Zafascynowanie mojego faceta SPANKINGiem

Zachowanie twojego faceta sugeruje, że potrzebna jest mu wizyta u seksuologa.
Samo upodobanie do zabaw sado-maso nie jest niczym złym, ale już brak satysfakcji z seksu bez elementów s-m, a tym bardziej szantażowanie drugiej strony świadczy o dużych problemach i niedojrzałości.
Ja bym takiego faceta posłała na terapię albo... w diabły. Bo bez pomocy psychologicznej lepiej nie będzie.

Jeżeli oboje jesteście pewni, że "nie możecie i nie chcecie bez siebie żyć" to jedyne, co pozostaje to wypracować kompromis. W sensie - przedyskutować potrzeby obojga i spotkać się "w pół drogi" (coś w stylu "raz po mojemu, raz po twojemu"). Do tego jednak niezbędny będzie seksuolog by pomógł twojemu mężowi nauczyć cieszyć się seksem bez lania. Więc z zasadzie pozostaje ci tylko usadzić go na tyłku i wytłumaczyć, jak krowie na rowie, że jego obsesja i rozmiar jaki przybrała (fora, internetowe romanse, SZANTAŻOWANIE zdradą itd.) są dla ciebie nie do zaakceptowania i nie jesteś w stanie w ten sposób dalej funkcjonować. Zaznacz przy tym, że nie wymagasz aby stał się innym człowiekiem i zrezygnował z czegoś, co jest dla niego tak ważne, chcesz tylko byście razem wypracowali sposób, który pozwoli wam obojgu cieszyć się seksem. Ale bądź twarda bo jak narazie gra bardzo nie fair. Zmięknie mu rura. Na razie sobie pozwala bo jest przekonany, że cokolwiek by nie zrobił i tak go nie zostawisz. Delikatnie wyślij mu po prostu sygnał, że może się mylić (niezależnie od tego, czy sama czujesz, że mogłabyś odejść jeśli się nie zmieni).

kendy, dziękuję za odpowiedź. On o kompromisie sam do mnie mówi. Uważa za kompromis to, że ja raz w tygodniu dam mu lanie, pyta: "co ci szkodzi raz w tygodniu mnie zbić?" Ale ja wiem, że to nie będzie tak, że go zbiję i on będzie spokojny. Stale pyta się mnie jak go ukarzę, a mnie już krew zalewa. Mówiłam mu po stokroć, że nie lubię mu dawać lania, że mnie to nie kręci, ale jak grochem o ścianę..

Nie można się "urodzić z fetyszem". Tego się nabawia z czasem i rozwojem własnego stanu umysłu. Ciężko mi Ci doradzić co można z tym zrobić, skoro Ci na nim zależy, ale na pewno nie dawaj się jego manipulacjom. Seks to nie tylko sprawa jego pragnień, ale także Twoich. Jeśli jednej ze stron coś takiego ( stale ) się nie podoba, to nie musisz się zmuszać do tego. Jak dla mnie, to osoby z takim fetyszem powinny szukać sobie partnerów o podobnych poglądach. Niestety dla Ciebie, ten problem raczej szybko nie zniknie i radziłbym się poważnie zastanowić, czy chcesz takiego partnera dla siebie na resztę życia..

Tylko o to chodzi, że ten jego fetysz staje się dla mnie "niewygodny". Jak już wyżej wspomniałam, nie wyobrażam sobie, że będziemy mieli dziecko, a on do mnie z pretensjami, że nie chcę go bić kablem. Ostatnio namawia mnie, abym strzelała do niego z pistoletu asg (na kulki), albo przypalała go papierosami. To nie jest dla mnie normalne i wykręcam się od tego.

I tak już będzie, będzie Cie prosił o więcej i więcej...Niestety

agnik, tak oczywiście mówiłam mu o tym. Powiedziałam mu też, że na początku nie wiedziałam, że to taką formę przybierze, że ja już tak dłużej nie chcę. Na ogół kończy się kłótnią, obrazą z jego strony i słowami: "Ostatni raz cię prosiłem o lanie. Tylko się nie zdziw, jak cię zdradzę. Jest pełno dziewczyn, które na forum ogłaszają się, że dadzą lanie niezobowiązująco, bez seksu, więc to nie byłaby zdrada".
Z drugiej strony, na co dzień czuję się kochana i doceniana, nie sądzę aby mi czegokolwiek poza tą kwestią brakowało. Spędzamy ze sobą dużo czasu, tęsknimy za sobą kiedy jestem w pracy. Nie dopuszczam do siebie myśli, że moglibyśmy się rozstać. Jeszcze gdyby mnie mój facet zdradził, bo np. poznał inną kobietę, ale myśleć o zdradzie tylko dlatego że jego kobieta nie chce go bić?

