co to za miłość....

CZego się spodziewasz? Każdy ci napisze zostaw go! Pomyśl o dziecku, jak mój tato czasem bił matkę, to byłam pewna, że zaraz ją zabije! Dziś mu wybaczyłam jakoś, bo to przecież ojciec, mamy całkiem dobry kontakt, ale mam też bolesne rany, które bardzo bolą, a pretensje zawsze miałam do matki, nigdy nie do ojca, bo to ona mogła odejść, a on wcale nie musiał się zmienić...

To nie miłość. To uzależnienie.
Bardzo współczuję.
Nauczyłaś się "funkcjonować" w tej patologii i inaczej wydaje Ci się, że nie potrafisz.
Szkoda, że na to wszystko patrzył Wasz syn. Oby nie wyniósł wzorca, że kobiety traktuje się tak jak robił to Twój mąż.

Właśnie tego się boję. Staram się wychowywać syna na dobrego człowieka, on bardzo trzyma moją stronę i dlatego nawet bardzo często kłóci się z ojcem. Wielokrotnie było tak, że mój mąż zamiast porozmawiać z synem i załagodzić konflikt, kazał się ubierać i odwoził go do mnie. Jak rzecz. Straszył go, że nie będzie go zabierał do siebie. Nie mogę izolować syna od ojca. Ale czy on go nie kocha ? Albo znęcał się nade mną a teraz będzie stosował przemoc psychiczną nad dzieckiem ?

Dzięki bogu że ten dupek znalazł kogoś innego bo pewnie pozwoliła byś mu wrócić do siebie ...

Jedyna słuszna rada dobry psycholog ! i naprawdę udaj się do tego psychologa bo jest on niezbędny pomoże Ci ogarnąć to wszystko i ułożysz sobie życie od nowa w końcu normalnie 3mam za Ciebie kciuki !

Terapia i fachowa literatura.
Otwierają boleśnie oczy.

Na poczatku raczej nie jest to mozliwe. Wiesz nigdy nie moglam zrozumiec kobiet ktore sa bite, przy kazdej rozmowie sie skarza a jak ktos radzi zeby odeszly to sie denerwuja i zaczynaja wybielac swojego kata. Znam taka babke ktora maz oklada i za kazdym razem podczas rozmowy sie zali. Ale jak wszyscy dookola jej mowia kobieto ocknij sie i odejdz to ona sie zlosci i zaczyna krzyczec ze nikogo nie prosi o rady.
To nie jest milosc, to uzaleznienie, byc moze kochasz za bardzo. Myslalas o jakiejs terapii?

Teraz to wiem

Zdaję sobie sprawę, że za długo to ciągnęłam. Kochałam go. I ciągle słyszałam od swojej teściowej i teścia, że przecież "przysięgałam" na dobre i złe ! Teść też był alkoholikiem a teściowa została z nim do końca. Mi też tak wmawiali,że tak trzeba. Ja do tej pory myślę, że go kocham chociaż rozsądek podpowiada co innego ! Ale dam radę. Muszę dać radę.

Lidka7 czy próbowałaś kiedyś odejść? Jeżeli tak, to jak długo nie byliście razem?

ONAONA odeszłam, a dokładniej jego zabrała policja po awanturze z wyzwiskami i rękoczynami. Całe szczęście mieszkanie jest moje, inaczej wylądowałabym pewnie pod mostem. Mój jeszcze mąż mieszka u mamy od 14 miesięcy i właśnie dlatego jestem taka zła na siebie, że wciąż o nim myślę. Ostatnio trochę częściej się spotykamy, ze względu na dziecko, które miało problemy w szkole i tak mi coś drgnęło w sercu. A potem on mi powiedział, że z kimś się spotyka.Nie wiem czy to prawda ale nie wiedziałam co powiedzieć, dwa tygodnie wyłam na okrągło. To jest przerażające !!!
Powinnam się cieszyć, że mam go z głowy a jest na odwrót. A najbardziej mnie męczy czy to prawdziwa miłość czy faktycznie uzależnienie od Niego ? Ale jest mi dobrze samej, odzyskałam spokój. Chociaż czasem czuję się samotna.

Lidko jestes mloda kobieta. Swiat stoi przed Toba otworem. Moj chlopak byl moim pierwszym, dal mi to czego tak pragelam i dlatego tak ciezko mi bylo od niego odejsc. I oszem jestem mu wdzieczna ze mi to dal, szkoda tylko ze przez pare miesiecy. Trzeba sie pogodzic ze to juz nie wroci. Tez jestem zla za to ze pieprzy ze kocha a nic nie zrobil przez tyle czasu zeby byo lepiej tylko chlal. Trzeba sprobowac ulozyc zycie na nowo. Trzymam za Ciebie kciuki i zycze szczescia.

