Kocham tak bardzo,że już prawie mnie w tym nie ma...

Ponad 8 lat kocham kogoś z kim nigdy nie będę.To uczucie z mej strony jest tak silne,bezinteresowne,prawdziwe.Jednak nie cieszy,wręcz przeciwnie-ciągła tęsknota,łzy,a teraz już żal do siebie,flustracja,depresja-że jestem tak słaba i nie potrafie o siebie zawalczyć.On też kocha,ale nie "przeszkadza" mu to normalnie funkcjonować.A dla mnie każda chwila nosi jego imię.Jest przewlekle chory,a ja tak strasznie się boję,dzień bez wiadomości powoduje,że mam już najgorsze myśli.Jestem młodsza,nawet atrakcyjna,on bardzo przeciętny.A mimo tego bez niego czuję się pusta.Przelatują mi właśnie najlepsze podobno lata mojej młodości,nie potrafię się cieszyć z cudnej córki.On to wszystko przezył szczęśliwie,radośnie,teraz dzieci juz dorosłe...Nie wyobrażam sobie zakończyc tej relacji,jest tak silna,oparta na rozmowie,zrozumieniu,wsparciu,choc zdecydowanie większym z mojej strony.Nienawidzę siebie za to,że nie potrafię pozbyć się zazdrości,że jest przy nim ktos inny,nienawidzę siebie za to,że tak bardzo kocham i robię wszystko by było mu dobrze.Nienawidze siebie juz powoli za wszystko.Wiem,że nie ma dla mnie ratunku,zabrnęłąm za bardzo...Chciałam tylko w końcu po tylu latach komuś o tym wszystkim powiedzieć.