Czyli jego postawa jest egoistyczna jeśli chodzi o realizacje jego "potrzeb". Jego preferencje seksualne zakłócają wam wspólne życie w związku. A tak jak pisałaś sprawa się rozwija od kilku klapsów po prośby o przypalanie papierosami, strach pomyśleć czego będzie chciał jak już to dostanie. Skoro chcesz z nim zostać potrzebujecie pomocy specjalisty.

Czy w życiu partnera miały miejsce jakieś przykre wydarzenia, które mogły wykształcić u niego to zamiłowanie do bólu?

pewnie na Twoim miejscu bym była tak wkurzona na niego, ze tak bym go zlała, ze ledwo by przeżył, wtedy na pewno by mu się odechciało.

A tak serio (co nie znaczy, ze tamto nie było serio- po prostu tamta wypowiedź nie była radą), kompromis polegający na tym, że np w poniedziałek uprawiacie taki seks jak on chce, ale następny seks w innym dniu jest tylko taki jak Ty chcesz i tak na zmianę, ewentualnie grajcie w karty jak ma wyglądać seks.  A jak wspomni o zdradzie to mu powiedz, "świetnie Ty też nie spełniasz moich fantazji zatem licz się z tym, ze też Cię zdradzę"

Ja po prostu nie rozumiem jak można być z kimś kto ma nas głęboko w odwłoku. A on ma Ciebie i Twoje potrzeby własnie w owym odwłoku.

Musisz porządnie zastanowić czy chcesz nim byc bo nie będzie lepiej dopóki on się nie zmieni. Zawsze będzie jego wielkie "ja".

Mój wcześniejszy chłopak w sumie pierwszy na poważnie był strasznym egoistom, ale jakoś udawałam że tego nie widzę. Liczyłam że się zmieni. 2 lata temu zmarł mój Tata, z którym byłam bardzo blisko. Strasznie przeżyłam jego chorobę i śmierć. A mój ówczesny chłopak na początku trochę mną zajmował, a potem doszły pretensje, ze nie chce się z nim kochać ani robić mu dobrze. Mówiłam mu że seks to ostatnia rzecz o jakiej myślę. Do dziś słyszę jego słowa "Że ona ma swoje potrzeby a ja mu ich nie spełniam" cóż odpowiedziałam mu krótko, że ma rękę. W pewnym momencie nie wytrzymałam. On miał mnie gdzieś nie interesował się tym jak się czuję ani jak jakoś zająć mi myśli. Wychodził sobie ze znajomymi i totalnie olewał.  W końcu zebrałam  się na odwagę i zerwałam z nim. Nie powiem to była ciężka decyzja w końcu byłam z nim już 3,5 roku i nie chciałam tracić kolejnej kochanej osoby. 
Teraz wiem że to była najlepsza decyzja jaką podjęłam. Odcięłam się od niego i jego potrzeb.
Poznałam mojego obecnego chłopaka z którym jestem bardzo szczęśliwa. A żeby było śmieszniej obecny chłopak ma swoje upodobania, które nie powiem po wcześniejszym wymuszaniu seksu były przerażające. Ale on nigdy nic na mnie nie wymusił ani nie nalegał. Powiedział że nie mam robić nic na siłę. Raz na czas zaspokajam te jego potrzeby, ale lubię to bo wiem że nie muszę tego robić i że w każdej chwili mogę przerwać a on nie będzie zły:). Ale dogadaliśmy się że to będzie nasza odskocznia od normalnego seksu taki dodatek. I on i ja jesteśmy zadowoleni:).

Musicie się dogadać ale jeśli on jest głuchy na to to zastanów się nad rozstaniem bo będziesz męczyć się tak jak ja wcześniej a da się wszystko pogodzić jeśli się chce. Są pewne rzeczy na które się nie zdobędę a mój obecny partner to rozumie, bo mu zależy na mnie a nie na tym. I woli żeby było mniej ale żebym robiła to z czym nie mam problemu niż się zmuszała.

