Powolne dojrzewanie do uwolnienia się od toksyka...

No cóż, rozumiem Cię kochana doskonale, bo przechodzę przez to samo. Fizycznie już się uwolniłam, ale psychicznie wciąż o to walczę. Byliśmy małżeństwem przez 2 lata i mamy dziecko. Samotności się nie boję. Bo wiem, że będzie mi lepiej - bez poniżań i wmawiania mi głupoty. Ale mimo to coś nie daje mi spokoju. Też czuje to przyzwyczajenie, przywiązanie ...które ciężko nawet zdefiniować. Tak sobie teraz myślę, że toksyczni ludzie muszą działać naprawdę jak toksyna. Nawet gdy ja usuniesz z organizmu, to jeszcze bardzo długo jej złogi są wydalane, aż cały proces detoksykacji dobiegnie końca i czujesz się lepiej. To czego ja się boję ,w moim wypadku, to nie samotność, a powtórka z rozrywki. Bardzo wiele osób ma pewne zachwiania osobowości, bo rzadko kto miał normalne dzieciństwo. Właściwie każdy rodzic miał również swoje odchyly... i ta spirala nie ma końca. Ja się boję wpaść z deszczu pod rynne. :-(
Mam też takie głupie przeświadczenie, że jak nie próbuje raz jeszcze, to potem będę żałować, że będę go pamiętać i kochać już zawsze. I nawet potrafiłam wyobrażać sobie siebie jako taką staruszkę, która siedzi samotnie gdzieś na ławce i wspomina swoją pierwszą  wielką miłość, której mogła dać jeszcze jedną szansę, a nie dała. Tego się boję bardzo i to też de facto kierowało mną, gdy podjęłam dwie, bardzo fatalnie w skutkach, decyzje o powrocie do toksycznego męża...

Życzę dużo siły. ;-)

Dokładnie TO SAMO  słyszałam miliony razy od swojego.... "moja wina, że go prowokuje"

Też tak miewałam, nie raz... i wtedy zachodziłam w głowę co ja jeszcze w ogóle z nim robię...

Ja też nie życzę mojemu mężowi źle, co można wyczytać z mojego tematu /- ja mu nawet chciałabym pomóc. Ale przyznam się do strasznych myśli... że czasem wyobrażałam sobie, że mój mąż nie żyje, ja jestem wdową z dzieckiem, sama, bez nieustającej krytyki, wolna... i wtedy sie usmiechałam do siebie.
Oczywiście nie chce żeby cokolwiek złego mu się stało, ale takie głupie , natrętne myśli przychodziły same...

Wiem kochana miałam to samo, uwierz mi. Ciężko się do tego przyznać ale miałam takie myśli, niestety. Dobrze, że się ogarnęłam wziełam sprawy w swoje ręce i jestem już na swoim.

Ja to bym nawet chciała aby mój był szczęśliwy. Chciałabym aby kogoś sobie znalazł i dał mi świety spokój. Nie pragnę jego nieszczęścia. Nawet byłoby mi łatwiej gdyby teraz kogoś miał.

No to juz wsio jasne a co do tesciowki, to milabym taki milowy dystans co do jej prawdomownosci...
A skoro juz wszystko zostalo "wyprostowane, to zajrzyj do watku Boxerki, Anytgony i Tomka39.
Tam jest sporo omowione na ten temat.

Jak cos to polecam Ci watek "tesciowie... nieodcieta pepowina...", tam "miedzy slowami znajdziesz wskazowki co robic.
Blog "moje dwie glowy" i "apel do Pani ropuchowej" tez dobrze przeczytac.

Jeśli chodzi o teściową, to mam akurat pewność. Bywa że jestem u niej na kawie sama, też się zwierza ze swoich problemów i to co ją bardzo dreczy to to, żeby jej synalek nie był taki jak jego tatuś. Ale ani ja, ani ona nie jesteśmy w stanie do niego dotrzeć. Ona u nas nie bywa, bo za daleko. Z nim rozmawia przez telefon tylko czasami, opowiadając co tam w domu znowu się wydarzyło. O innych sprawach prędzej pogada ze mną. On ma w głowie swoje bagienko i nie ma ochoty się zmieniać. Zresztą po co ? Przecież tak jest idealnie.

