to jest złe...?

Ja proponuję walnąć kobiecego focha. Porządnego, może potrwać kilka dni. Polega na całkowitym milczeniu, ignorowaniu. Ma wzbudzić zainteresowanie, zmartwienie. Gdy już naprawdę będzie zachodził w głowę co się z Tobą dzieje, powinien zareagować jak facet, to znaczy porozmawiać poważnie i na spokojnie, o wszystkim.
Jeśli nawet kobiecy foch nie pomoże...
to bym się chyba poddała i nie walczyła o coś, co nie ma zupełnie sensu.
POWODZENIA.

Fochy można sobie darować, chyba, że chcemy bawić się w przedszkole.
Zdobądź się na szczerą rozmowę, najlepiej gdy oboje będziecie w względnie "normalnych" nastrojach, powiedz z czym Ci źle, czego Ci brakuję.
On nie ma prawa wyładowywać na Tobie swoich frustracji związanych z pracą czy z czymkolwiek innym. Skoro nie radzi sobie z emocjami to musi się nauczyć panować nad sobą bądź ewentualnie zmienić pracę na mniej stresującą.
Odpowiadając na pytanie w temacie, tak, to jest złe.

z racji wieku i doświadczenia wiem jednak, że "foch" to niekiedy skuteczne rozwiązanie. Dlaczego? Druga strona zaczyna się niepokoić i wreszcie sama wpada na pomysł, że może wypadałoby porozmawiać i poruszyć temat, że w związku coś się psuje.

vrakis, faktycznie groźba jest lepsza... -.-

Cóż, dziękuję za wszystkie odpowiedzi, rady.
Nie jestem oczywiście obiektywna, nie jestem łatwa we współżyciu, zresztą zazwyczaj jest w porządku. Jak już chyba pisałam, rzadko się kłócimy, ale jak już kłócimy.. właściwie jesteśmy po jednej, przez co zresztą tu napisałam. Oczywiście kłótnia o byle co.
Tylko chodzi o jego zachowanie, moje samopoczucie.. że czuję się jak przysłowiowe g...
Nie strzelam "fochów" z natury, nie jestem zbyt cierpliwa Również nie grożę odejściem, gdy wiem że tego nie zrobię.
Chodzi o to, że jak jest zdenerwowany, czy to pracą, czy rzucaniem papierosów, rani na oślep. Po prostu chyba ostatnio przegiął, albo ja się zaparłam i nie zniosę ani jednego wyzwiska więcej, ani krzywdy, bla bla bla. Mam dość.
Oczywiście próbowałam z nim rozmawiać, nie pierwszy raz. Próbowałam wytłumaczyć, że nie leży mi to, że ma gdzieś moje odczucia, że słowo przepraszam które nic nie znaczy, nie pomoże.
Niestety, on zna albo słowo przepraszam, bo chce się pogodzić. Nie wiem czy żałuje, ale za każdym razem to się powtarza, wyżywa się na mnie, przejdzie mu i "przepraszam". Ewentualnie mówi że źle zrobił, ale akurat był w pracy 10 godzin, albo rzuca papierosy, albo wypił, albo brat go zdenerwował, albo coś mu nie wyszło...dużo tych albo.
Możliwe że przesadzam, że się czepiam o byle co. Tylko ja nie chcę być kimś.. z kim się spotyka jak nie ma nic lepszego do roboty. Możliwe że tak nie jest, tylko ja się tak czuję. Chciałabym żeby mnie szanował, zabiegał o mnie, pokazywał że mu zależy.
A najbardziej chyba chciałabym żeby przestało mi zależeć..
Jak to zazwyczaj mówię, kobiety są głupie i naiwne. Okazalo się że ja nie jestem wyjątkiem

A POTEM się przyzwyczaja do dziecinnych zachowań i zaczyna ignorować

To jedyny pro fochowy argument? Ile macie lat? Wiek nie jest miarodajny, można mieć lat 80 i być idiotą. Po prostu powiedz nam w czym foch jest lepszy od szczerej rozmowy?

ten facet terroryzuje cię psychicznie.

stresująca praca nie daje mu prawa cie poniżać, wyzywać.

widzę, że nawet sama przyznajesz mu rację "on ma prawo po stresującym dniu.." g**** ma a nie prawo!!!!! niech pójdzie drań pobiegać, żeby oczyścić się ze stresów. traktuje cię jak worek treningowy do zadawania psychicznych ciosów.

czujesz się winna i jesteś od niego psychicznie uzależniona- dlatego nie odchodzisz. byłam kiedyś z chłopakiem, który zadawał takie ciosy słowne niczym pchnięcia mieczem. płakałam codziennie ale nie odchodziłam. mówiłam sobie, że go kocham. aż uświadomiłam sobie, ze jestem raczej uzależniona od niego psychicznie, emocjonalnie. tak obniżył moje poczucie własnej wartości, że wydawało mi się, że jestem tak beznadziejna,że już nikt mnie nie zechce a on jest moją jedyną nadzieją.. jakie to było głupie!!!!!!!!!!!!!!!! teraz jestem szczęśliwą mężatką z facetem,który nigdy mi nie ubliżył!!

Dziękuję farfalla, właściwie masz rację, jestem w jakiś sposób od niego uzależniona, pewnie też przyzwyczajenie robi swoje.
I tak jak Ty kiedyś, ja również uważam że nie dam rady bez niego, uwierzyłam w to, że nie zasługuje na coś innego etc.
Również uważam że to jest głupie, nie jest tlenem bez którego nie potrafiłabym funkcjonować, tylko nadal nie dojrzałam do tego, żeby to zostawić, boję się zostać sama, bez niego.
Zwłaszcza że zazwyczaj jest w porządku, jest miły, mówi że mu zależy itd. Tylko jak się pokłócimy, jak ma zły humor, mówi takie rzeczy, że czuję się nic nie warta. Potem przeprasza i jest ok, do następnego kryzysu.
A jeśli mogę spytać, jak się uwolniłaś z tamtej relacji, co Ci dało motywację, by pójść dalej?