LIDKA Ty w jakiś sposób nadal jesteś od niego uzależniona, dlaczego nadal interesuje Cię co on i z kim robi, tej następnej to należy współczuć, a nie jej zazdrościć.
Obudź się dziewczyno, masz dziecko!
Sama sobie to robisz. Nie rozumiem, minęło już tyle czasu.

Ty masz być taka dla siebie, a nie dlatego, że on.
On ma Cię gdzieś, zrozum.

Czego konkretnie Ci brakuje jak go nie ma?

Zielony Domku brakuje mi jego czułości, dotyku, tych spojrzeń pełnych miłości ale z czasów oczywiście jak było dodrze. Naprawdę bardzo się kochaliśmy, jedno za drugim świata nie widziało. Wszyscy znajomi z nas się śmiali, że skoczylibyśmy za sobą w ogień. Mówił do mnie moja sikoreczka, perełeczka.
Ale potem wydarzyło się bardzo dużo złego.
Zaczęło się od chorej zazdrości, kontrolował moje wyjścia do koleżanek, wyjazdy, jak wróciłam trochę później były wymówki i awantury. Potem zaczęły się wyzwiska już nie byłam sikoreczką a k...ą, niedojebem, szmatą. Nie mogłam mieć kolegów, bo każdy był moim potencjalnym kochankiem. Nawet nasi wspólni koledzy byli oskarżani o to, że ze mną sypiają. 
Naprawdę byłam osobą bardzo komunikatywną, (ale nie puszczalską) i z każdym potrafiłam znaleźć wspólny język w każdej dziedzinie. Nie raz zdarzało sie, że po wspólnych spotkaniach ze znajomymi byłam oskarżana,że za bardzo się mizdrzyłam do jakiegoś kolegi. Pytał, czy chciałabym aby mnie przeleciał ?
Koledzy w pracy też go podpuszczali, nie raz słyszałam jak mówili, ale masz atrakcyjną żonę nie boisz się tak jej samej puszczać samochodem po mieście ?
A on zamiast być z tego dumny to wyładowywał swoja złość na mnie.
Zamknęłam się w sobie, zaczęłam unikać sytuacji, które powodowały u niego nerwy. Ale to i tak nie pomogło, zawsze znalazło się coś.
Koszmar zaczął się w 2011, kiedy pojechałam na wakacje bez niego. Przez ostatnie 10 lat zawsze w tym samym czasie wyjeżdzamy na wakacje a mój mąż oczywiście nie wziął sobie urlopu, bo nie wiedział kiedy. Pojechałam ze znajomymi nad morze. Znał wszystkich, którzy tam byli nie to że pojechałam z kimś obcym. Zabrałam oczywiście ze sobą dziecko, ale to nie miało najmniejszego znaczenia. Dla niego najważniejsze było to, że był tam mój i jego kolega i stwierdził, że pojechałam na te wakacje tylko żeby z nim się kur...ć. Od wielu lat jeździliśmy w takiej grupie na wakacje, to nie była jakaś nowość.
Ja nie mam rodzeństwa, znajomi byli moimi bliskimi więc dla mnie nie było w tym jakiejś sensacji że pojechałam na wakacje.

Potem było już z górki. Pił prawie codziennie, ale tak że ja nie widziałam-w garażu, a czasem jeszcze zanim dojechał do domu wypijał ćwiartkę, abym nie widziała a potem doprawiał się piwem. Do domu wchodził już ugotowany i wystarczyło chociażby to, że spojrzałam na niego to wybuchał"co się k...o patrzysz, kur...aś się nad morzem a teraz chcesz abym ja Cię ruch...ł ?!
Nie chciałam. Seks był wymuszony, przeważnie jak wytrzeźwiał w środku nocy albo nad ranem przychodził do mnie i żądał seksu, bo przecież przysięgałam przed Bogiem ???! Spaliśmy już osobno, przychodził na numerki. Owszem, próbował być czuły ale jego dotyk wtedy kojarzył mi się tylko z biciem i z krzywdą jaką mi robił. Nie byłam w stanie czerpać korzyści z seksu. Kiedyś owszem byliśmy super parą w łóżku.
często było tak,że napił się w garażu przyszedł do domu i padł na łóżko, jak trochę się przespał i przetrzeźwiał wstawał i wtedy brało go na nauczanie dziecka. Próbował odrabiać z synem lekcje, jak mały czegoś nie rozumiał to wyzywał go od niedojebów, głupków i bił po głowie. W takiej sytuacji przeważnie ja wkraczałam. I awantura gotowa.

