Dobry mąż, kocham go jak brata, czy to normalne???

Moze Ci się to nie spodobać, ale oszukałaś męża, wychodząc za niego - gdyby to przeczytał, miałby podstawy do unieważnienia małżeństwa, jeśli macie ślub kościelny.
Ogolnie... wyszłaś za mąż z wygody i dla dobrobytu, bo znalazłaś dobrego kandydata na męża. Dla mnie to czyste wyrachowanie i nie; nie każdy tak ma.

Ja bym się chyba załamała psychicznie, gdyby mój mąż mi powiedział, ze ''kocha mnie jak siostrę i to od zawsze".

Powiedz, jak się żyję w kłamstwie?
I kolejne pytanie; skoro kochasz męża jak ojca lub brata, to jak się Wam udało dorobić trojki dzieci...?! Dla mnie to podchodzi pod patologie...

I na koniec.. jaka trzeba mieć moralność, żeby się nad tym zastanawiać po 10 latach związku małżeńskiego?
Nie ogarniam.

Wyobraz sobie, ze to on Ci oswiadcza, ze kogos znalazl,.kto kocha go naprawde i odchodzi.
Ciekawe jaka by byla Twoja reakcja - moze by sie okazalo, ze kochasz go nad zycie..........
Czy jestes w stanie wyobrazic sobie zycie osobno?
Jezeli nie, to po co zatruwasz sie myslami o motylkach.

Nie prowokuj losu....
Nawet jak bys wychodzila za maz z szalonej milkosci - to po 10-ciu latach wygladalo by to juz tez zupelnie inaczej.

Żono10lat, Halino, to nie jest nienormalne, ale nie jest to uczciwe wobec partnerów. Jeśli wychodzi się za mąż z czystej kalkulacji, dla wygody i z przysłowiowego "rozsądku", to prędzej czy później sami skazujemy siebie na nieszczęście. To w sumie absurdalne, bo jak niby można być nieszczęśliwym w szczęśliwym związku...a jednak. Dlatego, warto wtedy przemyśleć sprawę i rozwiązać ją tak, aby nikt nie był poszkodowany. Utrzymywanie romansu w tajemnicy, nie jest działaniem "dla dobra męża i dzieci", to zwykłe oszustwo i brak szacunku do swojej rodziny. Motylki w brzuchu, są ważne, ale nie najważniejsze w życiu. Prędzej czy później znikają, nie ważne z jakim facetem byśmy nie były. Nie można wiecznie pędzić za motylkami, a właściwie można, czemu nie... teraz jest modne takie jedno słowo SINGIEL/KA.

Halino, więc albo postaraj się znaleźć te "motylki" w swoim mężu, na nowo, przy odrobinie chęci z obu stron może się udać. Urozmaićcie swoje życie. Wyjedzcie gdzieś razem, zróbcie coś czego dawno nie robiliście... Albo zakończ to, bo taki związek nie ma przyszłości. Jeśli Ty będziesz nieszczęśliwa, to Twoje nieszczęście będzie sięgało cała Twoją rodzinę.
Zamiast marzyć o idealnym kochanku i mężczyźnie z romansów, można zająć się własnym życiem. Tym tu i teraz. Czyżbyś nic już nie czuła do swojego męża?
Macie dzieci?

Halina, przecież pisałaś że trzeba walczyć o własne szczęście nawet kosztem innych ...

Przy takiej filozofii - po trupach do celu, to chyba nie powinno być dla Ciebie problemem osiągnąć własne szczęscie ?

Jeden kochanek zrobił z Ciebie materac ale z pewnością znajdziesz drugiego który dla Ciebie rozwali swoją rodzinę.
Twój mąż został już wkalkulowany w koszty osiągnięcia Twojego szczęścia... Jaki masz problem ?

Jest dobrym człowiekiem, dobrym ojcem, przyjacielem. Ty jesteś wobec niego uczciwa, nie zdradzasz go nie flirtujesz nie kolegujesz się gdzie popadnie.

