Moja siostra.. i jej życie. Proszę o wasze zdanie , w pewnej sprawie.

Też tak myśle, że powinna dac sobie rade. Na dzienne chyba nie pójdzie ,stwierdziła że nie chce nalegac na żadną pomoc ze strony ojca, nie prosiła go nawet o to.
No i jeszcze ma mnie na utrzymaniu , sama studiuje dziennie. Dorywczo sobie dorabiam, ale wiadomo że to jednak za mało.

Ojca nie rozumiem, bo to jego dziecko, muszą być jakieś przyczyny jej zachowania wcześniej. Teraz dziewczyna pozbierała się i nadgania, a tata się mści i zamiast pomagać, wesprzeć, to karze i działa destruktywnie. Dziewczyna jeśli się uczy ma prawo zaskarżyć ojca o alimenty. Oczywiście zachowuje się bardziej dorośle i odpowiedzialnie niż ojciec, ale miło jej nie jest.
Ojciec działo po prostu wrogo i destrukcyjnie, jeśli w dziewczynie siedzi to co było przyczyną jej poprzednich problemów może się znowu obudzić. Wspieraj ją chociaż ty i dobrze, że matka jest za nią. A może wy pogadacie z ojcem.Przecież,to jego postępowanie jest nieracjonalne i wygląda, jakby sam miał kłopoty z odpowiedzialnością.

Ona w tym roku piszę mature.
Wiesz ,to nie jest zła dziewczyna , ona nie pije,nie cipa,nie ma problemów z prawem..wręcz przeciwnie.
jesteśmy bardzo podobne do siebie .
Jest strasznie cicha ,zamknięta w sobie.. nigdy nie miała przyjaciół.

Moja mama musiała wręcz siłą wyprowadzac ją z domu.... były błaganiia  że nie chce isc..płacz ,histeria..
nie wiedziała jak do niej dotrzec ..czesto traciła do niej cierpliwosc.

Żaliła się że klasa jej nie akceptuje, nikt z nią nie rozmawia..

Prawda jest taka że mamy ostrego ojca,(gdy był młodszy miał problemy z alkoholem ) często też zdarzały się awantury u nas w domu i przemoc. Od małego właśnie ona najbardziej obrywała..
Ja wyjechałam na studia,mam spokój,zresztą do mnie tak nie skakał ,jak do mojej siostry.

Moja mama nie poszła z nią do lekarza, dlatego `bo co ludzie powiedzą , mimo zalaceń psychologa..była przez niego badana.

Ja zawsze bardzo ją wspierałam, pomagałam jak tylko mogłam .. czasami musiałam ,ubrac jej buta..na nogę ,bo ona wpadła w płacz,gdy nie mogła zawiązac sznurówki.

Nie bedę się rozpisywać o ojcu, ale jak bym go dorwała, to pierze by leciało. Z tego co piszesz to jest on tylko i wyłączną przyczyną problemów twojej siostry i jak dalej tak pójdzie to zmarnuje jej życie do końca. Dziewczyna w takiej sytuacji i po takich przejściach ma prawo, być taka jak jest . Mało, jesli zdobyła się na takie ambicje to znaczy, że naprawdę trzeba jej pomóc. Wiem, że tego nie zrobi ale,do 25 roku życia należą się jej alimenty, a ojciec łaski nie robi, że placi, bo to jego zasrany obowiązek. Widać, z tego co piszesz, nie będę owijała w bawełnę, że to jakiś gbur, bez pojęcia o świecie i swoich obowiązkach, nawet wobec własnych dzieci, natomiast z potrzebą dominowania i "zawiadywania" życiem innych, i tak się to potem kończy, jak z twoją siostrą. Na dziennych studiach są rózne stypendia, jak by jej udało się zdobyć stypendium socjalne i rektorskie, a są jeszcze artystyczne, sportowe, nie musiałaby tak harować, bo ona za dużo już przeszła. Ojca też mógł by ktoś oświecić, że łaski nie robi dokładać sie musi, a sprzątać to niech sam idzie, co za ludzie z tych niektórych ojców.Powinnaś przeprowadzić ty rozmowę z matką, próbować ją przekonać, żeby z tym całym ojcem spróbowała porozmawiać. Jak sie obie wykształcicie to bedzie z was kiedyś dumny, chyba że on już ludzkich uczuć wcale nie ma.
A same /to, już poza wątkiem, ale powstrzymać się nie mogę/ uważajcie kogo bierzecie na mężów, żeby nie męczyć siebie i dzieci z takim indywiduum, bo potem życia nie ma tylko gehenna.

Problem polega na tym ,że tata  nie zgadza się nawet na studiowanie siostry. ojciec nie chce jej utrzymywac.;/
Nie wiem czy pozwoli jej mieszkac u nas w domu i się uczuc. A nawekt jeśli tak , to i tak ma się sama utrzymywac.
Nawet teraz gdy się uczy, on cały czas wypomina jej ,że powinna znalesc sobie coś na pół etatu ..i i pracowac do południa.
Nie wiem czy mogłaby to pogodzic , zajęcia ma 4 razy w tygodniu.po kilka godzin wieczornych  no i jeszcze się uczy. Często rozmawiamy ze sobą telefonicznie ,i mi opowiada ..jak cała sytuacja się rozwija.

