Koniec związku to jednak koniec świata!Proszę o pomoc, radę, opinię.

Dziękuję bardzo za wiadomośc! Od rozstania nie kontaktowaliśmy się ze sobą! Zupełna cisza!

No więc czym sie przejmujesz????? On ma Cie gdzieś... Byłaś to byłaś.. nie ma cie to cie nie ma....  Jak można byc takim człowiekiem, który widzi błędy tylko u kogoś a sam jest idealnym? Dziwie się Tobi, że tak długo z nim wytrzymłaś... ale jak to się mówi lepiej późno niż wcale.... Życzę Ci wytrwałości i mam nadzieję, że nawet jeśli się odezwie to jedna rozmowa czy jeden telefon nie zmieni Twojego zdanie i będziesz konsekwentna w tym co robisz dopóki On nie pokaże Ci, że jes Ciebie wart... chociaż wydaje mi się , że ten typ faceta nigdy się nie zmieni.

bardzo dobrze zrobiłaś on nie był ciebie zupełnie wart. podziwiam że i tak tyle wytrzymałaś. wiem że ci ciężko ale on nawet nie widział w sobie błędu zmanipulował cię. byłaś "miłą kochającą dziewczyną" a on wiedział że czekać będziesz. w jednym miał rację to było przyzwyczajenie ale widać że z jego strony. osoba która kocha nie mówi że ma kogoś na oku osoba która kocha liczy się ze zdaniem kobiety z którą żyje......
musisz się wziąć się w garść ....... będzie lepiej z czasem będzie lepiej

Dziękuje wszystkim za słowa otuchy!!

Agol,jestes silna kobieta.Musisz wytrzymac w swoim postanowieniu.
Nie wchodz drugi raz do tej samej rzeki.Ja zostalam z malym dzieckiem po 12 latach bycia razem,wiec zdaje sobie sprawe co przezywasz.
Wasza milosc sie wypalila.Widocznie nie byliscie sobie przeznaczeni.
Powodzenia....

Właśnie po to Ci to powiedział, żebyś miała poczucie winy i obwiniała siebie Zadawała sobie pytania: Może faktycznie miał racje? Jeśli on mnie tak naprawde kochał i nikogo juz nigdy takiego nie znajde? Może to faktycznie we mnie coś było nie tak? Faceci tacy juz są, ale nietędy droga Nie daj się zwieść takim gadaniem Wyprowadziłas sie i co? Gdzie on jest, gdzie jest ten tak strasznie kochający najbardziej na świecie? Kochana będzie Ci ciężko wiem jak to jest, ale wyprowadzając się pokazałaś mu, że jesteś silna i przede wszystkim szanujesz siebie Podtrzymuj to i nie ulegaj, nawet jak nagle mu sie zatęskni przyjdzie z podtulonym ogonem. Będzie Cie bolało, ale przytrzymaj go aby udowodnił Ci to, ze tak Ciebie strasznie kocha Zycze Ci wytrwałości i siły Nie poddawaj się!!!

Przykra sprawa.. Tyle lat wspólnego życia przekreślił Współczuję.. ale podziwiam siły.. ja bym tyle nie wytrzymała i pewnie bym do niego zadzwoniła... Domyślać się tylko mogę jak Ci ciężko, dzielna jesteś i dasz radę. Pokaż mu ile stracił.

agol,po wielu wielu latach leczenia ran,poznalam wartosciowego mezczyzne.Od paru lat jestem jego zona.
Ty tez za jakis czas inaczej na wszystko spojrzysz.....