Kiedyś później jak już mieszkał osobno, powtarzał dziecku że to jego wina że się rozstaliśmy, bo kłóciliśmy się przez niego.

Ostatni miesiąc przed jego wyprowadzką to był jeden ciąg picia i awantury, rękoczyny, wyzwiska. Już nawet nie przepraszał, tylko następnego dnia przechodził do porządku dziennego jakby nic się nie stało. Jak złapał mnie za szyję i zaczął dusić a nasz syn go odpychał to zadzwoniłam po policje. Nie byli w stanie go wyprowadzić przez godzinę z domu, w końcu powiedzieli że go skują jeśli nie wyjdzie. zadzwoniłam po jego siostrę i chyba ona zabrała go do siebie do domu.

Potem ten rok był taki dziwny, niby cały czas się widywaliśmy bo woziłam po szkole do jego mamy syna, ale nie przeprosił mnie. Uważał, że to ja go zniszczyłam i to że w naszym związku się popsuło to tylko i wyłącznie moja wina.

Teraz się zastanawiam, czy nie powinnam więcej zrobic dla naszego małżeństwa bo zamiast się wspierać, rozmawiać ja zamknęłam się w sobie i uciekałam, byłam niedostępna dla niego. On wysyłał mi przez ten czas jakieś sygnały, że chce się pogodzić wysyłał smsy. Byliśmy razem na kilku uroczystościach rodzinnych i było dobrze, nie upił się nie zrobił awantury. Ale ja liczyłam, że przyjedzie z kwiatami, padnie na kolana, przeprosi za wszystko co złe i zaczniemy od nowa. A najważniejsze, że się zmieni. Ja traciłam przy nim poczucie bezpieczeństwa, bałam się go, bałam się że mnie zabije w szale albo zrobi coś dziecku.

Teraz widzisz, że brakuje mi tego co było dobre ale jednocześnie złe rzeczy przewyższyły dobre. Jednak człowiek jest tak zbudowany,że ma nadzieję że da się naprawić wszystko. Staram się teraz samej sobie wytłumaczyć, że w tym przypadku się nie da.

Dziwi mnie tylko, że on teraz tak chętnie godzi się na przyjaźń ze mną, jednocześnie mówiąc mi, że ma kogoś innego i że się prawie zakochał. Oferuje pomoc w codziennych sprawach i chce abyśmy wspólnie wychodzili gdzieś z dzieckiem, żeby widział syn że rodzice potrafią żyć w zgodzie. Zastanawiam, się czy to jest jakaś kolejna manipulacja z jego strony...widzi, że powoli układałam sobie życie bez niego i może postanowił namieszać, zeby nie było mi za dobrze i za spokojnie ? Może zna mnie lepiej, niż ja siebie...? Pranie mózgu mi zrobił.

przeczytaj sobie to co napisalasi wyobraz sobie ze czytasz o kims innym.odpowiedz sobie na pytanie jakie zycie ma ta osoba. albo wyobraz sobie ze to historia kogos tobie bliskiemu co bys doradzila takiej przyjaciolce
a co do meskiej reki w domu znjadzie sie ja sobie radze zupelnie sama we wszystkim. wszystko przyjdzie z czasem.

Lidko to wlasnie przez to Twoj synek ma teraz problemy w szkole i z rowiesnikami. Zal mi tego dziecka, bo wiem przez co przeszlo.

Masz rację ZielonyDomku -NIE WIERZE !!!
Bardzo dobrze, że wywaliłam go z domu, dla siebie i syna. Mamy teraz spokój i nie boimy się o swoje życie.
On nie chce się leczyć, wiem to po dzisiejszej rozmowie. Ale o tym później.

jak mówiłam wczoraj mój synek nocował u taty. I wiecie co on zrobił ??? Zabrał dziecko na libację do sąsiada !!!! No, kur...ica mnie wzięła ale jakoś opanowałam emocje, żeby znowu się nie kłócić. Przecież to nienormalne. Dziecko tyle się napatrzyło na pijanego ojca a on jeszcze mu to dalej funduje w czasie kiedy powinien się nim zająć jak ojciec, a nie pokazywać jaki jest standard życia !!!
I niech mi się tu nie oburzają zaraz ojcowie ale uważam, że w takich przypadkach powinno się izolować dzieci od takich ojców pijaków !!!!
Nie chciałabym tego robić, ze względu na obiecane budowanie przyjaźni między mną a moim byłym mężem.

a teraz druga część dzisiejszego dnia: bylismy razem z dzieckiem w kinie i mieliśmy okazję chwilę porozmawiać.

