Zawód: SYN

Ja poszłam do pierwszej pracy w wieku 15-stu lat. Wyprowadziłam się z domu pół roku po 18-tych urodzinach. Na wszystko co dzisiaj mam, zarobiłam ciężką, aczkolwiek uczciwą pracą, i jestem z tego dumna. Kiedy obserwuje swoich rówieśników, którzy nie koniecznie mają obrzydliwie bogatych rodziców, ale wystarcza im na wszystko, i jedyne czym mają się zająć to szkoła, zainteresowania i rozrywki, to nie zmieniłabym w życiu nic. Na takie doświadczenia i sukcesy, które mam obecnie, oni będą musieli pracować kilka lat, zapewne za kilka lat.

Podobnie jak poprzedniczki, chciałabym wychować swoje dzieci na samodzielnych, pracowitych, uczciwych ludzi, którzy szybko osiągną samodzielność. Może nie koniecznie tak szybko jak ja, ale chciałabym aby na przykład w liceum, poszły już do dorywczej pracy i zaczęły zarabiać na swoje wydatki. Praca uczy wartości pieniądza. Chciałabym, aby były świadome, ile trzeba się niekiedy natyrać, aby mieć 100zł, i chciałabym aby doznały tej rozpierającej człowieka satysfakcji, gdy te 100zł wyda się pożytecznie.

"Witam, nazywam się Jan Kowalski, jestem synem szefa. Dziękuję".  - ja bym to odczytała tak:
""Witam, nazywam się Jan Kowalski, jestem synem szefa więc jestem nietykalny, zatem uważajcie z kim zadzieracie, bo ja tu z zasady nic robić nie muszę. Dziękuję".   

Luc, zgadzam się z Tobą.

Myślę, że ja też utrzymywałabym dzieci, póki by studiowały i podobnie sama jestem utrzymywana. Studiujesz? Masz przelew od mamy. Zmieniasz kierunek i masz parę miesięcy wolnego? Do pracy.
Dlaczego utrzymywałabym dzieci? Bo jeśli wahałyby się, czy iść na studia, czy nie, to nie chciałabym, żeby argumentem stało się, że muszą i pracować, i studiować. Dla mnie akurat studia są ważne, przyszłego zdobycia magistra nie uważam za koniec kariery naukowej i osiągnięcie celu, tylko raczej za początek, za coś oczywistego, nigdy nie miałam wątpliwości, czy na studia pójdę, więc nawet wizja jednoczesnej pracy by mnie od tego odstraszyła, jednak wiem, że nie każdy ma takie podejście i chociaż nie zmuszałabym dzieci do podjęcia studiów, to chciałabym im to ułatwić pod względem finansowym. Poza tym tak czy siak chyba rodzic ma obowiązek utrzymywać studiujące dziecko poza pewnymi wyjątkami (typu brak postępów w nauce, przeciąganie się zakończenia nauki w stos. do programu itd.).

Co do 2. kwestii, to już chyba zależy od dziecka, czy się na to zgodzi. Mama mi pozostawiała wolność wyboru, a tata przebąkiwał coś o medycynie albo prawie. A tu zdolna córeczka wywinęła mu taki numer, że bez pytania o zgodę poszła do... szkoły aktorskiej. Niby przebolał, ale kiedy poszłam na informatykę, był dużo bardziej zadowolony, mimo że to nie ta cudowna medycyna/prawo. A tu siup - córeczce się informatyka nie spodobała, postanowiła z niej zrezygnować i iść na lingwistykę. Problemem nie jest zmarnowany rok jednego kierunku, ale to, że... tatuś tak się chełpił córeczką na informatyce na UJ. Jak usłyszałam to wyjaśnienie, to po prostu się rozłączyłam, bo tłumaczyć można, ale jak zażalenia są tak idiotyczne, jak szpanowanie córką przed kolegami, mającymi dzieci na kierunkach typu socjologia bądź w ogóle niestudiujące, to szkoda słów.

Rodowitą nie. Przyjechałam na studia, a że kierunek do zmiany, to pewnie pomieszkam do okolic września.