Na wszystko trzeba czasu

Marku dziękuję za wsparcie i mądre słowa! Co do małżeństwa - jakoś nigdy nie miał odwagi mi się oświadczyc, później ja też przyjełam wolę pozostawania w "wolnym związku". Co do dzieci, to chyba instynkt samozachowawczy podpowiadał mi aby tak daleko niebrnąc! Początkowo ani ja ani mój były partner nie myśleliśmy o powiększaniu "rodziny". Ostatnio on obsesyjnie zapragnął dziecka, ja jednak nie mogłam się przy takich relacjach na to zgodzic. Moim zdaniem dziecko nic by tu nie naprawiło, a czy ja miałam prawo skazywac niewinną istotę na brak szczęścia? Bo czy w związku w którym matka jest nierozumiana, dziecko może byc szczęśliwe? Tak więc w ostatecznym rozrachunku, według jego relacji wyszłam na oziębłą babę, karierowiczkę! Ponadto stwierdził, że on chce miec rodzinę, tylko ja się do tego nie nadaję. Dodał jeszcze, że nie ma po co wracac do domu, i że jestem przewidywalna ("wiem co będzie z tobą za miesiąc, rok, 10 lat"). Przed moim odejściem, stwierdził że jeżeli chcemy dalej byc razem to musimy postarac się o potomstwo. Jednak on nie zamierza zmieniac swojego zachowania bo jest mu tak dobrze! Czy w takiej sytuacji miałam jakieś inne wyjście?

Mam nadzieję, że szybko to nastąpi!Bo jak narazie straszna pustka.

Z całego serca dziękuję wszystkim za wsparcie! Dzięki Wam czuję się lepiej! Nie wiem czy to tylko tymczasowe uczucie euforii i czy jutro znów nie przyjdą ciemne chmury, ale jedno jest pewne - powoli zaczynam zauważac otaczających ludzi.

Alusiu dziękuje bardzo za wiadomośc! Sama nie wiem skąd wziełam na rozstanie siły. Myślę, że spowodowały to słowa - "Powiem Ci szczerze, że to co do Ciebie czuję to tylko przyzwyczajenie!" Dlaczego te słowa? Ponieważ dlamnie liczyło się tylko uczucie, nie wazny był wygląd czy pieniądze! Pragnełam tylko miłości, szacunku i szczerości!Słowa te zabiły wszystko, nic nie zostało oprócz żalu i szoku. Cóż innego mogłam zrobic przecież nie zmuszę nikogo do uczucia. Wyprowadziłam się i od tamtej pory nie mielismy ze sobą żadnego kontaktu. Mówisz, że Ty wróciłaś, ale czujesz, że nie nadługo - moim zdaniem powoli zaczynasz uświadamiac sobie , że nie tędy droga! Uważam że nie powinnaś w tym tkwic!! Ja też wracał i przeciągnęłam to do 11 lat.  Czy było warto? Jak pokazują ostatnie dni - nie! Nadmienię, że przy ostatnich kryzysach to ja prosiłam o jeszcze jedną szansę, chciałam wszystko naprawiac, miałam ogromne poczucie winy - że za mało się staram, że nie daję z siebie wszystkiego itp. Jaki wynik próśb i powrotów? Mój partner, zaczął mnie lekceważyc, przestał liczyc się z moim zdaniem. Tak więc nic dobrego nie nastało!

Ten facet to ciota nie wart ani jednego dnia

"Ty chyba w tamtym związku byłaś zostawiona samej sobie..." - Ta wypowiedź w 100% odzwierciedla stan mojej psychiki w tamtym okresie! Czułam się wiecznie samotna, zawsze coś było wazniejsze odemnie! Przestałam sobie z tym powoli radzic! Nie miałam chęci na gotowanie, sprzatanie itp. Mój partner po pracy, albo szedł na trenig, spotykał się w interesach ze swoimi znajomymi lub spał! Tak więc w zasadzie cały czas byłam sama! Moja flustracja wciąż rosła, nie miałam ochoty na okazywanie uczuc. Faktycznie powoli stawałam się odpychająca i oziębła. Miałam w sobie tyle żalu, że tak naprawdę przysłonił mi on sens dalszego istnienia. Mój partner nie widział w tym żadnego problemu, stwierdzał że musi zarabiac a ja wiecznie tylko czepiam się, jestem niezadowolona i oziębła. Ja wręcz przeciwnie - dla mnie związek to przebywanie razem! Gdy zapraszał mnie na kolację bądź kina to miałam wrazenie, że robi to tylko poto żeby usprawiedliwic swój weekendowy wyjazd na mecz! A co ja w tym czasie? Oczywiście po pracy, albo jechałam do rodziców bądź siedziałam sama w pustych czterech ścianach! Powoli zaczełam uciekac w internet on dawał mi pewnego rodzaju odskocznie! Nawet jak wracał do domu to ja byłam pochłonieta komputerem. Często obrażałam się i nie odbierałam jego telefonów, bo wychodziłam z założenia, że i tak powie że wróci za 2-3 godziny bo cos mu wypadło. Tak nie powinno chyba wygladac wspólne życie? A może ja poprostu oczekiwałam niemozliwego, moze wszyscy mają takie związki a ja szukałam dziury w całym? Jak to jest w waszych związkach?

