Pogubiłem się do reszty...

jimmy, przeczytałam wszystko i myślę,że nic z tego na dłuższą metę nie wyjdzie. Macie za sobą wiele rozstan i powrotów. Ciągle ta sama przyczyna- znudzenie w związku. Myślę tez ,ze Twoja dziewczyna nie jest jeszcze na tyle dojrzała , aby kochać na prawdę. Sama ci powiedziała,że musi sama wiedzieć czego chce. Coś tam między Wami iskrzyło, ale to nie było to, co łączy ludzi na całe życie. Na Twoim miejscu pogodziłabym się z myślą,że każde z Was idzie swoją drogą. Dobrze,że potrafiliście ze sobą szczerze rozmawiać, to jest plus dla Was , ale oprócz przyjazni połączonej z seksem, myślę ,żę nic prawdziwego nie było. Trafnych przemyśleń Ci życzę:)

Mnie się udało jednak ciężko spamiętać wszystko.
Zauważyłam, że kiedy trktowałeś ją gorzej niż powietrze, ona była Ci wierna jak pies.
Kiedy Ty się ogarnąłeś i zaczęło Ci na niej zależeć, jej zaczęło odbijać.
Może to taki typ kobiety, która lubi mieć niedobrego faceta, bo nie sądzę żeby była tak złośliwa i pamiętliwa, żeby w końcu odpłacić Ci pięknym za nadobne, ale kto wie?
Na początku waszego związku, jeszcze studiowałeś, może wtedy byłeś bardziej szalony i może, takiego trochę wariata chciała.
Po za tym dziewczyna nie wygląda na razie na taką która chce się ustabilizować, jeszcze się nie wyszumiała. W każdym razie ja tak to widzę.
Jej matka ma rację, jeśli kogoś poznasz możesz z tą osobą budować związek, tylko czy potrzebnie w ten sposób wywierać na nią presję.
Dziewczyna sama musi dość do tego czego chce. Jeśłi wróci do Ciebie pod wpływem matki, może skończyć się tak, że oboje nie będziecie szczęśliwi. Ja trochę jak Twoja dziewczyna, jeszcze się nie wyszumiałam i pod wpływem słów matki, wróciłam do mojego chłopaka, który został moim mężem i był czas gdy właśnie czułam, że coś mi umknęło, że wielu rzeczy nie dotknęłam, nie spróbowałam. Hm, choć tworzymy nie najgorszy związek, do do dziś czegoś żal
Zależy Ci na niej, ale do miłości nikogo nie zmusisz. Jeszcze raz powtarzam - na Twoim miejscu nie szukałabym pomocy u jej matki, bo to inne pokolenie i dla dobra was obojga, obojgu może wyrządzić krzywdę, jeśli wpłynie na jej decyzję.
Dziewczyna prawie otarła się o zdradę, jeśli podejmie decyzję bycia z Tobą, pod presją, nie będac do końca jej pewną, może kiedyś przyprawić Ci rogi, tym bardziej że zdarza jej się kimś zauroczyć i ciągnie tą znajomość.
Daj jej czas, jeśli potrafisz. Jeśli nie odejdź i układaj sobie życie z kimś innym.

Mogła zachłysnąć się wolnością, co świadczy o tym, że nie jest gotowa na stały związek.
Zauroczenie kimś innym rózwnież świadczy o tym samym.
Nie jestem psychologiem , ale tak to od mnie przemawia.

... nie było prawdziwe bo nie jesteście nadal razem.... to moje zdanie, przykro mi jeśli zabieram Ci nadzieję

.... może zabawą w dorosłe życie ,fantazją.... nie wiem czym to było , ale czasem tak jest. Zadasz w swoim życiu jeszcze niejedno pytanie, na które nie znajdziesz jednoznacznej odpowiedzi. Przeżyłam pół wieku i wiem ,że nie warto długo nad czymś się zastanawiać  i dociekać w nieskończoność -DLACZEGO? Życie biegnie bardzo szybko.

