Jestem z Ormianinem HELP!

Oj, kiepsko trafiłaś. Twój narzeczony oczekuje, że ty się nagniesz w 100% do jego oczekiwań, ale sam nie zamierza się zmieniać. Nic dziwnego, tak został wychowany, tak żyli jego rodzice, jego rodzeństwo, dziadkowie, wujkowie itd.  Dla niego prace domowe to zadanie kobiety, a dla mężczyzny takie prace to plama na honorze.  Honor zaś dla mężczyzny w kulturze wschodniej jest nr 1, a kobieta jest co najwyżej nr 2. Gdyby w obecności swojej rodziny zaczął np. sprzątać ze stołu, to naraził by się na drwiny i zostałby pośmiewiskiem. Dlatego nie oczekuj, że twój narzeczony zmieni zdanie. Albo zaakceptujesz tę sytuację i przejmiesz prace domowe i opiekę nad dziećmi w 100% na siebie, albo daj sobie spokój z tym związkiem.

PolishGirl, a zadałaś sobie trud poznania ormiańskich obyczajów i kultury?????
Różnice kulturowe są czasem nie do zatarcia...

Czy on jest muzułmaninem i niedawno wyjechał ze swojego kraju? Tak? Jeśli sądzisz, że bicie żony, kiedy jest nieposłuszna jest OK, jeśli sądzisz, że kobieta nie może pozostawać w tym samym pomieszczeniu co obcy mężczyzna bez obstawy, jeśli sądzisz, że honor jest ważniejszy niż zrozumienie, wybaczenie i miłość, jeśli sadzisz, że kobieta nie jest równa mężczyźnie itd itd to droga wolna.

Z moich obserwowanych przypadków takich związków wynika, że masz szanse mniejsze niż 50% na to, że będziesz z nim szczęśliwa.

Radzę dobrze poczytać jaka jest pozycja kobiety na Bliskim Wschodzie.

Nie, on nie jest muzułmaninem jest chrześcijaninem bardzo poważnie podchodzącym do Boga i kwestii wiary i nie jest też typem , który będzie bić, jest bardzo delikatny i pracowity,uczciwy. Tylko problemem jest moja pozycja jako żony i to uzależnienie od rodziny...Polki są przebojowe, energetyczne, wygadane, wiedzą czego chcą ,obrotne , z głową na karku. W każdym razie ja taka jestem tylko z  tą głową na karku gorzej ostatnio ;/ boję się,że nie będę mogła być sobą w tym związku. Nie przeszkadza mi to ,ze masz dbać o dom i dzieci, gotować,prac itd.... ale potrzebuje współczucia ,zrozumienia  i takiej gotowości mojego mężczyzny do pomocy kiedy tego potrzebuję. a nie wiem od niego mogę jej nie dostać.....czytając powyższe posty wiele mi się rozjaśniło.

No coś ty. Ormianie nie są muzułmanami. Są członkami jednego z odłamów chrześcijaństwa, a chrzest (jako naród) przyjęli nawet wcześniej niż Polacy .  Ich duszpasterzem w Polsce jest ksiądz Isakowicz Zalewski, ten z brodą .

Dzięki Dziewczyny!
Dużo jest w tym co mówicie takiego głosu rozsądku , którego mi ostatnio brakuje. Muszę to przemyśleć i w końcu podjąć jakieś odpowiednia kroki.
Lepiej popłakać miesiąc czy dwa niż całe życie...

DZIEWCZYNO UCIEKAJ JAK NAJSZYBCIEJ I JAK NAJDALEJ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1
Ja mam za sobą związek małżeński z Panem H....yan. Nie powiem na początku było wręcz bosko..... do tydzień po ślubie!!!!!!!! Tam kobieta jest do zarabiania pieniędzy i oddawania ich na przyjemności męża; kobieta jest od tego żeby o męża dbać!!!!!!!! Nie ma że boli!!!!
Pana musisz nakarmić oprać wyszykować na imprezę którą zrobi Ci w domu sprosi stado armeńskich kolegów oni jedzą piją a TY  nie możesz przy stole usiąść i biegasz jak pie..olnięta bo jak któryś papierosa zgasi to żeby opróżnić popielniczkę musisz być wypicowana zawsze uśmiechnięta a no i nie ważne że padasz na ryj ze zmęczenia jeśli on chce do rana się z Tobą kotłasić to musisz zrobić mu tak dobrze jak on chce!!!!!! jak nie to bez mrugnięcia okiem dostajesz w pysk!!!! a jeśli on na ku.wy nawet będzie chodził to Ty nie masz prawa nic powiedzieć bo to jest facet a oni tak mają że z jedną to on nie wytrzyma musi kilka posuwać 9 przepraszam za słownictwo ale szlak na samą myśl mnie trafia).
Tyle, że łatwo powiedzieć żebyś odeszła!!!!!!!!!!!!!! Ja już Ci współczuje!!!!! Będzie Cię na huki najpierw brał potem straszył itp. Jazda na psychice że szok!!!!!!!
I NAJWAŻNIEJSZE NIE MOŻESZ MU POKAZAĆ ŻE SIĘ GO BOISZ BO CIĘ (POWAŻNIE) ZNISZCZY PSYCHICZNIE.
Boże dziewczyno żebyś TY wiedziała jakie ja tu z całą tą ich armią loty miałam. Daj spokój.
A u nich w tych "rodzinach" to nie jest zazwyczaj tak że syn utrzymuje - te stare prukwy by pozdychały!!!! Najprędzej to właśnie synowa musi kasę kręcić. Największym bosem u nich w rodzinach są  stare babki albo dziadygi te co to już na tamten świat nie daleko mają.
Moja rada - bierz się w garść i spadaj od niego!!!!!!
Nie życzę Ci byś przeżyła to co ja!
Powodzenia i pozdrawiam Cię serduchem całym!!!!!!

