałam całe serce jadł z laptopem. A ja słyszałam , że nie słyszy ode mnie nic miłego. Kiedy ja dźwigalam siaty z zakupami on grał. Przygotowałam mu urodziny dla całej rodzinki .... było fajnie. Już myślałam,że coś zrozumiał. Gdy wyszli - on po paru głębszych już wymyslił , żebyśmy poszli do klubu "na spontanie". Ja nie chciałam, bo był już wstawiony i wolałam spędzić razem ten wieczór. On wyszedł i mnie zostawił. Całą noc nie odbierał, kiedy przyszedł nad ranem juz kilka metrów od domu dzwonił i płakał, przepraszał, mówił, że nie zdradził i że nie chce innej. Długo jednak to nie trwało.

Dziś pogadałam troszkę z Tatą i powiedział, że już wystarczająco pokozałam jak mi zależy. Teraz pora pokazać, że w pięć minut może mnie już nie być i mi też może już nie zależeć.

I nadal w każdej sekundzie mojego dnia, w każdej komórce mojego ciała jest tylko on.
W jednej chwili jestem na niego zła, w innej chciałabym do niego pojechać. A on mnie od siebie odcina przecież.

Dostrzegam jednak pewne rzeczy. Ostatnio było u nas troszkę krucho finansowo. JA nie mam pracy, a mimo to musiałam kombinować, żeby było na podstawowe rzeczy. On zapłacił mieszkanie i swój kredyt i powiedział, że już nie ma z czego. Ja to rozumiem, ale ja też nie mam. Nie zapłaciłam swojego kredytu tylko przeznaczyłam to na życie. Musiał zatankować auto zastępcze, pożyczył. Musiał kupić materiały potrzebne do pracy, dałam mu. Za wszystko dostał zwrot z firmy, ale wiedząc, że się wyprowadzam nie dał mi ich. Nie przelał na konto, bo przecież do tego nie musimy się widzieć, prawda?
Jakiś tak grosz z wypłaty mu został to kupił karnet na siłownię. Wiem, że za 150 zł nie przeżyje się miesiąca, ale zawsze to na coś by wystarczyło. On jednak chciał mieć coś z życia, gdzieś wyjść. Gdybym chciała zabrać wszystko w co zainwestowałam łącznie z jego ubiorem to byłby to bardzo nieciekawy gość. Z jednym ręcznikiem, bez pościeli, bez swoich gier i gadzetów, nawet nie mógłby już grac z kolegami bo by nie miał rotera. Wiem, głupie wymienianie tych materialnych rzeczy to wszystko było po by czuł, że ma dom. Z drugiej strony nie dałby rady kupić tego o czym mówi, że tego w ogóle nie potrzebuje. Owszem jeśli chodzi o ładny wygląd mieszkanie może i nie, ale rzeczy użytkowych potrzebuje każdy. A ja nawet telewizor kupiłam pod niego, żeby mu się wygodnie grało i wszystko zostawiam.

Wyprowadziłam się. Jeszcze tylko muszę zabrać resztę swoich rzeczy.

Trochę jestem sobie jednak winna, bo to ja cały czas szukałam zapewnień, i go podejrzewałam. I szperałam mu w telefonie. Naruszałam prywatność. Może nie powinnam się wypowiadać na temat koleżanek czy być zazdrosna. Bo on chciał pewnej siebie kobiety, bo takie mu się podobają.

Ja taka byłam. W opinii innych jestem piękną kobietą, a taką się nie czuję. Wiem, że facet jest facetem i czasem spojrzy na inne. OK. Ale ja czułam, że on ciągle zerka. Może i moja chora wyobraźnia za daleko poszła. Ale w takich ciężkich dla mnie chwilach zafundował mi zdradę, bo to początek dopiero był? Bo moich łez było za dużo? Każdy mój płacz go odrzucał coraz bardziej. Powiedział, że on potrzebuje kobiety energicznej i usmiechnietej.

Tydzień temu na urodziny mamy pojechał sam, bo trudno, aby było inaczej. Wziął prezent, który kupiłam. Niby nie chciał, bo w takiej sytuacji nie wypada, ale zabrał. Nie powiedział, że się ze mną rozstaje. Powiedział, że miałam coś służbowo do załatwienia. Jego rodzina potraktowała mnie od początku jak swojego członka, tym bardziej było mi źle. Prezent i tak bym wysłała.

