Niska samoocena

Przede wszystkim niedobrze jest mówić o sobie negatywnie. TO co mówisz, również słyszysz, a to już ci się koduje w głowie jako twierdzenie. Zamiast mówić o sobie źle - mów dobrze, albo nie mów wcale.
Chyba że chodzi o jakiś błąd itd - to lepiej powiedzieć po prostu: pomyliłam się, przepraszam. (a nie: o boshe jaka ze mnie idiotka, jak mogłam to zrobić itd). Zauważaj fakt, zdarzenie ale nie oceniaj.

Podczepiam się. Grałam sobie w grę będąc jednocześnie na skype z facetem, coś mi nie wychodziło (gra logiczna) i wyrwała mi się piękna, autocisnąca wiązanka... i potem mu było smutno... Przepraszać owszem, chyba słusznie, ale i bez sensu, skoro i tak będziesz dalej o sobie w ten sposób myśleć -.- i szczerze, niestety, nie wiem, jak to naprawić.

Ostatnio czuję się winna. Cokolwiek zrobię, będąc z nim, to biorę winę na siebie. On mówi, że rujnuję mu dni i noce, nie może przeze mnie spać. Nie czuję się ładna ani atrakcyjna. Jestem głupia, bo powtarzam semestr, powtarzałam egzamin, poprawiałam maturę z angielskiego. Trafiłam na kogoś, kto mnie nie akceptuje, kłamie mi o miłości, a jestem dla niego zwykłym zerem. Jak mogę być dobra? Często mam ochotę umrzeć.