Doradźcie

Idźcie z dzieckiem razem do sklepu, wybierzcie jakiś fajny kubek do picia i umówicie się, że po powrocie do domu, smoczek dziecko przecina, wyrzuca do kosza i od teraz pije z kubka. U mnie zadziałało, córka później kilka razy wołała smoka ale tłumaczyłam jej, że przecież zamieniała go na fajny kolorowy kubek do picia i smoka wyrzuciłyśmy, komisyjnie razem uroczyście . Zamiast smoczka może dostać coś innego, przytulankę, jakąś zabawkę. Ja wybrałam kubek z ustnikiem bo on jest taką "namiastką" smoka na początku, później kubek został zamieniony na normalny kubek bez ustnika

U nas zadziałał wyjazd wakacyjny.Był to nasz pierwszy wyjazd z córką.Powiedzieliśmy jej,że zapomnieliśmy smoczka z domu.Trochę trzeba było się  namęczyć pierwszej nocy by zasnęła  ale już następnej było  łatwiej.:-)

Pamiętam jak to robiła moja mama z braćmi. Zrób w smoczku dziurę, niewielką, przestanie smakować

A ja czytałam najpierw córce (zanim skończyła 3 lata) bajkę o "smokach i smoczkach", a potem powiedziałam, że jak skończy 3 lata to wyślemy jej smoczki do krainy smoków, bo małe smoki bardziej ich potrzebują niż duże dzieci. Spakowałyśmy paczkę i wysłałyśmy na poczcie. Nawet nie zapłakała, nie pytała o smoczki, bo wiedziała, że są wysłane. Bardzo polecam te metodę

My wysłaliśmy smoczek do dzidziusia, a w zamian dzidziuś przysłał misia, z którym mój synek zaczął sypiać. Mały był bardzo przejęty pakowaniem smoczka, wyprawą do skrzynki pocztowej, a potem była wielka radość z misia. O smoczku zapomniał i obyło się bez płaczu. Miał wtedy ok.1,5 roku.

Nooo,moja córka już nie wierzyła:)

Chyba się nie zrozumiałyśmy.
To,że majac trzy lata nie wierzyła w smoki i wrózki nie znaczy,że nie lubiła słuchać czy oglądać takich bajek.Teraz ma osiem lat i oczywiście nie wierzy,że zwierzęta potrafią mówić ludzkim głosem co nie zmienia faktu,że jej ukochanym filmem są Psy i Koty:)
Po prostu kiedyś spytała mnie o wróżki,smoki i gadające psy i....powiedziałam prawdę:)

Nie chce demonizować, ale niektóre dzieci są naprawdę roszczeniowe;) Np. ja byłam takim dzieckiem- ale tylko w sprawie smoczka;) w każdej innej byłam aniołkiem;)

Wstyd czy nie, ale smoka u mnie zwanego dydolem, albo dydem ssałam do prawie 6 roku życia. Rodzice zabierali mi dyda, chowali, "zapominali" jadąc na wakacje- to wyłam przez cała podróż pociągiem- 7 godzin w nocy. Jak dojechaliśmy na miejsce nadal wyłam więc od razu kupiono mi smoczek, bo i tak bym wyła. Były prośby, groźby, bajki, tłumaczenie itp. nic jak grochem o ścianę, oczywiście miałam przestoje, ale po kilku dniach znowu wyłam "Gdzie jest dydol?", jak rodzice mówili, ze nie ma bo wyrzucony to była awantura, kiedyś stłukłam piękny porcelanowy kubeczek, uderzyłam nim o stół upominając się o dydola, w ręce zostało mi samo uszko, wtedy chyba "dostałam" największe lanie jakie pamiętam, tzn to było packanie, jak mnie rodzicielka złapała, więcej strachu i atmosfery, niż samego bicia. A za dydolem i tak płakałam.

Potem były przekonywania typu "pójdziesz do zerówki i tam dzieci będą się z Ciebie śmiały, że jeszcze ssiesz smoka", na co odpowiadałam "a to będę go miała w kieszeni i jak mi się zachce to pójdę do jakiegoś kąta, czy łazienki, possam dyda i potem znowu schowam do kieszeni"

Jak się oduczyłam? Sama, własnie przed zerówką, uznałam,że to  chyba naprawdę będzie śmiesznie wyglądało i pamiętam do tej pory jak wyrzucałam mój smoczek. Mam tę scenę przed oczami.

Ciekawostka: do tej pory jak zasypiam i jest mi tak milutko i cieplutko i jestem na pograniczu snu i np przytulam się do mojego psa, albo do włosów chłopaka to mam odruch taki tik ssania smoczka. Z włosami chodzi o to, ze zawsze ktoś musiał mnie usypiać, a przy usypianiu bawiłam się włosami rodziców, wąchałam je dotykałam zaplatałam. Widać do dzisiaj te czynniki działają na mnie jak dzwoneczek na psy Pawłowa.