Niepotrzebnie się oszukujesz, że żyjesz w związku. Marzenia o normalności i dziecku z TYM facetem to mrzonki.
Twój facet jest inny i nie zmienisz tego. Nie będziesz też w stanie wyjść z tego układu bez uszczerbku dla siebie. Jeśli go kochasz to zakończ to, póki jeszcze się nie znienawidziliście... im później tym gorzej, a ty sama wylądujesz na terapii i może nie będziesz już potrafiła stworzyć normalnego zdrowego związku jakiego pragniesz. Teraz macie szanse na rozstanie się w zgodzie i nawet jakąś przyjaźń - potem on będzie brnął dalej w swoje klimaty, a ty zaczniesz nienawidzić swoje życie z nim, seks i cały ten chory układ. Ty nie jesteś z jego bajki, a on z twojej. Na terapie bym nie liczyła... być może rozwinęło się u niego takie upodobanie przez jakiś incydent w dzieciństwie, kiedy wchodząc w wiek dojrzewania przeżył chwile rozkoszy doznając bólu - może dostał lanie i to go podnieciło... nieważne z jakiej przyczyny, ale tak się ukształtował i zasmakował w tym. Mózg zakoduje pewne zachowania i trudno potem coś zmienić. Gdyby tobie ktoś kazał całkiem zmienić postawę seksualną i miałabyś całkowity zakaz przeżywania orgazmów podczas zbliżeń to umiałabyś się tak pilnować i powstrzymać? To jest od niego silniejsze, on z tego nie zrezygnuje, a zdradzi na pewno, bo już taka myśl mu w głowie zakiełkowała i będzie rosła dopóki nie spełni tej fantazji. Jak raz przekroczy granicę to już ciągle będzie ją przekraczać, szukać na forach, spotykać się ukradkiem z coraz to innymi kobietami, a ty będziesz odkrywała wciąż nowe siniaki i wariowała. Po co to wam? Nie fundujcie sobie gorszego zakończenia związku i zróbcie to zanim dojdzie do najgorszego scenariusza. Co z tego, że inne sfery życia są dobre? Czy można żyć bez seksu, potraficie oboje? Seks jest bardzo ważny w związku, wręcz priorytetowy, bo buduje i cementuje związek. U was tego nie ma - najważniejsze ogniwo jest uszkodzone, więc na czym chcesz tą rodzinę zbudować?
Porozmawiajcie, rozstańcie się w zgodzie, a przynajmniej zachowacie miłe wspomnienia.

Droga autorko, bardzo mi przykro, ale mam takie zdanie jak przedmówcy: ten związek nie ma perspektyw. Nawet na tym forum było kilka historii, gdzie przez zupełnie różne potrzeby rozpadały się związki. Nawet w przypadku, kiedy jedna osoba chce seksu np. 3 razy w tygodniu, a druga 1 raz na miesiąc tworzą się różnice, problemu, niemożność dojścia do kompromisu, a co dopiero w sytuacji takiej jak ty i twój partner. On zupełnie inaczej widzi wasze życie seksualne, a to zawsze rzutuje na inne, codzienne sprawy. Ty myślisz o  dziecku, a on mówi, że oświadczyłby się, gdybyś go zaspokoiła zupełnie tak jak on chce. Jak sobie wyobrażasz kompromis w tej sytuacji? A nawet kiedy bylibyście już rodziną, z dzieckiem to ten temat zawsze będzie się przewijał, powodował między wami spory. A dzieci szybko kojarzą pewne rzeczy i są bardziej spostrzegawcze niż się dorosłym wydaje. Chcesz, żeby wasze dziecko dorastało w atmosferze przesyconej problemami łóżkowymi rodziców?
Facet mówi, że cie zdradzi prędzej czy później. I tak będzie, bo on potrzebuje tych swoich dziwactw i je zrealizuje z inną kobietą. On już dopuszcza zdradę i ci o tym mówi! Czy to nie chore? Większość kobiet gdyby usłyszała, że facet ma zamiar je zdradzić nie planowałaby z nim jutrzejszego popołudnia, a co dopiero ślubu, rodziny, dzieci. Jeżeli twój parter cię zdradzi raz, to bądź pewna, że na 1 razie się nie skończy. Zawsze trzeba zrobić pierwszy krok, a potem to już leci. Zwłaszcza, kiedy będzie widział, że dajesz mu na to przyzwolenie, zostajesz z nim, udajesz, że nic nie widzisz, tolerujesz to. A jeżeli w przyszłości będziecie mieć dziecko, które widzi, że matka toleruje zdrady ojca to czy będzie ciebie, albo jego szanowało? Zadaj sobie pytanie co jest dla ciebie w życiu najważniejsze i musisz wybrać. Według mnie masz 3 wyjścia:
1. Odejść teraz, puki jesteś młoda, nie masz z nim dzieci, rodziny i ułożyć sobie życie, założyć szczęśliwa rodzinę
2. Do końca życia zmuszać się do spełniania jego coraz bardziej chorych fantazji, bo takie potrzeby zawsze ewoluują i będzie wymyślał jeszcze gorsze rzeczy niż przypalanie papierosem, bądź pewna
3. Być z nim na 70-80%. Tworzyć "wolny związek", ty z nim, on z obcymi kobietami z internetu, o których udajesz, że nie wiesz, licząc nadal na to, że dla niego priorytetem staną się twoje potrzeby m. in tworzenie z nim rodziny. I tak jakoś z dnia na dzień, aż w końcu za 5-10 lat uświadomisz sobie, że tkwisz w chorym układzie i będziesz chciała za wszelką cenę cofnąć czas do momentu, kiedy jeszcze łatwiej było to skończyć.

Pisz autorko co u ciebie słychać, jestem ciekawa jak to się wszystko u ciebie potoczy

Można położyć na niego dywan i użyć takiej ręcznej trzepaczki do dywanów. Wiklinowe, plecione  są dobre.
Za jednym zamachem będzie praktycznie /bo dywan wytrzepany/ i przyjemnie /on dostanie to co chce od ciebie a ty będziesz zadowolona z czystego dywanu./
I małżeństwo ocaleje.