Tyle krzywdy mi uczynił a ja wciąż o nim myśle i rozpaczam. Czy to normalne? Czy wrócę do równowagi psychicznej?

Głowa do góry!!Pomyśl tak dobrze, że zmarnowałaś tylko 11 lat z tym debilem, a nie całe życie. A tak to masz jeszcze szanse na normalny związek , może rodzine i nawet dziecko. Na początku zawsze jest cieżko. Ale pamiętaj, że po każdej burzy wychodzi słońce.:):):)

Bardzo dziękuję za wsparcie! Niestety nie jestem tak silna jak myślicie! Z rozpaczą zauważam, że codziennie stawiam sobie pytania "Czy ja dobrze zrobiłam?" "Może powinnam poczekac na rozmowę, a nie uciekac?" Czy zbyt łatwo nie dałam umrzec 11 letniemu związkowi?" Coraz częściej czekam na jego telefon i coraz bardziej pragnę jego powrotu. I co najgorsze ....myślę, że gdyby przyszedł to bym mu wybaczyła. Tak więc stwierdzam że w moim przypadku powiedzenie "czas leczy rany" nie ma zastosowania!

Droga agol
To, że on na odchodnym powiedział Ci, że nikt nie będzie Cię kochał tak jak on nie znaczy absolutnie nic!! To są tylko słowa, a miłość to czyny. Popatrz trzeźwym okiem na Wasz związek i powiedz sobie wprost: czy to wszystko co Ci robił nazywa się miłością? Czy miałaś szacunek, bezpieczeństwo, przyjaźń, wsparcie i bliskość, co naprawdę miłością jest? Czy kiedy odeszłaś zawalczył o Ciebie w jakikolwiek sposób? Odpowiedź na wszystkie te pytania brzmi NIE. On Cię NIE KOCHA! Uświadom to sobie i zrozum, że odchodząc od niego uwolniłaś się od wszystkiego co złe. Za tym tęsknisz?O tym marzysz? O upokarzaniu, przedmiotowym traktowaniu, braku zrozumienia?
Najpierw uświadom sobie jaka jest prawda, potem powtarzaj ją sobie codziennie do znudzenia. W końcu to chore uczucie w Tobie umrze.
Czas leczy rany zawsze. Terapia odwykowa zawsze jest ciężka, a Ty byłaś od niego uzależniona i dlatego tak boli. Ale pomyśl, że ten ból minie, a gdybyś z nim została cierpiałabyś całe życie, a także zgotowałabyś w ten sposób piekło Waszym przyszłym dzieciom.

Jak spotkasz wlasciwego faceta z naciskiem na wlasciwego to zaczniesz myslec  o dzieciach o rodzinie, dobry byl ten twoj facet jeszcze chcial ci dziecko zrobic ty bylabys uwiazana a on by latal.To ze sie do ciebie nie odezwal to tylko potwierdza ze mu nie zalezalo, dlatego nie mozesz miec poczucia winy. co to za zwiazek w ktorym tylko jedna osoba tworzy dom a druga wraca jak  do hotelu.  Jak poklucilam sie z chlopakiem i wyszedl i nie wrocil na noc , nastepnego dnia wyslalam mu smsa ze sie wyprowadzam byl po 20 minutach wsiadl za kierownice kompletnie pijany ( nie pochwalam tego) ale byl migusiem zeby nasz zwiazek ratowac i wiecej nie mial takich pomyslow jak narazie ( oby nie zapeszyc) a swiety to on tez nie jest ale nie pozwolil mi odejsc. Przemysl to, wiem ze jest ci ciezko ale jak zrobisz pierwszy krok to do konca zycia bedzie robil to co mu sie podoba bo bedzie wiedzial ze i tak mu wybaczysz, a ty bedziesz meczyc sie w tym zwiazku. Moze meska duma mu nie pozwala odezwac sie do ciebie , ale jak mu zalezy to zmieknie, a jak nie to zapomnij jak najszybciej o nim znajdz sobie innego. Powiedz mi jak duzo czasu minelo od waszego rozstania.