Tak mi źle. Nawet jeśli mnie nie kochał to mógł mnie zostawić już na samym początku. Nie zamieszkiwać razem. Kiedyś był taki fajny dzień, śmialiśmy się. Powiedział, że gdybym zawsze taka była zrobiłby dla mnie wszystko. Bo on jest pogodnym człowiekiem, młodym i chce po prostu żyć. A ja swoim smutkiem zabiłam w nim wszystko.

Ale nie mam prawa mieć pretensji,że nie chce ze mną być. Nawet nie potrafi mi powiedzieć, że mnie nie kocha.

Od tygodnia biorę antydepresanty...dziś jestem spokojniejsza, ale serce mi pęka. Zerkam co chwilę na telefon czy nie ma tam wiadomości. Ale nie ma ...
Obiecałam sobie, że wytrwam jeszcze ten tydzień i pojadę zabrać resztę swoich rzeczy. Dlaczego tydzień? Bo chcę jeszcze się wyciszyć, tak żeby się nie popłakać przed nim, żeby nie widział jak bardzo cierpię, chociaż ból będzie pewnie ściskający.
Porozmawiałam wczoraj z ciocią jak kobieta z kobietą. Żeby nie oczerniać tylko jego najpierw przedstawiłam swoje grzeszki, a petem jego. Opowiedziałam jej wszystko. Powiedziała żebym to jakoś wytrzymała, ale nie odezwała się do dupka pierwsza. Bo mimo, iż on milczy, wie, że ma mnie w garści. Że już nie mogę pokazać, że mi zależy. Dla własnej satysfakcji wytrzymam ten tydzień bez telefonów do niego, bo wiem, że on się ich spodziewa.

Dziewczyno masz 28 lat!!!!! Jestem starsza od Ciebie o 10 i uważam że wszystko dopiero przede mną!!!!! Też przeżywam chwile gorszę i lepszę też próbowałam ratować swój związek ale jeżeli ktoś Ci mówi NIE tęsknię,NIE brakuję mi Ciebie to nie poniżaj się nigdy wiecej plisss.
Mój z premedytacja wmawiał,że tęskni,że mu mnie brak i myśli wiesz czemu??? Żeby sam on poczuł sie lepiej bo ja głupia go przecież żałowalam i o to mu tylko chodziło żeby przed samym sobą poczuć sie lepiej... Komediant pier....ny!!!
Zrozum dziewczyno nie warto!!!!

Najgorsze co możesz zrobić to płakać,brać go na litość itd..musisz pokazać że sobie dajesz radę bez niego.. Jak wrócisz to sie wyryczeć możesz tutaj na forum i w poduszkę ale przy nim NIE!!!

Zadzwonił ... powiedzieć, że chce żebym zabrała swoje rzeczy muszę tam zaraz jechać i je zabrać. Może dobrze, że tak z marszu. Serce mi wali ze strachu, a z drugiej strony czuję taki dziwny spokój. Może dlatego, że go zobaczę. Nie ma w jego głosie ani krzty uczucia, ani resztki. W głowie kołata mi tylko jedna myśl "żeby się nie rozkleić, żeby się nie popłakać, żeby znów nie prosić". Zachowuje się jakbym była obcą osobą. Nie mogę uwierzyć, że facet, który rzekomo kochał mnie najbardziej na swiecie i nie chciał innej - wyrzuca mnie ze swojego życia. A ja innego nie chcę

Cholera ... tak go kocham, chcę to ratować. Wiem, nie mam godności
Wiem,że nie mogę się złamać, ale wrósł w moje serce razem z korzeniami.
Wciąż mam nadzieję. Pozwolił się kochać, wiedząc, że umrę jak mnie zostawi.

To nie miłość a zauroczenie zrób jak ci radzą bo nikt ci źle nie radzi.