Jeśli chodzi o stypendium socjalne , to tutaj raczej nie ma szans .. ojciec ma dobrą prace ,sporo zarabia.

Nie wiem ,sytuacja jest beznadziejna naprawdę.
Dobrze że w mojej sytuacji ,nie ma się z czego wywinąc . I musi płacic, bo tez był tak miała.

Masz racje . Złej baletnicy przeszkadza nawet rąbek u spódnicy". Nie musi się wdawac w łaski ojca, sama powinna coś zadziałac.

Z tekstu wynika iż tak było dawniej a ona  z tego wyrosła.

Powinni ale nie muszą.

tak są, pytanie tylko czy siostra autorki chcę na taką batalie do sądu się udać. Czy nie lepiej po prostu zacząć radzić sobie samemu- jak na dorosłego człowieka przystało.

Zazwyczaj na studia zaoczne decydują się osoby, które chcą się usamodzielnić. Zdecydowana większość zaocznych studentów to osoby normalnie pracujące na etacie, często mające rodzinę. Twoja siostra chce studiować zaocznie i nadal być na garnuszku rodziców. Zasłania się magicznym "nie dam rady". Tylko dlaczego ona ma sobie nie poradzić, podczas gdy radzą sobie tysiące innych osób?

Po pierwsze - rozeznanie. Zamiast tworzyć czarne scenariusze warto najpierw sprawdzić ile naprawdę kosztują studia na wybranej uczelni i kierunku.
Po drugie - dorosła rozmowa z rodzicami. Nie z perspektywy roszczeniowego dziecka. Może da się coś rozsądnego ustalić? Np. możliwość mieszkania w domu rodzinnym (chociaż wątpię czy to było dobre) połączone z pracą i studiowaniem? Lub jakaś niewielka kwota dorzucana do budżetu studentki przez określony czas (resztę by sobie dorobiła)? Przyznaję, że ja też nie byłabym zachwycona gdyby dorosłe dziecko zakomunikowało mi, że zamierza się wyprowadzić, studiować zaocznie a ja mam to wszystko bez mrugnięcia okiem sponsorować przez najbliższe 3-5 lat.
Po trzecie - samodzielność. Najwyższy czas się uniezależnić od rodziców. Do tego powinna dążyć Twoja siostra zamiast oczekiwania na pomoc. Ma jeszcze prawie rok. To dużo czasu. Może znaleźć sobie jakąś pracę na wakacje. Właściwie może znaleźć coś dorywczego już teraz. Musi sobie wcześniej znaleźć mieszkanie w mieście, do którego chce się wyprowadzić. I pracę w tym mieście, która nie będzie kolidowała za studiami. Jeśli pokaże, że jest osobą dorosłą, że jej decyzje są świadome i nie są fanaberiami dużego dziecka - może uda się nawet uzyskać jakieś finansowe wsparcie od ojca.

Z jednej strony rozumiem trochę ojca - chce być konsekwentny w wychowaniu. Uważa, że jeśli córka nie uczyła się, tylko wagarowała, to powinna teraz ponieść odpowiedzialność za tę swoją młodzieńcza głupotę.

Z drugiej strony - szkoda dziewczyny, która może faktycznie przechodziła załamanie w tamtym okresie życia, nie otrzymała pomocy, a teraz dodatkowo spada na nią "bicz" w postaci niezrozumienia ze strony ojca.

Tak czy owak: ojciec płacić musi. Podałabym go do sądu o alimenty. Skoro dużo zarabia, to nie zbiednieje od tych 300 zł miesięcznie. Dziewczyna może postarać się o stypendium rektora - na mojej uczelni wynosi ono 600 zł! - i już ma na utrzymanie w średniej wielkości mieście. Do tego lekka, np. weekendowa, praca - i żyć, nie umierać.

Nie wiem gdzie wyczytałaś, że ojciec ma ją sponsorowac ..nic takiego nie napisałam.
Ale on nawet złotówki nie chce się dorzucic.. i w  tym jest problem .
Chociaż masz racje, może podejmując jakieś korki .. zaimponuje ojcu,i uzyska jego poparcie w swoich planach.
Wiem że powinna z nim porozmawiac, ale oni nigdy nie mieli ze sobą żadnych  dobrych kontaktów, wręcz nie potrafią ze sobą dyskutowac.
Czasami jak potrzebuje jakiegoś grosza, to nie potrafi podejsc do ojca i go o niego poproscic .
Nie wiem czy ze wstydu , czy strachu że odmówi ..

Ja mam koleżanki które też właśnie żyją w ten sposób. .. same się utrzymujac,i wiem że tak można .. ale wszystkie narzekają na brak wolnego czasu, zmęczenie ..i wieczne zabieganie.
Ja bym tak nie chciała ;D
Fakt , mam tez doprywczą prace weekendową, nie ciagne od ojca bóg wie ile.. ale też mam świadomosc ze gdyby coś poszło nie tak ,i bym tą robote straciła..to nic wielkiego by się nie stało, i nie bałabym się ,że nie mam za co rachunki popłacac.