Szkolna miłość

Przeklęta,a może prawdziwa i jedyna.Zacznę od samego początku.
Pokochałam chłopaka z którym przesiedziałam w jednej ławce całe 3 lata liceum.Oczywiście zaczęło się wszystko od spotkania klasowego.W tamtym roku w grudniu spotkaliśmy się wszyscy po raz pierwszy od 6 lat.I tak to się właśnie zaczęło.Następnego dnia po spotkaniu spotkaliśmy się na ciepłą herbatkę,i tak opowiedzieliśmy sobie o tych latach w których nie mieliśmy ze sobą kontaktu.Ja się dowiedziałam o tym,że ma dziecko i właśnie rozstał się ze swoją żoną.On dowiedział się o tym że przebywam za granicą i o moich problemach sercowych.Jestem z chłopakiem od 10 lat,więc problemy są jak w każdym związku, i tak staliśmy się dla siebie pokrewnymi duszami.Oczywiście nie obyło się bez romansu.Chociaż nie powinnam było to silniejsze ode mnie.Nigdy wcześniej nie zdradziłam swojego chłopaka i nigdy nie czułam takiej potrzeby,ale on zawsze był w jakiś sposób mi bliski.Niestety mój urlop dobiegł końca i musiałam wyjechać do pracy,ale nasze uczucie się nie skończyło.Zaczęliśmy rozmawiać przez internet jak tylko miałam czas i byłam w domu sama.Później miałam go pod dostatkiem bo straciłam pracę,i tak podtrzymywaliśmy naszą znajomość.Oczywiście były następne urlopy i kolejne cudowne chwile zakrapiane morzem łez przy wyjeździe.Ostatni mój urlop trwał miesiąc i widywaliśmy się codziennie. Gdy przyjechałam do swojego domu  wpadłam w strasznego doła bo zrozumiałam,że nie wyobrażam sobie życia bez niego,że moje marzenia są związanie z nim,a nie jak dotąd z moim obecnym chłopakiem.I nadszedł czas żeby pomyśleć o pracy,więc jak o wszystkim opowiedziałam mojemu najlepszemu przyjacielowi,kochankowi.I nasze rozmowy stały się inne nie rozmawialiśmy o nas o naszych marzeniach o tym jak pięknie jak będziemy razem tylko zaczęły się smutne rozmowy o tym,że nie może trwać to wiecznie.Zdawałam sobie  sprawę z tego,że w końcu zacznie mieć dość słyszenia,że może kiedyś zostawię swojego obecnego chłopaka.i stało się usłyszałam od niego,że nie ma w moim życiu miejsca na niego,że bardzo mnie kocha,ale to dłużej nie może trwać.I od tej pory moje życie zmieniło się jeszcze bardziej,wpadłam w jeszcze większego doła,doszło do takiego stanu,że nie potrafiłam opanować łez przy swoim partnerze,wszystko to takie ciężkie dla mnie bo oczywiście były pytania dlaczego jestem taka smutna ,a ja nie potrafiłam wyznać prawdy.Jest to wszystko bardzo świeże i może dlatego nie potrafię sobie z tym poradzić.Po prostu nie wyobrażam sobie teraz życia bez niego,a zarazem nie potrafię skończyć swojego obecnego związku.Pisząc tą całą historię wylałam morze łez bo czuję się naprawdę bezradna,jak dziecko.I zadam pytanie:JAK MAM DALEJ ŻYĆ.Może ktoś przeczyta moją miłosną historię pocieszy i doradzi słowem bo naprawdę czuję się bardzo samotna