emetofobia

Witaj, jeżeli dobrze zrozumiałam to nie podjęłaś jeszcze żadnego leczenia? czytałam, że stosuje się nie tylko terapię ale również leczenie farmakologiczne. Moim zdaniem powinnaś skierować swoje pierwsze kroki do psychiatry i powinno to poprawić twoją sytuację zarówno w aspekcie psychicznym jak i fizycznym.
Ludzie wypowiadają się, że wychodzą z tej fobii, więc nie ma się co wstydzić problemu tylko "chwycić byka za rogi" i poprawić sobie komfort życia.

Mam nadzieję, że na forum zjawi się ktoś, kto ma podobne doświadczenia do twoich i będzie mógł się podzielić swoim sukcesem pokonania fobii.
Trzymam za ciebie kciuki.

Lenka ale musisz to przezwyciężyc i poszukac pomocy bo po co się masz męczyć Bóg wie ile jeszcze czasu przeciesz twoja fobia może się jeszcze bardziej pogłębic zrób pierwszy krok i  poszukaj dobrego psychiatry to żaden wstyd udac sie do niego po pomoc
trzymam kciuki aby ci sie udało

Lenko, nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na twoje pytanie. Na początek proponuję abyś skierowała się do psychiatry, który w razie konieczności zaordynuje ci leki i skieruje do terapeuty. Terapeuta na podstawie rozmowy ( wywiadu ) z tobą poprowadzi odpowiednio sesję. Terapia zawsze jest ustawiana indywidualnie dla danej osoby.  Zapewniam cię, że nie wyjdzie ci to na złe a na pewno poprawi twój komfort życia. Dobrze, że masz przy sobie narzeczonego to duże wsparcie.

lenkaa22, mam ten sam problem. Widzę, ę tu na forum mało jest takich osób jak ja, Ty... Przechodzę przez to od dzieciństwa, nie wymiotowałam kilkanaście lat. Na samą myśl robi mi się niedobrze. Nie mam bladego pojęcia skąd się to wzięło. Przy różnych "zwrotach" mojego życia fobia pogłębia się, szłam do psychiatry, oni z przymknięciem oka wypisywali recepty, lęki łagodniały... Leki odstawiałam, za rok, dwa względnego spokoju powtórka z rozrywki.

Od ponad roku jest bardzo źle. Bóle żołądka, lęki przed uśnięciem, napady paniki w miejscach publicznych, chorobliwe sprawdzanie dat ważności i świeżości produktu. Zero alkoholu, zero fast foodów, zero skórek... Schudłam z 56 do 45 kg. Ta nerwica mnie wykańcza. Lekarz leczy mnie obecnie Lorafenem, pomaga ale wiem, że to tylko doraźna pomoc. W niedługim czasie idę na terapię. Nie mam już siły się z tym męczyć.

Wiem, że wiele z Was nie zrozumie tego ale nie ma dla mnie i mojego ciała nic gorszego. Każdy ból zniosę, widok krwi, itp. Ale ta jedna rzecz wywołuje u mnie paniczny strach. Nie wiem już jak z tym walczyć.

No właśnie Lenka... Ja teraz dodatkowo zaczęłam pracę jako opiekunka. Ulewanie, zwracanie, bekanie i wizja grypy żołądkowej u takiego malca <a później u mnie> napawa mnie o histerię... Do tego dojazdy, sraka przed ślubem i wyprowadzką... Ale cóż... Co ma być, to będzie...