Czego chcesz więcej. Nie sądzę aby to było bez chemii, pociągu fizycznego. Macie przecież dzieci a one z powietrza się nie wzięły.
Popatrz ile nieszczęść na tym forum, ile zdrad. Ile razy ludzie się krzywdzą słowem lub czynem. Doceń to co masz, bo masz wielki skarb. Wielki.

Jeśli cię nudzi życie erotyczne popracuj nad tym, coś zmień, dodaj nieco pikanterii.

Andy, a ja myślę, że Halina już skrzywdziła "jakiegoś faceta"... jest nim jej własny mąż.
Myślę, że to powinno jej wystarczyć.
Teraz, zamiast szukać "faceta do seksu", powinna najpierw rozstać się z mężem.
Wtedy poszukiwania byłyby znacznie łatwiejsze.
A i szukanie szczęścia i motylków, nie byłoby okupione kłamstwem.

Ale nikt za Ciebie decyzji nie podejmie. Ani na forum, ani w życiu realnym

Masz mętlik w głowie? Musisz go sobie poukładać.
Ale sama, bez udziału żonatego mężczyzny. Bo mętlik tylko się powiększy.

Zacznij od tego co czułaś gdy za niego wychodziłaś za mąż. Dlaczego jest między Wami tak jak teraz.
Jeśli macie jakieś problemy to może najwyższy czas porozmawiać.
Jesli coś Ci nie odpowiada w małżeństwie to trzeba o tym mówić.
Przynajmniej na tyle zasługuje Twój mąż.

Jak coś się psuje to trzeba to naprawiać, a nie od razu wyrzucać.

Czy gdyby nie pojawił się ten drugi to też tak samo myślałabyś o mężu?
Nowości czasem kuszą dlatego, że są nowe. Nie zawsze dlatego, że są lepsze.

mz200-szczera rozmowa i ...pożegnanie.Szkoda czasu.Mąż przeboleje,a Ty może znajdziesz tego bardzej"chemicznego".
Mamy tylko jedno życie i nie warto nikogo ranić i jednocześnie być nieszczęśliwą
Powodzenia.

KGB
A gdzież Ja pluję tym jadem?.Zwróć też uwagę że,to nie było do autorki wątku która jak mniemam trafiła jeszcze przed faktem z wątpliwościami na ten portal.To jest duży plus dla Niej bo ma jak kaźdy wątpliwości i nie boi się pytać co ma z tym zrobić by było lepiej a nie gorzej.W przypadku haliny i mz200 sprawa jest zupełnie inna bo one poszły o krok dalej nie zwaźając na to że,mogą komuś wyrządzić krzywdę.Najdalej poszła właściwie halina 78 w swoich poczynaniach.
Dlaczego moim zdaniem to tchórzostwo(nie traktuj tego słowa stricte jako obrazę)?
Bo tak właśnie jest że,łatwiej jest zdradzić niż wykazać się odrobiną odwagi by powiedzieć partnerowi w czym rzecz.I wtedy albo to się naprawia albo drogi obojga rozchodzą się i szuka się tegoź szczęścia(motylków,emocji)osobno.
PS.Nie szukaj w każdym moim poście jadu,nienawiści,itd. bo jej tam nie ma.Szczerze.
Może mam swoisty sposób przekazywania myśli,emocji ale nie ma to nic wspólnego z nienawiścią.Daleko mi do tego.
Mam też pytanie do autorki
Czy mogłabyś dookreslić to uczucie do męża?.Tzn.piszesz że,żywisz do niego uczucia tak jak do kolegi,brata.Czy można to uczucie nazwać przyjaźnią?.
Jeśli tak to czy to coś złego źe,męża i żonę lączy przyjaźń?.
Własciwie co to jest miłość?.
Czy czasem przyjaźń nie jest jednym z elementów tejże miłości?
Ja uważam że,tak bo bez przyjaźni miłość jest jakby trochę uboga.
Te emocje,motylki itd są super ale z czasem mijają i co wtedy jeśli nie ma też przyjażni?.