Powiedział mi, że potrzebuje czasu. Patrzył ze łzami w oczach, wie, że go kocham. Powiedział, żebym dzwoniła. Zapytałam po co, bo kocham? Odpowiedział, tak. Co robić, co on ma w tej głowie, Powiedział, że musi uporządkować myśli.
Byłam o mały włos, by się z kimś umówić...na kawę po prostu. Nie dam rady, nie potrafię. Kocham go ponad wszystko. Wczoraj miałam inne nastawienie, dziś płaczę.
Większość powie, by wyjść do ludzi i się czymś zająć, nie potrafię. Kocham, nie wiem czemu, kocham.
Może miał za dobrze, nie wymagałam, kochałam, wybaczałam, a może powinnam być bardziej stanowcza. Wtedy by wiedział, że może mnie stracić, a tak wie, że jestem. Nie musi walczyć.
Co robić, jak to naprawić????

Powiedział, żebym sobie poszła do kina albo się czymś zajęła. Dobrze, wie co czuję. Powiedział, że jest mnostow powodów by się cieszyć, np. że słońce świeci. On jest taki pozytywny po prostu.
Ja też jestem, ale w takich sytuacjach nie potrafię. Czy to nienormalne?

Wszyscy mi tłuką do głowy, że nie warto, że on mnie nie kocha, a ja mam taką nadzieję. Jak głupia wypłakuję oczy. Gdyby mi chociaż powiedział, że nie kocha, nie pociągam go, cokolwiek na co nie mam wpływu wiedziałabym, że nie mogę nic zrobić. A tak karmię się nadzieją. Zaliczyłam totalne dno. Nie pamiętam mu żadnej krzywdy. Co robić?
Żeby on choć w połowie wiedział jaki ból. Nie życzę mu źle, ale chciałabym odwrócić tą sytuację i dać mu nauczkę.
Jedyną rzeczą z mojej strony, która może go zaskoczyć to cisza, brak kontaktu. Ja codziennie dzwonie, bo nie mogę wytrzymać. Kiedy się wzruszam on kończy rozmowę, bo jak mówi ma dość łez i mojego płaczu.

Nati powiem Ci jak szczerze weź i odpuść tego gościa.
Wiem,że jest Ci ciężko bo go kochasz,ale znam ten typ człowieka,bo mam taką znajomą,która z takim facetem była.On tyle razy zapewniał,że to ta jedyna,że ją kocha,że jest cudowna...Ona za nim nadal szaleje,choć wie że ją zdradzał a on ją traktuje tylko i wyłącznie jako obiekt seksualny.Kłamał,,że siedzi z kumplami a jeździł na dupy,po prostu jest chory na tym punkcie i żadnej nie przepuści.Najlepiej bo ona dalej jest na jego każde zawołanie i nie potrafi z nim skończyć.Przykre,ale prawdziwe.

Zapomnij o nim,bo tacy ludzie się nie zmieniają.

Tylko dlaczego to ja mam wrażenie, że jestem toksyczna? Bo naruszałam prywatność, bo wariowałam ze strachu, bo przepraszałam za nie swoje winy?

Wygooglowałam, poczytałam, wiele schematów się zgadza, coraz jaśniej widzę. I gdyby to nie on zaczął tą spiralę to byłabym pewna, że to ze mną coś nie tak. Boli mnie bardzo, iż powiedział, że tylko przy mnie tak się zachowywał i tylko mnie "zdradzał", że robię mu wodę z mózgu ciągłym płaczem i podejrzeniami.
Ja chciałam i nadal chcę się zmieniać. Pewnie dojdę do wniosków słusznych dopiero za jakiś czas, bo na razie cierpienie jest zbyt silne. Na samiusieńkim początku, kiedy potrafiłam oceniać sprawy obiektywnie miałam wrażenie, że coś z nim jest nie tak. Skrzywdzony po rozstaniu tak sobie tłumaczyłam. Teraz mam wrażenie, że będzie chciał do niej wrócić, bo po dwóch latach ona się do niego odezwała nagle. Ja zachowywałam się naprawdę irracjonalnie, nikt by tego nie wytrzymał, ale to był pierwszy facet wobec, którego tak się zachowywałam. Bolało kiedy mówił, że to koniec, po czym wstawał rano i pogwizywał jakby nic go to nie obchodziło.
Najgorsze jest to, że ja nadal czekam, a on się zastanawia i za jakiś czas spotka się ze mną i się określi w 100%. Ale skąd jego łzy w oczach? Co podziała na takiego człowieka? Może coś czego się nie spodziewa z mojej strony - ciszy, braku telefonów i całkowitego odcięcia.
Czy gdyby był takim człowiekiem, martwił by się czy mam za co żyć i chcieć mi pomagać? Podobno przelał mi pieniądze żebym coś miała. Były też chwwile kiedy mówił, że damy sobie radę razem, co wyklucza go jako tego złego.