Tylko widzisz Leni... ja taki trochę jestem, ja lubię wiedzieć, lubię rozumieć, lubię mieć kontrolę nad pewnymi rzeczami, a gdy brakuje mi tych elementów to zaczynam wpadać w panikę...
Fakt - życie biegnie szybko, dlatego cieszę się o tyle, że nie stanąłem w miejscu, że wychodzę do ludzi, że rozwijam siebie, oddaję się swoim pasjom, choć czasem uśmiech, który mam na twarzy jest mocno wymuszony to staram się nie poddawać.
Ostatnio bardzo się otworzyłem, wystrzeliłem jak z procy do przodu.
Chciałbym tylko wiedzieć, że nie będę powielał w kolejnym związku złych schematów, że czegoś mnie to wszystko nauczyło.
Ja chciałem mieć tylko poczucie stabilności i bezpieczeństwa w tym związku, aby być dla niej cudownym facetem.
Ona stwierdziła, że nie potrafi mi tego zapewnić, że choć mamy te same podstawy moralne to spotkaliśmy się w nie tym momencie życia.
Ja potrafię byś sobą i być dla kogoś wszystkim.... ona chyba miała na tym tle konflikt ze sobą.

Twoja koleżanka ma rację. Wszystko potrzebuje swojego czasu, odpowiedzi na Twoje teraz stawiane pytania również. Żyj swoim życiem , rozkoszuj się przyjemnymi chwilami i być może już w krótkim czasie nie będziesz chciał wiedzieć- dlaczego? po co?... itd. Nie obawiaj się, że wniesiesz coś złego do kolejnego związku . Wiesz dlaczego? Mówisz ,ze jak kochasz , to dajesz z siebie wszystko. Być może spotkasz kobietę , której wystarczy to , co jej dasz. Każdy ma inne wymagania. To ,że nie pasujecie do siebie teraz, nie oznacza ,ze nie znajdziesz kogoś, dla kogo będziesz wszystkim. Powodzenia życzę , a powiem Ci jeszcze jedno, zamiast męczyć się długo z nie wiadomo czym( nie można tego nazwać miłością), lepiej pozwolić temu czemuś umrzeć śmiercią naturalną.

Dlaczego sie zastanawiasz, dlaczego nie walczy, jesli to TY postawiles sprawe jasno, ze jest KONIEC.

NIe dzwoni, bo Ty jej tak powiedziales.
NIe pisze, bo to Twoje zyczenie.
Nie szuka z Toba kontaktu, bo ja o to prosiles.
To Ty zamkneles cala sprawe.

Jakbym cos takiego uslyszala od chlopaka, bo sama nie wiem, co ostatecznie ze zwiazkiem zrobic, czyli czuje sie zagubiona to tez bym odpuscila. Takie slowa bola, bo zamiast zastanowic sie co i jak, szukac rozwiazania Ty postawiles sprawe jasno a ona byla zaskoczona.
Wiec czego teraz od niej oczekujesz? Ze jak pies przyleci? Ze bedzie na Ciebie czekala?
Sam sobie jestes winny. Zakonczyles zwiazek i powiedziales, ze nie chcesz kontaktu a ona to uszanowala i nie lata za Toba. Tyle w temacie. Zamiast szukac winy w dziewczynie przeczytaj jeszcze raz, co jej na dowidzenia powiedziales.

Co do uczucia to bywa, ze milosc mija, plany sie zmieniaja.

Kolejne pytanie. Dlaczego czekasz, przeciez nie miala sie meldowac- Twoje zyczenie. Ona popelnila beldy, Ty takze, wiec moze tez zastanowisz sie nad soba, co Ty zle zrobiles.

Wiec podsumujac> Ty ja rzuciles, Ty ja pogoniles.

