Rozstrzelona-jak dać poczucie bezpieczeństwa dzieciom?

Nie zgrywaj supermenki. Spytana mów prawdę o swoich uczuciach, że jest Ci przykro, że czujesz się niefajnie, ale taki ból kiedyś mija, a wasze rozstanie na pewno nie będzie miało wpływu na dzieciaki. Cierpliwie i z rozmysłem rozwiązuj ich wątpliwości, próbuj zorganizować wam wspólnie czas, podbuduj relacje, wzmocnij fundament zaufania. Reszta sama się jakoś ułoży. Ty też szybko pozbierasz się do kupy - wystarczy, że dostrzeżesz plusy życia bez toksyka.

Już lepiej się czuję, choć przychodzą zupełnie nowe dylematy. Córka 14 lat, bardzo przeżyła informację w necie o zamieszkaniu taty z nową panią. Była wspierająca mnie i opiekuńcza. Miała trudne doświadczenia z ojcem, teraz spotkała się z nim i jest nieprzyjemna, nie odzywa się, zniszczyła ważną dla sądu rzecz /dowód/. Wychodzi z domu, spędza czas z kolezankami i oddala się od naszej trójki. Staram się być taktowna i nie mówić źle o ojcu, wprost przeciwnie, mówię, że  wybrałam jej na tatę najlepszego człowieka i że mam do niego wiele szacunku i dobrze mu życzę. Widzę, że jednak kipią w niej emocje, a ja jestem zaskoczona postawą dziecka, które jeszcze wczoraj mówiło"tylko nie dawaj mu nigdy drugiej szansy". Kurczę, tu rozstanie i zbieranie się do nowego życia,a tu trzeba tylu umiejętności i sił by zrozumieć emocje dzieci. Chwilami nie kontaktuję...Znacie to?

Dzięki za odzew. Ach  być kobietą , być kobietą... to jest zaszczyt! Tyle wyzwań. tyle do pola do popisu. Muszę zostać Brucem Wszechmogącym. Ja zorganizuję życie sobie i dzieciom,.zdobędę finanse, zadbam o ich emocje, bedę remontować zapuszczony dom, kosić ogród, naprawiać auto. I wiecie co? Tak jest dobrze, bo nie jestem we władzy toksyka. Odsuwam lęki - człowiek zawsze  w końcu daje radę - a jak satysfakcja...

Córka ma 14 lat, to już duża i rozumna panna.
Mów jej prawdę. Uświadom, że popełniła głupotę niszcząc dowód.
Bądź z nią szczera, to ona będzie szczera z Tobą.
Tatusia nie oczerniaj, ale i nie wybielaj. Bądź obiektywna w swojej opinii.
Jeśli zostawił Was bez pieniędzy, tak mów dzieciom.

Córka pewnie się buntuje, ale to minie. Czuje się zagubiona i pewnie nie może się odnaleźć w nowej rzeczywistości.

alchemilla, podziwiam Twoją postawę.
Rozsądek w podejściu do dzieci, troska o nich.
Żeby Twój mąż był choć w połowie tak rozsądny, uczciwy jak Ty.
Wierze że dasz radę, wyjdziesz znowu na prostą.
Jesteś silną, słabą kobietą.
Dasz radę.

Jesteś wspaniałą matką. Twoje dzieci na pewno to docenią.
Szkoda, że moja mama nie potrafiła mi być opoką...

może i tata ma nowy motor, a wy stara pralkę, ale to Wy macie siebie! wy tworzycie rodzine i się wspieracie co zaowocuje w przyszłości a on nie! pani może dzisiaj być a jutro może jej nie byc, tak jak i rodzina, która jeszcze "do wczoraj" miał, sam fakt, że razem ładowaliście węgiel to chociaż to cięzka praca to zrobiliście to razem, dzieci zapamiętają to do końca zycia jako wspomnienie, dobre wspomnienie

pozwij dziada o alimenty, zbieraj dowody dla sądu, może psycholog pomoże dzieciom, np. szkolny psycholog?? bo my tutaj na forum na pewno

teraz będzie wam bardzo cięzko psychicznie jak i finansowo, ale to naprawde jest do przezycia, a potem człowiek wychodzi z tego już tylko silniejszy i z doświadczeniem zyciowym, ułozy się, zobaczysz!

jesteś wspaniałą, rozsądną Mamą! tak trzymaj!

Jak już zaczynasz się czuć lepiej to obmyśl plan co zrobisz jak ten frajer się obudzi i nagle zapragnie wracać do rodziny. Żeby Cię nie zaskoczył i żebyś się naiwnie nie zgodziła.
Bo jak już go pozwiesz o alimenty, a tamtej Pani się nieco opatrzy i znudzi to nagle może się okazać, że już mu się odwidziały amory i chce do domciu, więc miej gotowy tekst na powitanie z kopem :-)

Trzymaj się, będzie powoli coraz lepiej!

Jak to zwykle w życiu, dajemy sobie radę, czas trochę goi rany i oddalamy się od epicentrum wybuchu w związku. Jednak ciekawa jestem co powiecie,na takie zdarzenie: mąż  stara się o uczucia dzieci dając im różne prezenty czasem drogie, czasem praktyczne jak komórki. Najmłodszy synek dostał od taty jego starą komórkę, przełożyłam do niej kartę, a tu pik-  przyszedł sms. Patrzę ,ooo znajoma dzwoniła i dalej do tyłu zajrzeć na stare esemesy. A tu niespodzianka- zostały w pamięci wiadomości z jego numeru telefonu. Dobrze, że dziecko nie zdążyło poczytać tych wyznań. Takie tam czułe i seksowne rymowanki, szczegóły dotyczące ich biznesu i finansów, oraz dane tej Pani z kontem , NIpem i adresem. Wiecie- miałam dziką ochotę skopiować te sonety i przesłać Pani wraz z jej nieochronionymi danymi osobowymi. Mam raczej szybkie reakcje i nie wiem co mnie powstrzymało...Wcześniej miałam rozmowę z mężem,w której niezbyt elegancko chciał mnie nakłonić do oddania za parę złotych auta/zdezelowanego przez niego/, bo mu potrzebne, a ja sobie kupię nowe. Uważa ,że mnie stać, bo mam zasobną matkę.
Nie wiem czy robić użytek z tych smsów-czy pokazać tej kobiecie,że jej i moja sfera intymności nie zostały uszanowane, czy w ogóle tej sprawy nie wyciągać? Po raz pierwszy w życiu zamiast działać, pytam o podpowiedź.

Dziękuję, po nocy zrozumiałam i odpuszczam.Nie dam na razie znać,że mam te wiadomości. A tak mnie kusi recytacja tych poezji przed mężem. Nie doceniałam jego kreatywności...

Piękna i silna z ciebie kobieta, jak tak dalej bedziesz trzymać, musisz dostać nagrode od zycia. Może ten "pacan" nie był po prostu wart ciebie i dzieci.