A tak po polsku? Bez naleciałości gwary niewykształciuchowej...

Aaaa, obraz. Dzięki.

Jest w moim życiu ktoś kto chciałby mnie lepiej poznać, pisze do mnie. Moją odpowiedzią na to jest szczera prawda, że nie w głowie mi teraz randki ani inne tego typu spotkania. On nie odpuszcza, mówiąc mi, że im dłużej będę rozpamiętywać tym gorzej. Ale ja nawet nie mam siły wyjść do sklepu zrobić zakupy. Nie chcę innego faceta, chcę tego, który mnie nie kocha. Znajomi chcą mnie zapoznawać z kimś. Ja nie chcę, nie chcę robić nic na siłę. Nie czuję tego ani trochę. Najlepiej jest mi w domu, może niekoniecznie z własnymi myślami, ale w domu. Nie chcę kogoś zwodzić, nie zmuszę się do niczego.
Pokochałam tak mocno, że jedynie czas może mi pomóc. Koleżanka mówi mi, że mam już 28 lat, więc powinnam. Ale ja kocham i jeszcze długo będę. Po raz kolejny postanowiłam, że już nie będę dzwonić do niego, ani pisać, bo kiedyś będę musiała przestać. Może teraz mi się uda.
Dziś chciałam iść do mamy na cmentarz, ale nie jestem się w stanie zmusić do czegokolwiek, wiedzę pary, rodziny, a ja ... sama ze swoimi uczuciami, modląc się, żeby się ocknął, żeby kochał.

Wczoraj udało mi się nie zadzwonić, ani nie napisać - chociaż milion razy sięgałam po telefon. Jestem tak wewnętrznie rozdarta. Ale chyba są we mnie jeszcze resztki godności. Starałam się, przepraszałam, prosiłam, a wręcz błagałam, płakałam ... bardziej chyba nie mogłam się poniżyć i pewnie gdzieś w środku nadal bym to robiła. Wczoraj, żeby zająć myśli czytałam różne wątki na forum.
Jedno zrozumiałam, że nie musiał się starać, widział, że jestem na każde skinięcie palce, nic nie musiał robić, to i biedny stracił energię. Za dobrze było, a ja się nie szanowałam, więc i on przestał. Koleżanka, która zna mnie dłużej niż on powiedziała mi, że on mnie zniszczył, bo ona pamięta mnie energiczną , dowcipną i uśmiechniętą.
I może za późno na odwrócenie tej sytuacji, może raz straconego szacunku nie da się odbudować. Ale postanowiłam pokazać mu, że tak jak miał mnie na wyciągnięcie ręki zawsze tak nagle mnie nie będzie. Zrobię to czego tak chciał, odejdę. Jestem dumna z mojego wczorajszego małego osiągnięcia, dlaczego?
Bo on wie, że będę dzwonić, bo wie, że tęsknie. Sam powiedział, żebym dzwoniła. Bo nie chce tego, ale się tego spodziewa. Niech nasyci się tą wolnością. Ja postanowiłam milczeć i zniknąć. On wie, że czekam na obiecane spotkanie z nadzieją, że będzie chciał wrócić. Spróbuję nie czekać, bo swoim postępowaniem wyraźnie dał mi do zrozumienia jaki ma do mnie stosunek. Nawet gdybym chciała spróbować, to wiem, że codzienny strach o to co robi, gdzie jest by mnie zabił. Tak jak robi to teraz ten stres związany z tą sytuacją i walka ze słabością do niego.
Kocham i jeszcze długo będę, ale nie okażę już tego.
Może ktoś podpowie czym jeszcze mogę go zaskoczyć, jak ogłupić, tak dla własnej satysfakcji. Bo mścić się nie zamierzam.