Dziewczyna mogłaby do śmierci rozważać dalsze istnienie tej znajomości, i summa summarum i tak mogłoby z tego nic nie wyniknąć.
Albo chce się z kimś być, albo nie, a takie "ja nie wiem co z tym wszystkim zrobić", to dla mnie psie podchody do jeża, czyli okrężna droga do rozstania. Gdyby to mój facet był taki niepewny i rozchwiany, postąpiłabym tak samo jak autor wątku. Szkoda by mi było życia na takie akcje.

Ty wiesz, czego chcesz od życia. Ona jest jeszcze szukającą własnej drogi dziewczyną, a nie świadomą siebie kobietą.
Ty potrzebujesz stabilizacji. Ona potrzebuje dynamiki, i życia pełnego wyzwań.
Ty oczekujesz od niej stałego związku. Ona jeszcze nie wkroczyła w ten level, i nie może Ci tego dać.
W Twoim mniemaniu na związek składa się miłość, oddanie, zaufanie, i poczucie bezpieczeństwa. W jej mniemaniu na związek składa się chemia i kalejdoskop urozmaiceń.
Nie jest wam po drodze. Przez te sprzeczności, nie jesteście w stanie stworzyć stałego związku.
Jeśli już powiedziałeś wam koniec, to warto byłoby pozostać w swojej decyzji konsekwentnym.

Zastanawiając się tak na chłodno to jest naprawdę sporo racji w tym co piszesz i są to bardzo mądre słowa, chyba faktycznie odzwierciedlające obecny stan mojej i jej osoby.
Z drugiej strony czuję się trochę dziwnie... jakby brakowało mi spontaniczności, jakbym pomimo młodego wieku nie umiał już być zwariowanym, jakby mi w ogóle czegoś brakowało... A czasem czuję się jakby moje 5 minut już minęło i że teraz została mi tylko praca i życie z dnia na dzień - oczywiście staram się robić co mogę żeby temu przeciwdziałać, ale razem było mi po prostu łatwiej, raźniej i szybciej szło się zmotywować. Zawsze byłem samodzielny, miałem jasne cele, konsekwencją piąłem się w górę. Teraz czuję się jakbym zatrzymał się na chwilę w miejscu. Może to przez to, że czuję się przytłoczony tym, że czas studiów minął i teraz niejako muszę już prowadzić dorosłe i odpowiedzialne życie. Natomiast czasem wydaje mi się, że moja była dziewczyna nadawała kierunek naszej relacji. Ona chciała by to wszystko żyło, było spontaniczne i żeby było z tego mnóstwo cudownych wspomnień, które będziemy kiedyś opowiadać dzieciom przy kominku. Mam wrażenie jakby zabrakło w moim życiu czegoś naprawdę ważnego, nie tylko osoby którą kocham.

W pewnym sensie pozostawiłem sobie otwartą furtkę - rzeczywiście powiedziałem jej, że kończę tą relację, bo nie potrafię jej prowadzić w takiej formie, jednak dodałem także, że gdy już w końcu dowie się czego chce to niech się odezwie, ale nie gwarantuję jej, że będzie miała co u mnie szukać i że nie będę stał w miejscu i czekał za nią.
Z drugiej strony korci mnie żeby np. za miesiąc czy dwa zaczepić ją w jakimś smsie, albo mailu. Spróbować trochę emocji obudzić.
Zarówno ona jak i jej mama, która ją dobrze zna stwierdziły, że gdy zacznie się jej na nowo rok akademicki, dwa niełatwe kierunki studiów, multum zajęć, długie i samotne wieczory to na pewno będzie mocno tęsknić. Obie nawet mają nieodparte wrażenie że dziewczyna na pewno będzie żałować. W końcu też nie codziennie spotyka się faceta, który jest ogarnięty życiowo, potrafi zadbać o wszystko, a swoją partnerkę obdarza akceptacją i bezwarunkową miłością.
To jest naprawdę świetna dziewczyna, tylko niepoukładana strasznie na chwilę obecną, zgubiła się gdzieś po drodze sama ze sobą...
A ja błądzę ze skrajności w skrajność - od zakończenia relacji, na nadziei wyprostowania wszystkiego kończąc.

