epilepsja

Anq powinnas isc do neurologa i z pewnoscia  zrobia Tobie  podstawowe badanie  EEG i  to lekarz zadecyduje ,co dalej.......
Mysle,ze to napady epi ,bo sa ich setki roznych odmian.
(Moj synus cierpial na  padaczke wieloobiawowa,lekooporna i tez mial  min cos  podobnego do tiku !)

pytałam wiele razy o to mojego neurologa, i innych moich lekarzy również. Podobno epilepsja nie jest dziedziczna. Ale tak naprawdę nie wiedzą jednoznacznie jakie mogą być przyczyny jej powstania.
Mój neurolog mówił że miał wiele pacjentek, które urodziło całkowicie zdrowe dzieci.

Tylko pamiętaj, że jak będziesz planować ciąże to najpierw musisz omówić tą kwestię z neurologiem. Ważne jest to jakie będziesz przyjmować wtedy leki. I w jakiej dawce. To bardzo ważne, żeby nie zaszkodzić dziecku.

Jak z prawem jazdy czy bede mogła je robic??

wątpie w to ze dostane zaswiadczenie poniewaz lekaz nie chciał mi dac do szkoły na gastronomie i wydał tylko za odpowiedzialnoscia moich rodziców . Ja brałam depagine chrono wiec niewiem czy one moja jais skutek do prowadzenia pojazdów a chciałam tak bardzo isc na prawko i byc nie zalezna;//

Anq proponuje przejsc do postu powyzej 'JA I MOJA EPILEPSJA" tam sa dziewczyny o podobnych schorzeniach!!Pozdrawiam cieplutko! Kryst

1 ta choroba jest u mnie w rodzinie
2 moje kontakty były dobre jak i teraz sa
3w szkole jeszcze mi sie to nie przytrafiło
4 niewiem bo tylko miałam ataki przy rodzicach
5 w moim zyciu ta choroba ogranicza mnie w takim stopniu że nie moge chodzi do klubów bawic sie, na imprezy tylko np domówki ale tylko do północy
nie moge robic prawa jazdy,bedzie mi ciezko dostac pracę , biore leki to alko tez nie mozna pic
6 jest mi bardzo przykro ze jestem inna ze jestem ograniczona , jestem też uzalezniona od kogos
7 myśle ze choroba nie ma wpływu na moje wyniki bo orłem nie jestem

8 W sumie moi rówiesnicy wiedza ze jestem chora tylko nie każdy wie jak to wyglada ,mówia ze widza ale kazdy niewie jak by sie zachował jak to by sie wydarzyło
nie potrafia pojac ze ja nie moge sie denerwowac musze isc spac wczesniej i zeby zasnac musze miec cisze i spokój bo nie potawfie zasnąc tam gdzie jest jasno i hałas
Mam nadzieje ze pomogłam troszke

Witam wszystkich, zapewne ten wątek pojawił się tu wcześniej... Chodzi mianowicie o ciążę.
Najpierw moja historia z padaczką. Zaczęło się gdy miałam 9 lat, iałam wtedy 1 atak, kolejny w wieku 18 lat i następny w wieku 20lat. Wtedy lekarze nie stwierdzili u mmnie epilepsji. Miałam 25 lat kiedy miałam następny atak, chłopak zawiózł mnie do szpitala ale ja zwalałam wszystko na stres (w ten sam dzień mieliśmy wyjechać do Anglii). Wtedy zdiagnozowano u mnie padaczkę (dlaczego wcześniej nie?) i przepisano Lamotryginę. Od tego momentu minęło 4 lata i ataki pojawiaja się regularnie, od 2 do 5 w miesiącu. Zdarza się że jeden miesiąc mam spokój choć są dni w których czuję się gorzej, jestem kompletnie "nie do życia". Przyjmuję Lamotryginę 2x 200mg i Levetiracetamem (Keppra) 2x 750mg. Raz dawkę zmniejszają raz podwyższają i kombinują jaka będzie dobra. Ale ja różnic żadnych nie widzę bo nie zdarzyło się żebym kiilka miesięcy miała spokój. Czasem sobie myślę, że może przestać brać leki i znów byłoby jak przed 4 latami - ataki raz na ruski rok... Co o tym myślicie?
A teraz kwestia ciąży
Jestem 2 lata po ślubie i bardzo chcielibyśmy powiększyć naszą rodzinę. Lekarze uspakajają mnie co do ryzyka jakie leki mogą być szkodliwe dla płodu. Wiem, że jest wiele mam, które mają nie jedno dziecko ale ja wciąż mam wątpliwości...  Z każdego ataku przy którym nie ma mojego męża (kryptonim "Łapacz" ) wychodzę z pokiereszowaną głową i twarzą - szycie na szyciu, blizna na bliźnie (niemal jak Frankenstein ) na koncie pęknięty nos i żebra) I to jest główny powód dla którego zwlekam. Ja nie chcę po prostu zrobić mojemu dziecku krzywdy kiedy już przyjdzie na świat. Noszenie, karmienie... wiem, że trzeba będzie cały czas uważać i robić wszystko inaczej ale strasznie mnie to przeraża.
Powiedzcie mi, jeśli byłyście lub jesteście w takiej sytuacji - jak wygląda przebieg ciąży, jak jest po porodzie, jakie środki ostrożności trzeba zachować, żeby dzieciątku nie zrobić krzywdy?

Witam:)

             Mam na imię Wiola,mam 26lat.  Na epilepsje(na tle nerwowym) lecze sie juz prawie od 3 lat,leki działaja ale ja nadal sie boje.
Boje sie,ze bede sie leczyc do konca zycia,ze nie bede mogla miec dzieci i tego ze dostane ataku jak bede sama w domu nie wiem co sie wtedy stanie. Mam narzeczonego,ktory wie o mojej chorobie zawsze moge na niego liczyc,moja rodzina tez mnie wspiera,w pracy oczywiscie wszyscy wiedza o mojej chorobie.Szef od razu wiedzial zebym nie miala klopotow. Prosze pomozcie czy moje obawy,czy mam sie czego bac?