Nie chce się odcinać, bo kocham bardzo, ale też nie potrafiłabym już spokojnie żyć przy boku takiego człowieka. Ciągle zastanawiałabym się co dziś mnie czeka. Potrafił patrzeć prosto w oczy, przysięgać na wszelkie świętości, że mnie nie kłamie, a kłamał (miałam dowód czarno na białym). A teraz chciałabym udowodnić jemu, co stracił, a sobie, że na mnie nie zasługiwał. Tak, żeby go zatkało. Wiem, że będzie mi ciężko, ale spróbuję.

Chciałabym bardzo, żeby już nie było tego bólu, bo czuję, że nie żyję. Jakbym była w jakimś amoku. Coś nie do opisania, nie umiem się niczym zająć. Chcę do niego. Walczę ze sobą, żeby nie napisać, ani nie zadzwonić.
Chciałabym móc mu pokazać, że mi też może już nie zależeć, że mogę bez niego żyć.
Teraz to kłamstwo, ale chciałabym to osiągnąć.
Usprawiedliwiam go nadal, myślę o nim, a on .... po prostu sobie żyje jakby nigdy nic.

Pytasz jak żyć? Życie nie kończy się na nim... Na pewno poznasz mężczyznę który Cię doceni bo jesteś wyjątkowa...

Ja przechodziłam przez to samo, nie spałam, nie jadłam.. depresja, apatia.. itd
Zajęłam się czymś, odsunęłam myśli związane z nim.
Czasami są dni , sekundy że po prostu tęsknie za nim, za jego osobą i za tym co było kiedyś.
Czas .. Tobie jest potrzebny czas..
Wiem jak bardzo to jest trudne..Ale nadziei też sobie nie rób bo będziesz umierała razem z tą nadzieją.

Mój były partner ma kogoś innego < już opisałam to w innym wątku > ma kogoś innego.. ale nie jest z nią szczęśliwy, bo to nie jest nawet związek.. woli się ze mną spotkać, woli mnie zobaczyć. Nie wiem czy to są jakieś sygnały od niego.. pocałunki w usta itd..
Ja powoli po 3 miesiącach czasu, stanęłam na nogi,zmieniłam się dla samej siebie, zmieniłam swój wizerunek, to dało na prawdę dużo energii i ochoty do życia.

3maj się, będzie dobrze, tylko musisz sama w to uwierzyć

I wielkim trudem nie odzywałam się cztery dni, była to wieczność dla mnie i zadzwonił. Wie, że jutro jest dla mnie ważny dzień, więc zadzwonił powiedzieć, że trzyma kciuki i jego rodzina też. Nie powiedział im, bo nie chce wysłuchiwać jakim jest idiotą. Rozmawiał ze mną bardzo chłodno. Ja oczywiście nie wytrzymałam i się popłakałam. Pytałam czy nie chce nam dać szansy i całą swoją litanię upokorzeń ... jedyna odpowiedź to "nie wiem, nie przewiduje przyszłości, na razie chcę być sam". A ja po raz kolejny pokazałam, że nie potrafię bez niego żyć. A on się rozłączył.
Wiem, że on ma mnie w d... . A ja analizuję każde słowo, które powiedział. Bo na razie, a może to, a może tamto. Nie umiem się uspokoić, nie umiem zacząć żyć. Każdego dnia czekam, aż zatęskni. A nie zatęskni, bo za czym , ma mnie na tacy, nie musi zdobywać, więc nie jestem atrakcyjna już. A tu nic nie trzeba tłumaczyć, to jasno widać, a ja nie potrafię tego pojąć.

Nightwatcher,
nie znalazłam tego na tym blogu, wkleisz linka?

Nie śpię, nie jem, czekam nie wiem na co, nie żyję Po śmierci mamy i innych chwilach czułam, że mam dla kogo żyć,a on miał mnie za nic. Nadał sens mojemu życiu mówiąc, że kocha najbardziej na świecie, a odbiera go teraz.
Nikt już nie może mnie słuchać, bo dla każdego jest oczywiste, że on ma to gdzieś i zostawia sobie furtkę. Ja wierzyłam do teraz i miałam nadzieję, ale teraz chciałabym tylko żeby nie bolało.

Ale On wcale w zanadrzu nie chcę trzymać. Przekaz do Natalii był i jest, jasny, prosty- Jego słowa  "nie wiem, nie przewiduje przyszłości, na razie chcę być sam".  CHCE być sam. Nie czytajcie pomiędzy wierszami tego czego nie ma.