różnice w związku

Są ludzie, którzy nie mogą mieć dzieci i są tacy, którzy mogą a nie chcą. Wydaje mi się, że Twój chłopak będzie chciał mieć dzieci po prostu raczej jak na razie nie czuje się na to gotowy

Na początku też tak myślałam bo powiedział, że nie wyklucza takiej możliwości, a teraz ciągle o tym gada że nie, nie, nie.. nawet jak widzi kobietę w ciąży na ulicy, to porusza ten temat, że nie chce mieć dzieci bla bla bla to na prawdę potrafi być męczące. A poza tym stwierdzenie "teraz nie czuje" wcale mnie nie uspokaja, ile mam czekać? Powiedzmy 5 lat, a potem co? Stwierdzi, że nadal ich nie chce? I tylko marnuje swój czas?

Skoro się uparł, że nie chce mieć dzieci a Ty chcesz to musisz bardziej myśleć o sobie. Powiedz mu, że macie inne priorytety w życiu i jak on ich nie zmieni to powiesz mu PA PA

ja też tak uważam
ja zawsze chciałam mieć więcej dzieci, mąż - jedynak- jedno
12 lat namawiałam go na drugie
w końcu się zgodził
zaszłam w ciążę i poroniłam

mam taką świadomośc, że gdybym lata temu wiedziała to, co wiem teraz, nie związałabym się z facetem, który w tym względzie ma inne priorytety...
tak czesto miałam łzy w oczach widząc rodzinkę z kilkorgiem dzieci
uwielbiam gwar, dużo dzieciaków w domu
czuję, że zmarnowałam swój potencjał w tym względzie
wiem, że umiałabym pokochac i zorganizowac życie dużej rodzinie
tak więc - jedno dziecko i malutka rodzina -to dla mnie moja zyciowa porażka....
i tak już zostanie
mam werwnętrzne przekonanie, że w tym obszarze nie zrealizowałam swoich marzeń, nie spełniłam się

dlatego nie czekaj, az on zmieni zdanie, nie oczekuj, że go przekonasz.

Ja też sporo znam ludzi, którzy zmienili zdanie w kwestii ślubu i posiadania dzieci. Czasem to kwestia odpowiedniego partnera, uczuć. Jakiś czas temu rozmawiałam na ten temat z jednym lubiącym bardzo często zmieniać partnerki kolegą. Przyznał, że w związkach, w których czuł mocne zaangażowanie, jakoś zatracał się lęk, że mogliby wpaść, a nawet często czuł, że tego by sobie życzył.

Tak więc często jest tak, że przez lata związku człowiek nie chce, a później zmiana partnera i nagle się rodzi potrzeba.

Jednak ja również na Twoim miejscu jego przekonania potraktowałabym serio. Związek to jednak nie już tak świeży, a i wiek raczej nie szczeniacki. Tym bardziej, że on nie mówi, że jeszcze nie, że kiedyś... choćby to miało być bardzo odległe kiedyś. On mówi - nigdy.

Porozmawiaj szczerze. Sama sobie nie wyobrażam rezygnacji z macierzyństwa. Nie ma takiej siły, która by mnie od tego odwiodła. Nie chciałabym być też z kimś kto nie chce, nawet gdyby po moich prośbach i naleganiach ostatecznie się zgodził. Jaki byłby z niego tata?

Nie rezygnuj z marzeń o macierzyństwie, bo kiedyś go za to znienawidzisz.

"Jestem kobietą, bez syna jestem niekompletna" - to są słowa z jednego z utworów "Chóru Kobiet". Twój post idealnie to obrazuje. W naszej społeczności przyjęło się, że kobieta, która nie urodzi dziecka jest biedna, niespełniona, albo jakaś tam jeszcze. Współczuje się jej, zupełnie nie biorąc pod uwagę tego, że być może podjęła świadomą decyzję o rezygnacji z tej możliwości - bo jest to możliwość, a nie powinność. Takich kobiet jest coraz więcej. Od małego wpaja się dziewczynkowm, że ich głównym powołaniem są dzieci - kupuje wózki i lalki-dzidziusie, przy okazji daje też jakieś dziecięce zestawy do gotowania itp. Od samego początku indoktrynuje do wiedzenia życia moralnie pochwalanego - kobieta-matka i "ozdoba domu", jak to mówi Pieśń nad pieśniami.
Przerażające jest jak dla mnie,  że kobiety mogą czuć się aż tak źle z powodu tego, że zamiast gromadki dzieci mają "tylko" jedno. Nie rozumiem Twojej życiowej porażki, bo sądzę, że niezależnie od tego czy masz jedno dziecko, czy pięć, jesteś matką na 100 procent.
"Zmarnowałaś swój potencjał"? Może warto odkryć swój potencjał w czymś innym a nie skupiać się na tym, że masz jedno dziecko? Być może marnujesz swój talent w czymś innym.
Nie krytykuję Twojego podejścia, wręcz jest mi szkoda kobiet, które mają tak wielkie poczucie niespełniania. Po prostu uważam, że nasze społeczeństwo, które wytwarza w kobietach tak silną presję macierzyństwa, które uważa kobiety bez dzieci za niekompletne, jest chore. Kobieta nie jest winna temu, że wytworzono w niej poczucie, że nadaje się najlepiej do tego, by rodzić. Ale przecież o to chodziło od wieków w patriarchalnych społeczeństwach... Nie musi myśleć o niczym innym, nawet o sobie. Ta, która tak robi to egoistka.