Ja to sprawdziłam. Jak się toczyło wedle jego planów to wszystko było cacy. Nie mówię, że zawsze jest wtedy źle, bo bywa różnie, ale tak na dłuższą metę żyć się nia da. Nie mam zamiaru czuć się jak kukiełka. Są rzeczy, których nie jestem w stanie zaakceptować a skoro on nie jest w stanie zrobić niczego dla mnie to czemu ja mam wiecznie podporządkowywać się pod niego i znosić coś mimo woli ? Ni dy rydy.

Taaaak, wszystko przecież dla naszego dobra. Ten agent jest ode mnie starszy o dwa lata i potrafi powiedzieć, że ja zachowuję się jak głupiutka jeszcze gówniara ! Ot, cudak, bo co ciekawe to on nie ma żadnej szkoły ani rozumu w głowie, a ja robię magistra ! Ale tak, to on jest TEN MĄDRY.

Matacz, krętacz, kłamca, oszust, to jedyne co mi się ostatnio nasuwa jak myślę o jego zachowaniu. I mimo, że pewności co do jego zachowania nie mam, bo nie wiem czy za każdym razem kłamie, czy kręci, ale kilka razy się zdarzyło więc teraz myślę, że to robi automatycznie.

Boxerka, myślę, że mamy podobne bagienko. Podziwiam Cię, bo ty jeszcze masz dzieciątko.

Też żyłam w toksie. 4 lata były nawet spoko bo nie było źle. Raz lepiej, raz gorzej. Raz on chciał bardziej, raz ja. Po 4 latach chciałam zaręczyn. No i sie zaczęło... piekło. Bo on nie dojrzały, za mało zarabiam a poza tym on nie będzie z gruba dziewczyną (do modelek nie należę ale jestem szczupła wiec "odchył"). Zamiast pierdyknąć go wałkiem w głowe, płakałam, prosiłam, tłumaczyłam, wkurzałam się, odsuwałam się, zamknęłam się w końcu w sobie. Wszystko było moja winą bo przecież to przeze mnie się ciągle kłócimy. Śniło mi sie że go zdradzam, że odchodzę. Najlepszy był mój ojciec który tak bardzo chciał slubu córuni że był wstanie tak zanizać moje poczucie własnej wartości że byłam przekonana że absolutnie WSZYSTKO jest moją winą i że należy mu wszytsko wybaczać i że się zmieni i dojrzeje. Aż w końcu Jego rodzina wzieła mnie w obroty, nagadali mi że jego zamiłowanie do gier komputerowych jest "dziwne", że z nim nie mieszkam wiec nie wiem jak się zachowuje i żebym się lepiej zastanowiła czy chcę mieć takiego męża.Wiedziałam że gra jak ale twierdził że to tylko rozrywka. Kiedy zaproponowałam wspolne mieszkanie padło jedno pytanie "Gdzie będzie stał w domu komputer i że on nie chce zeby ktoś widział jak on gra". JEGO RODZINA dała mi kopa do wyjścia z bagna. Powiedziałam że albo zacznie sie leczyć z tymi grami albo koniec. Albo ja albo gry. Wybrał gry. Pierdykło tak że aż się ziemia zatrzęsła. Wiem że potem dotarło co stracił i próbował podchodów ale widząc moje absolutne NIE- zrezygnował.

Bałam się samotności najbardziej, cierpienia i że nikogo już nie spotkam. Spotkam czy nie spotkam, wyjde za mąż czy nie, będę mieć dziecko czy nie- nie wiem. Ale samotność i pluszowy miś jest lepszy niż trzęsące się ręce, obgryzione paznokcie i ciągły strach, niepokój, ból. Staram sie przelać swoja miłość i instynkt macierzyński na pomaganie ludziom bo taki jest mój zawód.

