Angelina Jolie - mówmy o genetycznym dziedziczeniu nowotworów

Paola, troszkę chyba źle się wyraziłaś. Angelina NIE odziedziczyła nowotworu, tylko wadliwy gen, który w znacznym stopniu daje jej duże prawdopodobieństwo na zachorowanie na tą właśnie chorobę.
Moja mamusia też zmarła na raka (płuc), tak jak jej brat, i jej rodzice. Sądzę, że jest wysokie prawdopodobieństwo, że przekazała mi wadliwy gen. Na razie mam inne problemy zdrowotne z którymi się muszę uporać, więc może później zajmę się jakimiś badaniami w tą stronę.

Z tego co wiem, to można wykonać jakieś badania wykrywające te "wadliwe geny", jakie to badania nie wiem. Być może są różne w zależności od występowania raka. Myślę, że jeśli chcesz to sprawdzić to powinnaś zgłosić się do lekarza i wypytać o szczegóły i możliwości. Czy od razu do onkologa? ja chyba bym najpierw poradziła się lekarza pierwszego kontaktu - mam do niego zaufanie. Sama znasz najlepiej swojego lekarza i ocenisz czy jest na tyle kompetentny, żeby umiał wskazać Ci drogę postępowania w tym przypadku. Bo odpornościowy, od krwinek? to może po prostu powinnaś być pod kontrolą hematologa (lek. od krwi), albo immunologa (lek. od odporności), a niekoniecznie onkolog.

Post przeniesiony:

Przeczytałam dziś - dla mnie kontrowersyjne - słowa publicysty Tomasza Terlikowskiego, który we ,,Frondzie" stwierdził:

,,Rak piersi czy jajników jest w przypadku Angeliny Jolie wydarzeniem czysto wirtualnym, a operacja, której poddała się aktorka, jest jak najbardziej realna i niesie ze sobą cały szereg skutków ubocznych czy zagrożeń. Usunięcie jajników, które zapowiada obecnie Jolie, będzie skutkowało w całym jej życiu, a wielu z jej skutków nie da się usunąć, a mastektomia także nie jest usunięciem pryszczy, ale operacją, która narusza integralność cielesną człowieka.
W przypadku choroby nowotworowej to właśnie ona jest usprawiedliwieniem radykalnych i niekorzystnych skutków ubocznych chirurgicznej ingerencji. Nie jest jednak takim usprawiedliwieniem, jak się zdaje, samo prawdopodobieństwo choroby. Jeśli zgodzimy się na takie myślenie, to medycyna przekształci się z leczenia w okaleczanie zdrowych (a Angelina Jolie była zdrowa) ludzi. A na to nie powinno być naszej zgody, szczególnie, że ? z innych statystyk wynika, że odpowiednio wcześnie wykryty rak piersi czy jajników, także ten wywołany mutacjami genetycznymi, jest w pełni wyleczalny. Prewencją są więc regularne badania, ewentualnie mastektomia czy usunięcie jajników, gdy do choroby już dojdzie. Okaleczenie pozostaje zaś okaleczeniem."

Oczywiście można tu rozpatrywać wszystkie za i przeciw, jestem jednak pewna, że ta decyzja została przez Angelinę Jolie starannie przemyślana. Przyznaję też, że takie wypowiedzi, jak Terlikowskiego, przyprawiają mnie o gęsią skórkę - to jest jej życie i jej ciało, jej strach i jej ból, nikt, zawłaszcza ten, kto nie znalazł się w podobnej sytuacji, nie powinien oceniać tego w kategoriach etycznych. Jeśli ktoś ma aż 87% ryzyka zachorowania na raka, które może zmniejszyć do 5%, jeśli ma dzieci i szczęśliwe życie, a za sobą traumę spowodowaną najpierw walką stoczoną z tą straszną chorobą przez własną matkę, a potem jej odejściem, to taka prewencyjna decyzja wydaje się w pełni zasadna. Onkolodzy zresztą twierdzą, że choć tak heroiczna, kontrowersyjna i daleko idąca, to mastektomia była słuszna. 

Dr Dariusz Godlewski, onkolog z Ośrodka Profilaktyki i Epidemiologii Nowotworów oraz inicjator kampanii społecznej ,,Policzmy Się", powiedział wręcz:
,,Decyzja Angeliny Jolie jest odważna, ale potrzebna. My także tym pacjentkom, które mają odpowiednie wskazania, zalecamy taki zabieg - mówi dr Godlewski. W Polsce to może być około tysiąca pacjentek rocznie. Ich decyzje są różne, części brakuje odwagi, boją się utraty "kobiecości". Tymczasem w czasie tego samego zabiegu wszczepiane są implanty. Otoczenie może w ogóle nie zorientować się, że kobieta przeszła mastektomię. Tym bardziej ogłoszenie tego faktu przez Angeline Jolie powinno wzbudzić uznanie. Musimy więcej mówić o raku, bo w Polsce aż 15% pacjentów nie podejmuje leczenia. Tymczasem trwająca właśnie kampania "Policzmy się" dobitnie pokazuje, że rak to nie wyrok. Przykład tych, którzy pokonali nowotwór powinien być inspiracją dla innych."

Ta wiadomość była dla mnie szokiem! Ryzyko 50 % tak jak ktoś tam na początku zauważył, a taki krok? Nie wiem czym to było podyktowane, moze Ameryka ma inne doświadczenia z chorobami nowotworowymi ?! Nie wiem.