agol
Oczywiście, możesz się teraz obwiniać i analizować cały związek pod kątem idealizowania byłego. Tylko, że to nie jest racjonalne myślenie bo spowodowane tęsknotą, która jest normalna na tym etapie. To wszystko nie zmienia faktu, że facetowi Twoje odejście nie dało w żaden sposób do myślenia. Nie zatrzymał Cię, nie zrobił nic bys wróciła. Jest więc oczywiste, że Cię nie kocha. Co więc chcesz teraz zrobić, po co? Chcesz żebrać u niego o kolejną szansę by przekonał się, że jesteś tak słaba i uzależniona od niego, iż może krzywdzić Cię jak chce, a Ty potem i tak wrócisz na kolanach?Myślisz, że to cokolwiek zmieni? Tylko tyle, że zamiast szacunku do siebie będziesz czuła wstręt. Facet nie szanuje tego, co przychodzi mu z łatwością. On Cię nie chce i dobrze bo tylko przy nim cierpiałaś. Pogódź się z tym i zamiast tracić energię na tęsknotę wyciągnij wnioski z jego i swojego postępowania, zajmij sie sobą i nie popełniaj tych samych błędów.Życie ma to do siebie, że boleśnie doświadcza nas dotąd aż czegoś nie zrozumiemy i nie zmienimy postępowania. Prosząc go o powrót będziesz się prosić o kolejne cierpienie.
Ręczę Ci za to, że nawet jeśli Ty też jesteś w jakimś stopniu winna, że Wam nie wyszło, a on by Cię nadal kochał pierwszy wyciągnąłby do Ciebie rękę, zaproponowałby co należy zmienić w Was obojgu żeby było lepiej. Nic takiego nie nastąpiło. Zrozum, że to definitywny koniec.

Kjersti jestem pod wrażeniem twojej mądrości. Powtarzam sobie podobne słowa codziennie, jednak mój "sprany"mózg nie przyjmuje ich do wiadomości. Bardzo mnie boli, że po tylu latach tak łatwo odpuścił. Że jednak nic dla niego nie znaczyłam! Mi bardzo trudno jest zapomniec, bo tak naprawdę to nie znam innego życia, czyli życia bez niego. Niestety 11 lat to nie 11 miesięcy. Ten czas sprawił, że wszystko co mnie otacza, kojarzy się tylko z nim. A najgorsze jest to, że nawet jeżeli z kimś wychodzę do pabu, restauracji to myślę tylko o nim i o zaistniałej sytuacji. Może byłoby mi łatwiej gdyby przy rozstaniu twardo i do końca utrzymawał, że mnie nie kocha, że to tylko przyzwyczajenie, a nie odwracał kota ogonem twierdząc "nie no uczucie jeszcze jest", "kto będzie cię kochał bardziej niż ja?" itp. Czasami mam wrażenie, (w przebłyskach racjonalnego myślenia), że on to robił z premedytacją, że sprawiało mu to przyjemnośc.