Boże, co to był za koszmar! Jak się cieszę że się to skończyło i że jestem teraz zupełnie kimś innym. Schemat sie powtarza gdy spotkasz znów nieodpowiedniego ale doświadczenie buduje poczucie wartości że DASZ RADE. Powodzenia!

Hej:) jak doskonale znam te uczucia.. niestety przechodzę to już 2 raz:( rok temu zerwał ze mną okropny facet, upokarzał mnie na każdym kroku, mówił pełno bolesnych słów.. bardzo mi na nim zależało. Nie odeszłam, nie miałam siły to on mnie odtrącił.. przecież byłam taka zła, zawsze go właśnie prowokowałam. Wszyscy z moich znajomych i rodziny mówią, ze jestem super kompromisowa i zawsze można ze mną rozsądnie porozmawiać, a od moich dwóch słyszałam że prowokuję i prowokuję.. Po rozstaniu z tamtym myślałam, że nie przeżyję, na prawdę to był prawdziwy koszmar, a on obnosząc się tym jak beze mnie mu dobrze nie ułatwiał mi tego. Po pół roku, kiedy już zaczęłam dochodzić do siebie i czułam się znów szczęśliwa siedząc nawet sama w domu poznałam następnego. Byłam wtedy silniejsza , racjonalna, oceniałam jego cechy pod każdym kątem . Wydawał się przeciwieństwem, traktował jak księżniczkę, zabiegał. Nie chciałam związku, nie pociągał mnie, ale , że na prawdę nie miałam mu nic do zarzucenia, zaczęłam się do niego przekonywać. Niestety w  momencie jak tylko oficjalnie zgodziłam się z nim być zmienił się nie do poznania. Sama nie wiem czy czuję coś do niego czy nie, bo przeżywam taki szok w związku z jego zachowaniem, że aż nie umiem się odnaleźć. Jesteśmy razem około pół roku. Nie wyznał mi nigdy uczucia, a nawet wręcz powiedział nie kocham Cię nie wiem , czy umiem się zaangażować. Taki sam tekst usłyszałam od byłego. Tylko , ze były od początku chamem był, a ten zapewniał mnie przed związkiem " przekonam Cię do facetów, nigdy Cię nie zranie". Jak mu to przypomniałam powiedział 'pomyliłem się". Przedwczoraj w trakcie na prawdę drobnej wymiany zdań powiedział do mnie " spierdalaj":(Oczywiście go sprowokowałam według niego. Tak jak pisała jedna z Was wpadłam z deszczu pod rynnę. Najgorsze jest to, że coraz bardziej myślę , że to ze mną jest coś nie tak, że po prostu mnie nie da się kochać. Myślę, że błąd popełniłam pakując się za szybko w drugi związek, ale na prawdę nie spodziewałam się , że ktoś kto po prostu był aniołem , gdy mi nie zależało, jak tylko pokaże trochę zaangażowania zacznie mnie tak traktować. Także trzymam dziewczyny za Was kciuki i radzę pobyć dłużej singlem niż ja, aby ustrzec się przed taki wilkami w skórze baranka. Niesamowite jest , jak przyciągamy ten sam typ facetów, moi nawet mówią te same teksty, mają słabości do byłych, krzyczą i uważają , że wszystko to moja wina, bo prowokuję i gdybym była inna to by mnie pokochali. Ja niestety już chyba nie mam siły podejmować o siebie walki, chociaż tak bardzo po prostu chciałam kochać i być kochaną, jak najbardziej banalnie to brzmi:(

To ze ja - czytaj Ty - mam problem z "tym" czy z "tamtym", to nie znaczy, ze mam problem z
Czego nijak nie moge powiedziec o Tobie.

Zuch dziewczyna, gratki

Odezwie sie jak ogarnie swoja qwete, bo poki co to dalej robi do swojego gniazda trzymajac reke w nocniku

Male jest piekne...