Masz prawo czuć się oszukany.
Sądzę, że ona sama wierzyła, że da radę to wszystko w sobie ułożyć i być z Tobą. Tylko nie podołała. Musiałeś dla niej dużo znaczyć. Tak to widzę.
Życie bywa przewrotne, a los potrafi płatać rózne figle. Może być tak, że się wyszumi i zrozumie co jest dla niej ważne. Tylko, że wtedy może być za późno.

Też się pogubiłam - to w sumie chcesz z nią być, czy nie chcesz?
Czy tylko analizujesz były związek pod kątem uniknięcia w przyszłości podobnego schematu?

Chyba tak... furtkę zostawiłem jej... O jakim innym priorytecie mówisz? Rozwiń proszę zacytowany przeze mnie powyższy fragment.

Niewesoła - strasznie ciężko jest mi pogodzić się z tym rozstaniem, to był mój najlepszy i najbardziej rokujący związek, z kobietą, z którą mamy te same podstawy życia. Miałem już kilka związków, ale ten zdecydowanie był wyjątkowy, dlatego tak ciężko przyjmuję porażkę i cholernie boli mnie ten cały splot wydarzeń.
Sam już nie wiem czy chciałbym z nią być czy nie. Z jednej strony nie potrafię się od niej uwolnić, przez to jaką osobowością jest, przez to jakie wartości potrafiła sobą reprezentować.
Z drugiej strony mam w głowie krzywdę jaką mi zrobiła, w jaki sposób zachowała się wobec mnie i to że tak szybko potrafiła zaangażować się emocjonalnie w kimś innym, wcześniej twierdząc, że przenigdy nie chciałaby mnie stracić.
Mam ogromny dylemat - zacisnąć zęby, poczekać, próbować coś robić, czy już na zawsze dać sobie spokój nawet gdyby kiedyś chciała wrócić. Nie czuję się gotowy na podjęcie takiej decyzji, choć z drugiej strony jest już chyba po ptakach. Ona twierdzi, że dużo rzeczy zmieniło się zmieniło, że nie potrafiłbym jej już zaufać itp. Takie trochę odpychanie mnie na logikę, ale z drugiej strony coś tam jej chodzi po głowie. Dlatego jestem już pogubiony w tym wszystkim. Czuję się jakby ktoś zabrał mi również cząstkę samego siebie. Bardzo zaangażowałem się w jej życie, rodzinę i tą całą otoczkę. Z jej rodzicami do teraz mam jeszcze sporadyczny kontakt. Nie potrafię wyrwać sobie kawałka serca wielkości sporej śliwki i wyrzucić...

Hmm... Powiem wam, że dużo dzięki wam zacząłem rozumieć, albo przynajmniej dopuszczać do swojej wiadomości. Za co bardzo dziękuję.

Fakt, mój problem to jest potrzeba stabilizacji emocjonalnej i poczucie bezpieczeństwa. Też zgodzę się, że czasem mam wrażenie, że ciężko będzie mi ułożyć sobie życie z kimś zupełnie innym. Czasem boję się, że wielu rzeczy będzie mi brakować w innych kobietach.
Strasznie dla mnie ciężkie to wszystko, bo nie wiem z której strony mam to ugryźć. Ta dziewczyna w wielu kwestiach wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie, zaskakiwało mnie, że w tak wielu sprawach potrafi mieć tak trafne spojrzenie nawet jak na swój wiek. Ale były też kwestie, w których się na niej mocno zawiodłem, które nie pasowały mi totalnie do jej obrazu, który stworzyła w mojej głowie. Wiem, że to kwestia czasu kiedy to się ułoży, ale przeraża mnie to poczucie bezsilności...

Źle się wyraziłem w jednej kwestii - ona nigdy nie była tylko moim przyjacielem i nie jestem w stanie prowadzić z nią relacji tylko przyjacielskiej. To by tylko rozgrzebywało ranę, a jakby weszła w związek z kimś innym to by mnie to zabiło gdybym jako przyjaciel spokojnie się temu przyglądał.