Dziękuje za wsparcie! Jednak muszę sprostowac, ze jezeli chodzi o dom to jestem beznadziejną gospodynią, tak więc pod tym względem nie miał ze mną dobrze. Moje życie przede wszystkim obracało i obraca się wokół pracy. Początkowo starałam się cos robic, ale później ogarnęła mnie niechęc! Przede wszystkim korzystalismy ze stołówek bądź gotowych dań. To raczej jemu dużą przyjemnośc sprawiało przygotowywanie posiłków np. kolacji. Problem tkwił w tym, że ja wiecznie czułam się samotna i jakos taka bardzo nie chciana. Wystarczyło, że zadzwonił jego kolega a on w ciagu 5 minut do niego jechał, moja osoba nie miała tu zadnego znaczenia, nie padło pytanie: "czy mamy cos zaplanowane?", "Czy nie bedzie Ci przeszkadzało jak wyjde" itp. On poprostu musiał jechac i już! Mógł spóźniac się lub przeciagac spotkania 0 2-3 godziny i nie widział w tym zadnego problemu. Kiedys powiedział mi, ze gdybym z nim nie zamieszkała, to byśmy sie nie widywali bo dzień dla niego jest za krótki i nie miałby czasu!

Kurcze gdyby chcial z toba spedzac czas jesli ty nie jestes mistrzem kuchni mogliscie to robic razem albo nie wiem inaczej podzielic obowiazki ty sprzatasz a on gotuje, ale tekst " powiedział mi, ze gdybym z nim nie zamieszkała, to byśmy sie nie widywali bo dzień dla niego jest za krótki i nie miałby czasu" swiadczy tylko o tym ze bylas tylko dodatkiem do jego zycia, a powinnas byc najwazniejsza, powinnas byc najpierw ty a potem reszta swiata a nie odwrotnie i wcale sie nie dziwie ze czulas sie samotna, powiedzial ze jestes przewidywalna, no to teraz dostal to czego chcial podejrzewam ze twoje odejscie i brak wiadomosci od ciebie klompletenie go zaskoczyly. Sama powiedz czy chcialabys spedzic zycie z czlowiekiem ktory liczy na twoje  towzrzystwo tylko wtedy jak nie ma nic ciekawszego do roboty.A gdybyscie mieli dzieci to co musialby sie zapisywac w kalendarzu na piec minut rozmowy z ojcem. Przestan o nim myslec albo teraz on cos zrozumie albo nigdy nie znajdzie partnerki na cale zycie za to ty nie powinnas miec problemow z ulozeniem sobie zycia przy calej twojej tolerancji i cierpliwosci.

Dziękuję Patia, nawet nie wiesz jak bardzo mi pomagasz!! Właśnie jestem w trakcie przygotowywania dla niego paczki z rzeczami które u mnie pozostały, czuję się okropnie! Nogi odmawiają mi posłuszeństwa, a oczy produkują tyle łez, że nie jestem wstanie ich wycierac! Tak w pewnym momencie ten związek zaczął przypominac koszmar, raniliśmy się nawzajem, gdy on próbował się zbliżyc, to ja odpychałam go i na odwrót. Ale ja już nie miałam siły na czułośc, wysilanie się w sypialni i inne "cuda". Bo czy można miec ochotę na seks, gdy słyszymy zdanie: "jesteś beznadziejna w łóżku", "a zreszto ostatnio traktowałem Cię tylko jak materac"?
Miałam przed oczami związki moich znajomych, gdzie mąż, narzeczony zawsze towarzyszył swojej wybrance! Miałam łzy w gardle, gdy słyszałam rozmowę tel. koleżanki z pracy z której wynikało, że jej chłopak pyta, czy nie będzie miała nic przeciwko temu, że w sobotę wybierze się z kolegami na mecz. U mnie było normą, że mój facet jeździł za ukochaną drużyną i nic mi do tego. Czasami o niczym nie wiedziałam i dopiero dzwoniąc z pracy dowiadywałam się, że właśnie jest w drodze do innego miasta. Po prostu zapomniał mi powiedziec! Gdy raz się zbuntowałam i stwierdziłam, że nie potrzebnie się wprowadzałam, bo nie ma dla mnie czasu i że może powinnam się wyprowadzic to słyszałam tylko - "rób jak chcesz". Ale wtedy jeszcze nie miałam siły na wyprowadzkę, mimo wszystko bardzo mi zależało! Kochałam go ponad wszystko! Mam nadzieje, że kiedyś to wszystko sobie uświadomi, że zda sobie sprawę, że nie chciałam dla niego źle! Zrozumie, że w tych warunkach odmowa tworzenia rodziny nie była tylko moim kaprysem i wyborem drogi kariery. I pomyślec, że teraz napewno zwala na mnie winę rozpadu związku. Bo przecież mnie nie wyganiał, sama się
"spakowała i sobie poszła - czyli jej nie zależało" Dziękuję, że mogłam to wszystko napisac, jest mi teraz trochę lżej!