Kolejna dolina... Usłyszałam po raz nie wiem już który, że jestem beznadziejna, że robie cyrki, że to on się przy mnie marnuje. Że wszystko co złe jest przeze mnie i to ja niszcze ten związek a od niego oczekuje jakiś magicznych przemian, które - on ma w głębokim poważaniu. Jak mi sie nie podoba to nie musze wcale przyjeżdżać, tylko mam mu później nie truć dupy telefonami ani smsami jak mi rozum do głowy przyjdzie.

Boże... I ja to chciałam jeszcze ratować ? Za co się pytam, czym ja sobie do cholery na to zasłużyłam ? Poświęceniem swoim, nerwami, pomaganiem mu... To jakieś chore ;(((

Chciałam coś zrobić, tak niestety chciałam. Miałam nadzieje, że gdy powiem mu co czuje i odsune się to prędzej czy póżniej coś zrozumie. Ja chciałam byc silniejsza przez to odsunięcie, ale też miło by było, gdyby on to zauważył i przemyślał dlaczego to zrobiłam.
Cóż. Nadzieja matką głupich.

Po tym co usłyszalam czuje się jak wrak... Najgorsze, że nie ma nawet z kim porozmawiać, nikt nie poklepie po plecach, bo nikogo dookoła mnie nie ma.

No proszę, gość się rozkręca...
Dostałam już 3 smsy w ciągu 10 min.
Że jestem beznadziejna, że zachowuje sie jak gówniara wymyślając jakieś chore problemy, których w rzeczywistości nie ma, powinnam lepiej zająć się kolorowankami bo to na moim poziomie... Że żaden normalny facet nigdy ze mną nie będzie bo mam cos z głowa... Że skoro on jest taki zły dla mnie to powinnam trafić na takiego co mnie wykorzysta i zostawi to dopiero bym mogła powiedzieć, że ktoś jest zły...

Cud, miód i orzeszki...

Znając jego, ze złości na mnie oczywiście, założy sobie dziś setki kont na portalach żeby poflirtować z tymi "fajnymi dupami" a nie takimi beznadziejnymi jak ja, coby mi na złość zrobić...

Żal mi nie wiem czy jego, czy siebie, że tak długo znosilam to wszystko i jeszcze liczyłam na zmianę...

Szkoda tylko, że zostałam z tym całkiem sama

apel do pani ruchowej; blog "moje dwie głowy"; "molestwanie moralne" i "wredni ludzie" Jay Cartera tak na cito do poczytania nie zaszkodzi tez "zanurzyc" sie w bloku Ehdi z linku w Jej stopce.

A więc KONIEC....

Usłyszałam dzisiaj, że jestem chora psychicznie, że tak jak on chce jest lepiej, bo on wie co jest dla niego dobre. Jak mi się tak bardzo nie podoba życie z nim to mam sobie zostać w domu i znaleźć swój pieprzony ideał. On ma dosyć wysłuchiwania moich wielkich żali tego jaki to on jest niedobry. On chce sobie żyć spokojnie, a nie budzić się i mieć obok wielką histeryczke, której wszystko nie pasuje.
Powiedział, że on się zmieniać nie ma zamiaru, bo tak jest dobrze. A to ja powinnam się leczyć, bo mam coś z głową.
Stwierdził na koniec, że mam mu dać swięty spokój, bo męcze go swoimi wymysłami a on ma lepsze zajęcia niż wchodzenie mi w tyłek.

Po tej rozmowie... rycze jak bóbr po prostu ! Myślałam, że jestem silniejsza. On narawde niczego nie widzi...

Rozwaliłam się na milion kawałków

Tak, my wszystkie przecież mamy "coś z głowami".
To jest jakieś chore. Kompletnie chora sytuacja. Przez chwile rozmawia normalnie, a po chwili znowu jedzie. Masakra.
Najlepsze, że usłyszałam dzisiaj, że ja napewno coś ćpam jak jestem u siebie w domu, bo przecież to niemożliwe, że można się tak zachowywać normalnie.

Szok po prostu. Co za gnojek...