Luc wiem, że nikt za mnie decyzji nie podejmie, chociaż bardzo bym tego chciała... Wychodząc za mąż byłam bardzo szczęśliwa. Zmieniło się to po tym jak poczułam namiętność, pociąg fizyczny do innego mężczyzny. Niby to tylko przytulenie, pocałunek ale poczułam się jak nigdy dotąd i boje się, że już zawsze będzie mi tego brakowało w obecnym związku. To tak jak z gotowaniem - póki nie znamy smaku jakiejś przyprawy to nam jej nie brakuje... Głupi, prosty przykład, a myślę, że obrazuje mój aktualny stan.
Z mężem rozmawiam praktycznie codziennie od dwóch tygodni, wylewam przy tym ogromne ilości łez. Szkoda mi naszego wspólnego życia, które lubiłam; szkoda mi mojego męża i mam do siebie ogromny żal, że go ranię. Wszyscy mówią on jest dobry, szanuje Cię, nie pije, nie bije... Ja to doceniam, ale czy to jest jakiś wyczyn? To chyba powinien być standard w normalnym związku, czy się mylę?

Odnosząc się do słów Alterego1 to nie czuję żebym zdradziła męża i nigdy bym tego nie zrobiła. Fakt poddałam się chwilowemu uniesieniu i dwukrotnie pozwoliłam się pocałować, ale na tym był koniec. Nie jestem osobą bez serca i mam z tego powodu bardzo duże wyrzuty sumienia. Czasu nie cofnę...
Nie czuje się również tchórzem, gdyż ja rozmawiam z mężem o problemach, o tym co mi się nie podoba, a także o tym, że brak mi tej namiętności. I łączy nas przyjaźń, to na pewno. Tylko związek nie polega chyba na samej przyjaźni i przywiązaniu?? Proszę niech wypowiedzą się osoby z podobnym stażem w związku. Czy po 8/10 latach jest możliwa nutka szaleństwa i pozytywnych emocji w związku?

Ehdi Twoja teoria o ucieczce ze związku z powodu bliskości jest, przynajmniej w moim przypadku, kompletnie nietrafiona. Gdybym chciała uciekać z tego powodu to uciekłabym dużo prędzej, pewnie po ok. pół roku żeby się nie przywiązać. Nie jestem też uzależniona od emocji, chociaż szukam ich ale z moim partnerem a nie z sąsiadem...

Autorko, Halino78 (nie przeczytacie, bo to posty sprzed dwóch lat, ale co szkodzi zaadresować) i przede wszystkim mz200 - szukacie "haju", a nie miłości. Zauroczenie, motylki w brzuchu... to reakcja chemiczna w mózgu. Ona mija. Zawsze. I zawsze skończy się to na tym, że będziesz za nimi tęsknić. Jeśli nie jesteście w stanie tego zaakceptować, w ogóle nie wchodźcie w związki; luźne relacje seksualne są dziś popularne i nie będziecie miały problemów, by co rok-dwa zmieniać partnerów seksualnych, gdy motylki miną. A miną, bo tak jest skonstruowany nasz mózg.

Mogłabyś trochę opowiedzieć o miłości do brata, abyśmy mogły ocenić? Bo nie wiemy czy jak kochasz rodzeństwo to je szanujesz, czy oszukujesz ze strachu i wygody..?

upps  Kto to wykopał?? :DDD

Pani Autorka
Nie przejmuj się, że kochasz go jak brata.
Pooglądaj sobie taki serial "Gra o Tron", tam kochać jak brata nabiera nowego znaczenia.
Także nawet jak laska powie kocham Cię jak brata, to zawsze można dopytać czy tak jak w
"Grze o Tron".
Pozdrawiam