Bardzo trudna sprawa - kwestia priorytetów. Moje dziewczynki są dla mnie całym światem i nie wyobrażam sobie jakby ich miało nie być. Jeżeli to Twoje marzenie musisz jakoś tą sprawę wyjaśnić. Nie czekać. Lepiej teraz, żebyś później nie żałowała swoich wyborów:)

Ps. Przypadków jest wiele mam znajomego, który zaadoptował dziecko po 40..  bo wcześniej nie był na to gotowy....Teraz mała jest jego całym światem.

Wydaje mi się, że tu nie chodzi o przemyślenia o niespełnieniu w kwestii dzieci. Tu chodzi raczej o podświadomą potrzebę posiadania ich. Spójrzmy na to z odwrotnej strony - na kobiety, które wybrały dzieci patrzy się jak na osoby bez ambicji, które odniosły porażkę! Każdy z nas jest inny i ma możliwość wyboru - ktoś woli żyć w pędzie, rozwijać karierę, brać udział w wyścigu szczurów (który mnie np. zaczyna męczyć i denerwować), a inni wolą utonąć w pieluchach (o czym ja myślę coraz częściej). Mamy naprawdę mało czasu na tym świecie, więc warto jest spełniać swoje potrzeby, czyli np. potrzebę posiadania dużej rodziny. Rozumiem, że teraz dalej w modzie jest bycie bizneswoman a la bohaterki sex'u w wielkim mieście, ale powoli się to zmienia - widzę to po moich rówieśnikach - coraz więcej z nich zakłada rodziny, rodzi dzieci i cieszy się z tego. Nie wiem co Ciebie tak przeraża w tym, że kobiety pragną mieć dużą rodzinę? Może rodzina jest dla nich również motorem do działania? Nowe buty za tysiaka, dobrze rokująca posada w jakiejś firmie, nowy samochód, fantastyczne hobby nie przytulą Cię, gdy będziesz miała gorszy dzień i nie powiedzą "kocham".
Dodatkowo warto zwrócić uwagę na upływający czas - im człowiek młodszy tym łatwiej mu wychować dziecko. Od pewnego czasu żywo interesuje mnie ta kwestia, bo sama zastanawiam się czy już nie powinnam posiadać pierwszego dziecka. Mam porównanie bo moje kuzynki i ich koleżanki są osobami, które na pierwsze dziecko zdecydowały się ok. 30 - 35 lat i obserwuję moje koleżanki, które dzieci mają w wieku 19 - 25 lat. Wydaje się, że jest to niewielki odstęp czasu, ale różnica w wychowaniu tych dzieci jest kolosalna. Starsze matki nie rozmawiają z dzieciakami, obserwując je mam wrażenie, że musztrują te dzieci a nie wychowują, a młodsze wręcz odwrotnie - patrzą na rozwój dzieci, ale dają im być dziećmi, pytają o ich problemy a nie olewają gdy dziecko zaczyna płakać bo np. przestraszyło się kota (dla starszych matek ten lęk jest niezrozumiały i idiotyczny wręcz). Nie wiem dokładnie czy to tylko moje subiektywne odczucie, czy faktycznie te 5 - 10 lat różnicy wpływa na wychowania dzieci.

Co do netkobietka88 - pamiętaj, że z wiekiem szanse na poczęcie dziecka maleją (po 35 r.ż. masz o 50% mniejsze szanse na poczęcie), a rośnie ryzyko wystąpienia chorób genetycznych, bo jajeczka zwyczajnie starzeją się. To coś nad czym nie zapanujemy, a dzieci to tez pewna inwestycja w przyszłość i moim zdaniem dużym błędem byłoby ryzykowanie z tego na rzecz faceta z którym jesteś 1,5 roku i który nie wiadomo kiedy zdecyduje się na dzidziusia.

sundari ja sie spotkałam z czymś odwrotnym
to kobiety po 30 mają czas
sa bardziej świadome siebie i tego, przez co przechodzą
mniej emocjonalne
lepiej zorganizowane
znają swoją wartość
nie pozwalają, żeby dziecko stało sie całym światem i wymówką przed dalszym rozwojem i edukacją