Im wcześniej podejmie się terapię, tym lepiej. Można udać się do lekarza psychiatry, albo poszukać psychoterapeuty (niestety, większość przyjmuje prywatnie, ale w dużych miastach są też możliwości na NFZ). W przypadku fobii najskuteczniejsza jest psychoterapia behawioralna, więc idąc do terapeuty dobrze jest wiedzieć, czy ma doświadczenie w prowadzeniu  właśnie takich sesji. Leczenie nie trwa w nieskończoność, jest to plan około 40 spotkań, ustalany indywidualnie dla każdego pacjenta.
Wiem, że trudno jest rozpocząć, gdyż, jak napisała Lenka, konfrontacja z problemem również wyzwala strach, ale warto chociaż spróbować, gdyż komfort życia jest bardzo ważny. Strach działa niekorzystnie na cały organizm, predysponuje do nadciśnienia, miażdżycy, destabilizuje nasze relacje z otoczeniem... Trzymam mocno kciuki za Was!

no wlasnie
a ciekawa jestem skad to się u mnie wzielo... nie wiem zawsze mama mi mowila nie popijaj woda czegos tam bo będzie ci niedobrze i może to przez to w dzieciństwie jak slyszalam ze to cos nie jest pozytywne to zaczelam się panicznie bac.... nie wiem już sama

Niestety nie udaje mi się tego przezwyciężyć a choruje odkąd pamiętam nawet jak miałam 6 lat uciekałam kiedy młodsza siostra wymiotowała

Witam Was bardzo serdecznie. Rozumiem co przechodzicie i aż cięzko mi uwierzyć, że znalazłam osoby które mają ten sam problem. Ja mam tak od dzieciństwa, także mam siostrę i zawsze uciekałam, trzęsłam się, płakałam itp kiedy ona wymiotowała. Ja mam tak że wolę, gdy ja to zrobię niż ktoś. Boję się panicznie nawet jak kogoś boli brzuch. Także mam wspaniałego chłopaka, który mnie wspiera, ale była sytuacja kiedy Jemu było niedobrze i przepadłam.. Po prostu bałam się, czułam że zalewają mnie zimne/ciepłe poty na przemian, chciałam sobie coś zrobić, cała się trzęsłam... Nabawiłam się przez to nerwicy żołądka, której skutki leczę po dziś dzień - jednak już nie lekami bo one nic mi nie dały. Na szczęście On w końcu nie zwymiotował, ale jednak było blisko... BOJĘ SIĘ TEGO PANICZNIE i chciałabym kiedyś potrafić komuś pomóc w takiej sytuacji (np. właśnie mojemu chłopakowi) a nie jedynie uciekać. TO JEST OKROPNE

Pozdrawiam,
Marlena

Dokładnie 2 lata temu mialam to samo co Ty  Lenka , nie spałam nie jadlam z tego wszystkiego schudlam 20 kg . Potrafilam przechodzić w kółko dywanu 11 h po czym podałam na 2 h i od nowa to samo . Moja mama popchnela mnie abym udała się do psychiatry i tak też zrobilam pani , w gabinecie byłam 30 minut chodząc przyllekarzu bo nie było mowy o spokojnym siedzeniu , lekarz zrobil że mna wywiad przepisał mi escitil tritiko i zamiren  po 3 miesiącach byłam juz spokojna ale bardzo dużo zależy od Ciebie  musisz przestać myśleć  o tym że bedziesz wyemitować zająć się czymś co Cie interesuje ją np malowalam  nie zostawać w domu wychodzić do ludzi . Zobaczysz im szybciej udasz się do lekarza i zmienisz tok myslenia wszystko minie a ty bedziesz się sama z siebie śmiać .

homer77 idź do psychiatry... I być wobec niego szczerą. On ma za zadanie Ci pomóc, nie wyśmiać. Też mam tą fobię i nie jest to wg mnie powód do wstydu. Rodzina wie, mąż wie i nie wyobrażam sobie, żeby podczas ataku paniki On wariował i nie wiedział co się ze mną dzieje... Szkoda się męczyć, szkoda Twoich nerwów. Może terapia też by pomogła? Ale moim zdaniem rozmowa z mężem też jest ważna. Nie znam Waszych relacji ale to On powinien być najbliższą Ci osobą i wspierać Cię w walce z tym dziadostwem. Trzymam kciuki.