O tym co było między nami i co to wszystko popsuło. Trochę inaczej to widzimy, on nie dopuszcza do siebie myśli że to jego wina. Myślę, że jednak przemówiłam mu trochę do rozumu, bo w pewnym momencie jak mówiłam o uczuciach i o tym co się ze mną działo jak mnie bił i poniżał, to miał łzy w oczach. Zażądałam, tak zażądałam nie prosiłam aby mi wytłumaczył dlaczego zaczął mnie bić. Przypominam, że pierwszy raz mnie uderzył jak byłam w czwartym miesiącu Ciąży. I wiecie co powiedział, że nie wię dlaczego ! Nie potrafi mi tego wytłumaczyć. A ja właśnie tego nie mogę zrozumieć, jak można kogoś uderzyć jeśli się go bardzo kocha. Powiedział, że widocznie był jakiś powód skoro mnie uderzył. Odpowiedziałam, że żadne powody nie usprawiedliwiają jego agresji wobec mnie.
Na każdym kroku mówił mi o swoim nowym związku jakby mnie to interesowało ! Jak mu jest cudownie i jak się zakochał, jaki cudowny sex ich łączy ! Nie pokazałam,że mnie to rusza bo taki pewnie był jego cel. Zapytałam tylko czy powiedział swojej nowej kobiecie dlaczego rozpieprzyło się jego małżeństwo ?! Powiedział, że tak. A ja czy aby szczerze ? Bo powinieneś jej powiedzieć, że piłeś i biłeś żonę, to jej powiedz mówię a ucieknie od Ciebie następnego dnia. A jak Ty jej tego nie powiesz to ja to zrobię jak ją kiedyś poznam!! Temat się skończył.

Było jeszcze na inne tematy ale nie będę Was zanudzać.
Ważne, że ja lepiej się poczułam po tej rozmowie. Ten człowiek nie potrafi się zmienić ani nawet nie chce.

Powoli będę pracować nad sobą i myślę, że z czasem zrozumiem to, że żadna przyszłość mnie z nim nie czekała.

OnaOna przeczytaj mój wcześniejszy wpis, niedawno go dodałam. Czuję się coraz silniejsza.

Wiem, że zachowuję się jak współuzależniona, ofiara swojego kata. Wczoraj czytałam pół nocy wątki innych kobiet, to bardzo ważne i widzę jakie wsparcie daje mi to forum.
Wiem,że będę pewnie miała spadki formy i takie jazdy z samotnością jak wczoraj ale muszę sobie dać radę.
Nastawiam się na pozytywne myślenie i tłumaczę sobie,że bez niego jest mi o niebo lepiej !!!!

Jeszce coś wam napiszę bo wytrzymać nie mogę. dzisiaj jak szłam do kina z dzieckiem i prawie byłym mężem, to chyba ze dwie godziny się stroiłam. Staranny makijaż, dobrany strój, seksowny ale nie wyzywający( przez ostatnie dwa tygodnie nerwów z mężem schudłam 4 kg, więc pozbyłam się boczków ), elegancka fryzura. Całkiem inaczej niż na co dzień.

I wiecie co ? Faceci się za mną oglądają !!! Jestem atrakcyjną kobietą ! Mój mąż tez to zauważył, bo w którymś tam momencie wtrącił, że nie pasuję do niego bo on jest zwykłym robolem (pracuje jako mechanik samochodowy) - jego kompleksy sie odezwały ?! Dobrze, niech widzi jaką fajną babkę stracił !!!

Brać się za siebie dziewczyny, tego "kwiatu" to pół światu, może trafi się w końcu jakiś normalny !

Dziewczyny stwierdziłam, że jednak nie dam rady przezwyciężyć tego wszystkiego. Muszę poszukać porady u specjalisty, bo zadręczę sama siebie.
Zupełnie nie wiem co mnie dopadło.
Wydawało mi się,że jestem silną kobietą a tu tak się rozjechałam....

Znalazłam poradnię leczenia uzależnień, jutro rano wybieram się tam.
Muszę to zrobić, bo mój syn który do tej pory widział we mnie silną mamę, teraz widzi jak wyję wieczorami i się zamartwiam.
Nie chcę aby to się odbiło na nim.
koleżanka mo powiedziała, że moje uzależnienie kształtowało się latami więc tera musi to trochę potrwać zanim się uwolnię...