I tak czuję się, że jako facet musiałem nie być wystarczająco dobry, skoro ona potrafiła się dość szybko zauroczyć kimś innym po naszym rozstaniu. Daje mi to wielkiego kaca moralnego, bo czuję się jakbym trochę stracił na wartości...

ps. dlaczego twierdzisz że "podobnie ona" boi się, że nie ułoży sobie życia z kimś innym?

Czasem też wydaje mi się, że nie warto. Najważniejsze, że doszedłem już do momentu gdy w miarę przyzwyczaiłem się do tego bólu i mogę codziennie normalnie funkcjonować. Na początku było strasznie ciężko, mocno schudłem, w pracy nie mogłem się totalnie na niczym skupić, a bywało wiele takich dni, że nie robiłem nic tylko paliłem same papierosy... Z dnia na dzień jestem silniejszy. Nie wiem sam jak to wszystko wyszło, że ona potrafiła mi tak dorzucić do pieca, abym dosłownie poczuł się wdeptany w ziemię...

Podpowiedzcie mi proszę, bo jesteście bardziej doświadczone - jak poradzić sobie z zestawieniem wielu pięknych wspomnień, wypowiedzianych słów, maili przepełnionych miłością, zapewnieniami, ogromną wiarą i nadzieją dzięki, którym uwierzyłem całym sercem w tą dziewczynę za to, że pokazała mi jak wspaniale potrafi być, że ona nigdzie się nie wybiera i pragnie, abyśmy razem wchodzili w kolejne piękne etapy? Jak to wszystko zestawić do ostatnich wydarzeń? Do tego ile bólu mi przysporzyła? Nie wiem już nawet jakim ona jest człowiekiem, czy mocno się zmieniła i czy rzeczywiście nie potrafi już być taka jak kiedyś (a może to przez to, że nie jestem już w jej oczach takim człowiekiem jak wcześniej?). Mam jeszcze do niej tyle pytań, tyle rzeczy nie rozumiem, wiele jest dla mnie niejasne pomimo, że przegadaliśmy już wiele godzin...

To jest dla mnie najtrudniejsze zadanie... pogodzenie się z tym i zabicie w sobie resztek nadziei. Trzy lata to dla mnie zbyt dużo, aby zamknąć to wszystko ot tak w pudełku i schować do piwnicy.

Będę próbować, lecz pewnie jeszcze nie jeden raz będę miał do was prośbę o dobre słowo i wsparcie w gorszych chwilach.
Mam nadzieję, że będę mógł od czasu do czasu na was liczyć?
Co ona teraz robi? Zaczęła nowy rok akademicki, wyprowadziła się z powrotem do miasta gdzie studiuje do swoich współlokatorów. Czy jest teraz szczęśliwa beze mnie? Nie wiem, pewnie tak. Nadal na pewno trzyma kontakt internetowy z nowym obiektem, którym się zauroczyła i zwyczajnie pewnie nie odczuwa w ogóle braku mojej osoby. Wiecie jak to jest, nowy rok studiów, nowe mieszkanie, współlokatorzy, imprezy, wyjścia, nowi ludzie, duże miasto, dużo atrakcji - kto by wtedy pamiętał, że przez ostatnie trzy lata było się z facetem, o którym mówiła "miłość mojego życia". No a w weekendy... w weekendy na pewno jeszcze będziemy na siebie wpadać w naszym rodzinnym mieście, lubimy te same miejsca, mamy multum wspólnych znajomych (w zasadzie to miasto to jedna wielka zbieranina znajomych).