Co najlepsze - mój ojciec nie jest lekarzem ani prawnikiem, a jakoś tak sobie to wymyślił i koniec. W sumie razem... ze swoją siostrą, która z prawem i medycyną też nic nie ma wspólnego. Po prostu - namawiali mnie i tyle. Z drugiej strony ojciec nie obrażał się na mnie, interesował się studiami itd., tylko nie był zachwycony i czasem sobie, ot tak, marudził, wiedząc, że i tak za wiele sobie z tego nie robię.

Zgadzam się z wami, że praca bardzo ubogaca cżłowieka. Ale polemizowałabym z Eileen i luc w sprawie utrzymywania studenta Moim zdaniem student to juz dorosły człowiek i powinien umieć sobie zorganizowac środki przynajmniej na własne przyjemności. Oczywiście rodzice mogą pomagać, ale nie powinni już w pełni utrzymywać. Inna sprawa, że znalezienie pracy na studiach ułatwia późniejszy "pełny" start zawodowy, bo człowiek może się już pochwalić jakimś doświadczeniem. Poza tym praca w trakcie studiów przygotowuje do tzw "prawdziwego życia", bo nie zawsze można robic tylko jedno, a reszta załatwi się sama (w sensie: studiuję, a rodzice mnie utrzymują, karmią, opierają itd):) No i uczy organizacji czasu, tak, żeby zdązyć ze wszystkim.

Mi jeszcze daleko do macierzynstwa zapewne, ale ja np od 18stego roku zycia pracuje sama na swoje potrzeby, krzywda mi sie nie stala, podjelam sie pracy bo przy rozwodzie rodzicow z mama zostalysmy praktycznie z niczym oprocz dlugow. Teraz nasza sytuacja jest o niebo lepsza, ale czy to oznacza, ze mam spowrotem byc na utrzymaniu mamy? Nie wyobrazam sobie tego. Dlaczego?? Bo to ona pracuje na siebie, na remont swojego mieszkanka, na swoje potrzeby, na to, zeby cos miec, i ja robie to samo, ja zarabiam na swoje potrzeby, czy nawet na imprezy, na samochod, paliwo, rachunki za telefon itd itp. Faktem jednak jest, ze mama oplaca mieszkanie itd, poprostu nie chce mi pozwolic za to placic. Czasami kupi mi jakis ciuch, bo jak zobaczy w sklepie cos ladnego nie moze sie powstrzymac. Ale ja robie to samo dla mamy, czy tez dam jej pieniadze i powiem "idz kup sobie cos ladnego".

Wiadomo, nie chcialabym, zeby moje dzieci tez mialy taki moment w swoim zyciu, gdzie mimo checi i staran, zeby czasami nie bylo co jesc, ale chcialabym, zebym ja jako matka byla taka jak moja mama. Zeby wiedzialy, ze maja na siebie same robic, ale jak nie beda mialy to w miare mozliwosci pomoge. Jednak nawet majac jakas grubsza kase w zyciu bym nie kupila 18sto latkowi jakiegos najnowszego BMW czy Mercedesa, badz jakichs innych majetnych rzeczy. Moje dzieci beda musialy sobie na takie cos same zapracowac.

Oczywiscie, po cos ludzie pracuja, odkladaja, oszczedzaja. Ale gdzie jest w tym wszystkim rodzic?? Gdzie jego potrzeby?? Gdzie jego marzenia itd??

Znam przypadek, ze malzenstwo praktycznie zbankrutowalo, masa dlugow, kasy na zycie bardzo malo, ale jak corka sobie zazyczyla conversy za 250zl, zaraz je miala. Chce isc do fryzjera(wizyta 200zl) od razu ma zamawiana wizyte. Ale to, ze matka kombinuje codziennie co wlozyc do gara, sama u fryzjera nie byla ok3lat, i chodzila w porwanych spodniach, byleby jej corka miala, to uwazam za kolosalny blad. Bo mimo, ze mloda zaczela chciec szukac pracy na sezon(miesiac czasu, bo w sierpniu wybiera sie do anglii na miesiac) u nas jest bardzo ciezko o taka prace, zwlaszcza na miesiac...