Nie ratuj już nic.
On się nie zmieni dla Ciebie, może dla innej się zmieni ale dla Ciebie nie!
Nic nie ratuj, bo próbując ratować umarłe moim zdaniem małżeństwo, zniszczysz swoje dziecko.

Jeżeli ojciec moich dzieci kiedykolwiek zrobił by coś takiego, stanęłabym na głowie, żeby odebrać mu prawa rodzicielskie.
A Ty chcesz coś ratować? Jezuuu.

Witajcie dziewczyny. Już miesiąc mija jak się dowiedziałam,że ma inna. Chociaż nadal nie wiem czy ma.
Nadal to przeżywam ale juz trochę uspokoiłam emocje.
Staram się normalnie żyć, nie pokazywać dziecku że jest mi przykro.

Myślicie, że po czymś takim co mnie spotkało możliwa jest z nim przyjaźń ?
Zastanawiam się wciąż czy to możliwe...

Słucham?
Kobieto zaczynasz przechodzić samą siebie!

Czytam Twój post....i niedowierzam....czy to napewno czyjaś historia nie moja?.... Kobietoooo!!obudź się wkońcu!!!Ale może od początku....Jestem od 20 lat w związku z alkoholikiem,mam dwójkę dzieci,jestem podobnie jak Ty osobą samodzielną i do stycznia tego roku niesamowicie zaślepioną kobietą.Walczyłam przez te 20 lat na różne sposoby i powiem jedno...alkoholika możesz próbować pokonać jego własną bronią-czyli....zacznij go poniżać i pokaż mu gdzie jego miejsce powinno być!jeśli on Ci opowiada o jakiejś "cudownej kobiecie" Ty mu się zrewanżuj opowieściami o równie wspaniałym facecie, którego właśnie poznałaś, walcz z nim tą samą bronią.....ale przyznaję do tego trzeba dojrzeć......on Ci mówi,że z kimś się kur....no więc powiedz mu,że jasne!właśnie za rogiem to zrobiłam z pierwszym lepszym, który tamtędy przechodził i jeszcze do tego śmiej mu się w twarz!itp itd......w ten sposób uświadamiasz mu jego psychologiczne zagrywki, które Ty już znasz i które Cię bawią.....wręcz śmiej się z tego-bo on czeka na to,że będziesz skamleć jak psiak i błagać go o wybaczenie,a jeśli już zdecydowałaś się na rozstanie-ja w chwili obecnej również jestem w podobnym miejscu-przeczytaj najpierw to co napisałaś o sobie tak jakby pisał to ktoś inny i zastanów się ZA CZYM TY TĘSKNISZ??!!Rozumiem Cię doskonale w 100% przechodziłam to samo,ale odkąd zaczęłam patrzeć na mojego męża jak na "psychola"-bo tak go zaczęłam nazywać oraz głośno powiedziałam to co mi robił przez te wszystkie lata dotarło do mnie, że...ZMARNOWAŁAM 20LAT!!!!!!!!!!!ALE......przedemną pewnie kolejne 20 lat i NAPEWNO NIE BĘDĄ WYGLĄDAĆ TAK JAK TE, KTÓRE WŁAŚNIE MIJAJĄ!!!gratuluję Ci decyzji rozstania,ale otrząśnij się i napewno nie wracaj w te bagno, z którego dopiero co się wydostajesz,,,,,zobaczysz za pół roku,rok nie będziesz chciała "dotknąć go nawet kijem"bo wkońcu zrozumiesz jaki koszmar zgotowałaś sobie i swojemu dziecku. Czy ty wiesz,że on nadal Cię psychicznie męczy opowiadając o rzekomej kobiecie?-oni bez tego nie potrafią żyć!!Jesteś jego ofiarą i bez Ciebie on jest nikim.Alkoholik musi sięgnąć dna,że by się ocknąć, nie nastąpi to jeśli będzie wiedział,że Ty nadal czekasz na jego skinienie jednym palcem,a jeśli nadal chcesz z nim być, to też jest w tej chwili chyba jedyna metoda na to,żeby on zauważył,że COŚ SIĘ ZMIENIŁO i być może on teraz musi o COŚ ZAWALCZYĆ....
Czy jest gdzieś w pobliżu Ciebie grupa AL-ANON?szukaj albo znajdź podobne grupy wspierające osoby współuzależnione,tam napewno Ci pomogą zrozumieć i skierować Twoje dalsze życie na odpowiednią drogę...