Nawet nie wiesz jak mocno mi pomagasz! Dziękuję Ci bardzo!!

Myślę, że jest mi tak ciężko bo nie byłam z nikim innym, wszystkie najlepsze lata poświeciłam właśnie jemu. Wszystko kojarzy się tylko z nim. Często się zastanawiałam i zastanawiam, czy ja poprostu nie wyolbrzymiałam swoich problemów, może w każdym związku są takie same sytuacje? Może byłam za słaba by walczyc? Najgorsze jest to ze w jednym dniu był najwspanialszym człowiekiem na świecie, a w drugim potrafił o 100 stopni zmienic swoje nastawienie i zachowanie. Następowało typowe "pranie mózgu". Z całą pewnością (zawsze będę to powtarzała) ja również nie jestem bez winy, jednak zachowanie mojego byłego uniemozliwiało mi podejmowanie jakichkolwiek słusznych decyzji. Ja przez ostatnie miesiące byłam jak w letargu, moja koleżanka (notabene psycholog) stwierdziła, ze miałam typowe objawy depresji. Żal mi, że tak skończyła się znaczna częśc mojego życia. Przykro mi również z tego powodu, że tak mało dla niego znaczyłam!

Droga Ago! Widzisz ja walczyłam, prosiłam o szczerą rozmowę, niestety nic nie otrzymałam. Inicjatywa rozstania wypłynęła od niego, ja nic już nie mogłam zrobic. No chyba, że pozbawiłabym się resztek godności, która mi została. Nawet te ostatnie ziarna godnosci bym poswięciła, ale upokorzenie było zbyt bolesne. Zrozumiałam, ze ja nic dla niego nie znaczę! Czasami nie da się walczyc, myslę, że też byś nic nie osiągnęła. Gdyby darzył Cię prawdziwą miłością to wasz związek by trwał do dziś! Trzeba spojrzec prawdzie w oczy i zapomniec! 25 lat to zadna starośc, jeszcze wszystko przed Tobą! Ja powtarzam sobie codziennie, ze on poprostu "umarł" i już nigdy nie wróci. Jeżeli będziesz rozpamiętywała, to on nigdy od ciebie "nie odejdzie" i naprawdę zostaniesz sama.

konsekwencji zycze i powodzenia na nowej sciezce!

Tak "temu związkowi już nic nie pomoże", to swięte słowa. Właśnie dzisiaj odkryłam, że ja tu wypłakuje oczy a mój eks loguje się na portalach szukajac niezobowiazującego związku. Aż mi się słabo zrobiło! Poprostu szok! Dopiero dwa miesiące mija a on już nowe relacje, i pomyslec, że chciał rodzinę zakładac! Brak mi słów!

Aga! Moim zdaniem powinnaś skorzystac z porady psychologa! Może on poprzez terapię pozwoli Ci dojśc do siebie i zaangażowac się w inny związek. Dalsze rozpamiętywanie byłego i wmawianie sobie, że jest on jedynym nie ma sensu!!

moim problemem jest chyba to ze ja nie potrafie sobie wyobrazic przyszlosci z nikim innym. Boje sie ze nikt mnie juz nie pokocha tak jak on kiedys. Dziekuje dziewczyny za wszystkie porady. Dzieki wam moje myslenie powoli sie zmienia. Musze bardziej skupic sie na sobie i swoim zyciu niz na mysleniu o nim. Sa dni kiedy malo o nim mysle ale sa tez takie w ktorych ogarnia mnie rozpacz. Przedemna jeszcze dluga droga do tego by calkowicie o nim zapomniec, by na jego widok lzy nie plynely do oczu, lub gdy ktos wymawia jego imie nie ogarnial mnie smutek i zal.