Ja przypuszczam, ze zrobilabym to samo co Angelina, jakbym miala na to srodki. Choc nie jestem pewna co do refundacji takich zabiegow. Napewno sa refundowane dla osob, ktore sa po amputacji.
Jak juz pisalam, u mojej mamy doszlo do amputacji, jednak moja ciotka miala guza zlosliwego, ale obylo sie bez. Wycieli guza, chyba jest nawet bez chemioterapii, i choc minelo juz 20lat, nic jej nie wrocilo...
Co do rekonstrukcji piersi. Mama sie dowiadywala kiedys o tym, nie wiem czy Angelinie wycieto rowniez cala skore z piersi i sutki, jednak rekonstrukcja polegana tym, ze wycinana jest skora z brzucha oraz czesc lechtaczki, z ktorej robiony jest sutek. Dziwilo mnie, ze mama nie chce sie na to zgodzic, bo chcac nie chcac, to  jest jakis  kompleks, posiadanie protezy nie jest widoczne, jednak glebokie dekolty odpadaja... Ale mama mowila, ze boi sie tego bolu pooperacyjnego, a juz tyle lat zyje bez, ze juz sie przyzwyczaila(w momencie kiedy to weszlo mama byla15lat po usunieciu). Dodam, ze bardzo dlugo chodzila do klubu "Amazonka", gdzie wlasnie kobiety po raku sie spotykaly, wspieraly etc. Niestety bardzo duzo kobiet zmarlo na przerzuty, a na szczescie moja mama jest juz zdrowa. Wygrala ta walke.

Olinko, ciocia, ktora miala guzek to siostra mojego ojca. Ale tak, caly czas badam sobie piersi sama, jak jestem u ginekologa tez mu mowie, zeby to zrobil(bo nie kazdy od siebie to robi) jednak zastanawiam sie nad konkretnymi badaniami, nie tylko badanie piersi. wiadomo cytologia tez. a przyznam szczerze i bez bicia, ze cytologii juz nie mialam jakis czas robionej... teraz jestem poza krajem chwilowo, ale zastanawiam sie czy nie wybrac sie do lekarza, ktory operowal moja mame, chce miec pewnosc, bo wiadomo, mojej mamie i cioci sie udalo, ale niekoniecznie musi udac sie i mnie

Może świadomość jak wygląda realna walka z rakiem (mówię tu o chemii, itd)? Nie wiem czy widziałaś, czy miałaś styczność z osobą chorą na raka. Ja tak. Jak już wcześniej wspomniałam... więc wiem co to znaczy. Jak wygląda człowiek po dużych dawkach morfiny, zwijający się z bólu.

Mnie zastanawia inny aspekt - czy mając świadomość potencjalnego nowotoworu, czy chciałabym się z tym "dzielić", czy zdecydowałabym się wtedy na dzieci. Myślę, że świadomość ryzyka choroby, mogłabym wypłynąć na moją decyzję o posiadaniu dzieci - czy chciałabym, by rodzina obserwowałam walkę z nowotworem?, czy chciałabym dzieci osierocić?, albo czy chciałabym im przekazać taką chorobę?
Posiadanie genu, to jedno, ale na chorobę się pracuje całymi latami. Nie wydaje mi się, by samo usunięcie ZDROWEGO organu coś zmieniło. To tak jakby wyrwać małemu dziecku zęby, bo istnieje w rodzinie duże ryzyko próchnicy i pozwolić dziecku objadać się dalej słodyczami. Czy jest w tym jakiś sens?
Nowotowory wykrywa się na ogół, gdy są w zaawansowanym stadium, gdy leczenie jest trudne. Mając świadomość większego zagrożenia - myślę, że należy bardziej dbać o siebie i kontrolować, a nie usuwać zdrowy organ.

Mnie zastnawia jedno, ok rozumiem że ma wysokie ryzyko szansy na zachorowanie ale....usunie sobie wszystko, co może stać się "łupem raka" a nie liczy się z tym, że nie wyjdzie cało z operacji ?

Ja zamierzam zrobić to samo.
Moim zdaniem totalnie bezsensowne jest krytykowanie wycinania 'zdrowego organu' i porównywanie tego do zębów chociażby.
Cycki to niepotrzebne bomby zegarowe w tej sytuacji i tyle. Nie zęby bez których nie da się gryźć , nie płuca bez których nie da się oddychać. Ludzie żołądek usuwają jak wszyscy w rodzinie mieli raka żołądka. 
Jak ktoś chce ryzykować życie i marnować czas na wielki stres ok, jego sprawa. Ale nikt niema prawa w takiej sytuacji krytykować tej decyzji. Badania profilaktyczne nie zmniejszają wystarczająco lęku, ani nie ochronią od powstania raka. 
To jak usunięcie ciąży zagrażającej życiu.

Tak i niestety....ale jak rak już się pojawi to wyleczenie go nawet w lekkim stadium do najłatwiejszych nie należy. I niestety nawet profilaktyczne badania czasem nie są w stanie zapobiec śmierci. One tylko dają szanse na uratowanie człowieka i wyleczenie.

Ogólnie co ja wiem na temat raka..hmm..U mnie na szczęście nie było w rodzinie takich przypadków...tutaj już chce mi się pisać o mojej rodzinie..ale nie o tym chce wspomnieć, lecz o tym, że ktoś mi kiedyś powiedział, że każdy z nas ma komórki rakowe i że u jednych one się uaktywniają a u innych nie....i że to wygląda mniej więcej tak że coś się jakby psuje, albo jakby coś zjada to coś zdrowego. To jest straszne...Współczuje tym , którzy muszą tego doświadczać.