Poradźcie mi proszę tylko jedną rzecz... Znacie już moją historię, wiecie jak to się wszystko działo, wiecie już, że dużo rozmawiałem z nią po rozstaniu, że się widzieliśmy, a także postanowiłem urwać tą znajomość z powodów już przeze mnie podanych.
Ale powiedzcie mi, jak mam się zachować gdy spotkam ją w knajpie gdzieś, czy przypadkiem też wylądujemy w gronie wspólnych znajomych... Nie wiem o czym miałbym z nią rozmawiać, w głowie mam wir i nie potrafię "tak o" przejść do zwykłych relacji koleżeńskich.
Jednocześnie nie chcę się zachowywać jak jakiś gówniarz, albo ją jakoś "pokazowo" unikać.
Chcę być w tym wszystkim naturalny, ale dać jej do zrozumienia, że to nie jest tak jak jej się wydaje, że nagle będziemy ze sobą szczebiotać jak dwa gołąbki, o wszystkim i o niczym, dawać sobie jakieś buziaki w policzek i takie tam. Ja tak nie potrafię i nie chcę ze względu na to jak się wobec mnie zachowała. Znajomi radzą mi ją olewać i ignorować. Gdy przychodzi co do czego faktycznie tak robię, ale wydaje mi się to trochę... dziecinne.
Jak mam wychodzić z twarzą z takich niezręcznych dla mnie sytuacji?
Z resztą dla niej może to być równie niezręczne, choć nikt nie wie co ona tam teraz w tej swojej głowie ma.

Od jakiegoś czasu usiłujemy się ustawić z jej mamą na rozmowę telefoniczną... Niestety albo ona zabiegana albo ja, więc niestety nie mieliśmy dłuższej chwili na rozmowę.
Ta kobieta ma na mnie bardzo dobry wpływ, wiele wie i wielokrotnie mówiła, że jak czegoś będę potrzebował to mam się nie krępować, zwłaszcza jeśli chodzi o rozmowę, która mi pomaga.
Dzisiaj mam strasznie ciężki dzień, boli mnie to wszystko jak diabli, panicznie staram się zorganizować sobie weekend, nosi mnie we wszystkie strony...
Już jestem wyczerpany tym gonieniem żeby zapomnieć. Ale ja potrzebuję zrozumieć, czuję, że tylko to mi naprawdę pomoże. Dlatego chcę się skontaktować z jej mamą i porozmawiać.
Jak tu sobie radzić? Pracuję od poniedziałku do piątku, w domu zabijam czas (a w zasadzie go marnuję), śledzę ją w różnych miejscach w internecie, mam dobry kontakt z jej znajomymi, a gdy zbliża się weekend to wpadam w panikę, muszę gdzieś wyjść, coś zrobić, najlepiej cały czas siedziałbym po knajpach. Ale to już taki wiek, że mało kto chce wychodzić, większość spokojnie spędza czas w domu, albo ze swoimi partnerami lub rodzinami. A ja tak strasznie potrzebuję towarzystwa ludzi. Ciągle mam wrażenie, że wszystko co robię jest podporządkowane pod moją byłą. Ciągle chciałbym jej coś udowodniać, pokazać, pokazać znajomym, ciągle chcę coś zrozumieć. Nie wiem jak to w końcu wszystko zostawić i ruszyć samemu do przodu.
Psychicznie czuję się jak ostatnia sierota, która nie potrafi się sobą zaopiekować, a nie jak dumny facet, którym kiedyś byłem. Po prostu czuję się totalnie bezpłciowo, moje działania też wydają się być bezpłciowe. Niby organizuję sobie życie, mam plany, uczestniczę w różnych wydarzeniach, ale nie chce mnie to odpuścić !
Nie wiem jak to wszystko tu pozbierać do kupy żeby w końcu POGODZIĆ SIĘ z tym rozstaniem. Czuję się tym wszystkim już wykończony psychicznie, nie wiem już co tu robić żeby sobie ulżyć w tym wszystkim, a nie mogę ciągle chodzić na miasto i pić alkohol. Czuję się słaby...
Czuję się po prostu już sam z tym wszystkim i nie wiem nawet do kogo się zwrócić o pomoc...