No cóż ja powiem tak. Uważam, że pewna pomoc jest dziecku potrzebna. Znam wiele przypadków, gdzie dziecko wciąż mieszka u rodziców, bo nie stać go na własne mieszkanie. W opozycji do tego są dzieci, których rodzice pomogli im wziąć przynajmniej kredyt na mieszkanie. Ostateczny efekt jest taki, że ta druga osoba szybciej się usamodzielnia, a przecież to właśnie jej rodzice coś "zasponsorowali". Nawet przy szukaniu partnera ta druga już ma plus, bo skoro ma mieszkanie, to jest "zaradna", a ta druga to "maminsynek". Z obserwacji mogę powiedzieć, że Ci, którym rodzice pomogli na starcie układają sobie dobrze życie, czują się spełnieni, a ci drudzy ciągle się borykają z podstawowymi problemami.

E tam.
Etatowa w fabryce albo w biurze od 8 do 17 to faktycznie może byłoby trudno.
Ale ja studiowałam dziennie na UW (ponoć najlepszy uniwerek w kraju, a nie jakaś szkoła w Pcimiu Dolnym ) i pracowałam od początku studiów jako dziennikarz. Codziennie. Nie wiem jak gdzie indziej, ale u nas był system punktowy, samemu się zapisywało na określone zajęcia w dany dzień o danej porze i jak się dobrze zakręciłaś, to mogłaś sobie wszystkie zajęcia wrzucić na dwa dni albo rano iść na zajęcia, a od 13-tej codziennie mieć wolne i do wieczora już być dyspozycyjnym w pracy.
Da się? Da.
Dzięki temu kończąc studia dzienne miałam już 5 lat doświadczenia w cv... i w głowie

Ale wcale nie uważam że każdy tak musi czy powinien. Każdy niech robi jak chce. Ja wcale nie musiałam pracować tak wcześnie, rodzice daliby mi kase na utrzymanie się na studiach, ale chciałam pracować, bo to lubiłam i od liceum wiedziałam, że to chce robić.
Z perspektywy czasu myślę, że mogłam sobie trochę odpuścić i pożyć trochę bardziej po studencku ... za to teraz zwolniłam obroty i sobie to odbijam
Ale tak naprawdę to nic bym nie zmieniła... cieszę się, że tak wcześnie zaczynałam, bo jak widzę jak się przewijają przez różne redakcje ludzie z mojego rocznika, którzy dopiero zaczynają, uczą się, są na jakichś dziwnych 'stażach', liczą na bóg wie co jak przychodzą, a okazuje się, że nie jest tak łatwo i nie będzie, bo im się później w tym zawodzie zaczyna tym gorzej, to czuję satysfakcje, że jestem o kilka lat do przodu...
I zastanawiam się gdzie oni byli wtedy, kiedy ja już pracowałam? imprezowali? studiowali? siedzieli grzecznie na wykładach? okej, spoko, tylko co im to dało?
W wielu zawodach liczy się przede wszystkim praktyka, a nie piątki w indeksie.

Oj no chyba o to chodziło w tym przekazie podprogowym
Wczoraj też sobie o tym pomyślałam, że przecież równie dobrze może być "zawód: córka". I wychodzi na to samo.

Jeśli bezrobotny to znaczy, że studiuje zaocznie. Czyli wyciąga kasę, bo bezrobotny, a nie tylko student. Nie znam żadnego wiecznego studenta studiów zaocznych, czyli płatnych. Opiekunko13, coś Ci się pomyliło.

Nadal uważam, że kobiety na tym forum bardzo chcą żeby facet się nie marnował ( jego kasa zwłaszcza) i zarabiał. Palą się do tego strasznie! No jak może taki trzydziestolatek mieszkac z mamusią, miec kasę, wydawac na swoje przyjemności, a nie na kobietę. Mieszkanie musi miec już swoje, ewentualnie wynajmowac. Rodzinę powinien zakładac, kobietę utrzymywac, egoista jeden! Już my wiemy jak zagospodarowac kasę i czas faceta!

Kobieta to co innego. Ona może mieszkac u mamusi i tatusia, nikt jej nad uchem nie brzęczy, że pępowiną z rodzicami uwiązana.

To ze Ty nie znasz, nie znaczy że mi się pomyliło. Takich jest wielu.