PolishGirl, sorki że to napisze...ale coś mi się wydaje że te szybkie zaręczyny i ślub(trochę ponad pół roku to bardzo mało i niestety kojarzy mi się jednoznacznie), to właśnie dla "pobytu w Polsce"

Polish Girl, uwierz mi, że chciałabym i ja w to wierzyć że ten Twój "czarnooki" będzie wyjątkiem...
Jednak według mnie (choć doświadczeń w tym temacie nie mam, jedynie obserwacje) marne szanse, abyś z kulturą i tradycjami wygrała. Dla niego wiele rzeczy będzie normalnych, dla Ciebie będą bolesne i nie do przyjęcia. Wyjściem było by mieszkanie w Polsce. Ja za nic w świecie, nie wyjechałabym do Armenii na stałe. A i ze ślubem bym się nie spieszyła. Ciężka sprawa, kochana... ale ten ślub "na szybkiego" nijak mi się nie widzi... Ja osobiście bym chyba odpuściła...wolała przecierpieć parę miesięcy... ale zaryzykować bym się na prawdę bała...

Cokolwiek teraz zrobisz będzie bolało. Ucz się na cudzych błędach a ból będzie mniejszy, nawet całkiem do zniesienia. Tego kwiatu to pół światu

PolishGirl, możesz wysłać wiadomość do Anety, kliknij w "mail-a" pod jej nikiem.

dzięki Margolinka:)

Dziękuję za odpowiedź. Już dawno tu nie byłam.
Oczywiście powinnam się mocno zastanowić, ale teraz bogatsza jestem o doświadczenia i na pewno nie popełnie tego błędu ponownie.
Ale zasugerowałam się tym,że na początku wydawał się jak każdy normalny facet(normalny w standardach polskich). My polki jesteśmy przyzwyczajone do zupełnie innego standardu traktowania, tak jak wszystkie europejki- tak myślę. Zwiedziłam troszkę świata i nie widziałam nigdzie takiego wzorca związków. może właśnie dlatego ,że nie miałam przyjemności wyjechać poza Europę. Ale też z drugiej strony mężczyzna który przyjechał do polski , mieszkał tu kilka lat , poznał polską kulturę powinnien na początku sam szczerze ze mną porozmawiać o swoich oczekiwaniach. Ja z kolei nigdy nie słyszałam nic o Armenii więc skąd też miałam wiedzieć jak to może być...
Ja rozumiem, że kobieta może i powinna dbać o dom. zgadzam się z tym jak najbardziej. tylko np jak to było w moim przypadku oczekiwanie i pretensje ze tymczasowo nie miałam pracy(bo studiowałam) wmawianie mi że ja nie lubie pracować plus oczekiwania ze na cały etat będziesz zajmować się domem a on Ci herbaty z kuchni nawet nie pomoże przynieść jest nienormalne i nieludzkie. w sytuacji o której mówisz, mężczyzna pracuje utrzymuje dom a kobieta pracuje w domu(w takiej sytuacji nawet nie śmiałabym prosić o pomoc mężczyzne który po pracy przychodzi zmęczony) ale w momencie kiedy Ty pracujesz (jak ja ostatnio po 18 godzin) wracasz do domu i wszystko na Twojej głowie a on się wstydzi bo nie może wziąć ścierki do ręki...to ja jednak dziękuję.
my polacy również szanujemy swoich rodziców. ale u nas w kraju mężczyzna, który nie ma własnego zdania a kieruje nim mama,siostra,ciocia i podejmują za niego decyzje, jeżeli pokazuje kobiecie że to nie ona jest najważniejsza w jego życiu...wtedy on traci na swoim męstwie. nie znałam tej kultury ale miałam okazje poznać przez ostatnie miesiące... i stwierdzić że to nie dla mnie.
a teraz troche postanowilam Wam napisać jak to się  u mnie potoczyło...
byłam bardzo zakochana i pomimo przestróg brnęłam w ten związek, mieliśmy obrączki, przygotowania..suknia leży w szafie. na tydzien przed ślubem się rozstaliśmy. on powiedział mi że mnie okłamywał no i przede wszystkim pewne rzeczy zaczęły wychodzić na jaw....których ja również nie mogłam zaakceptować.przez wiele miesięcy żyłam w kłamstwie i w nie wierzyłam. no generalnie chodziło o "papierek". byłam gotowa przyjąć inne tradycje i nawet zachowania które były mi obce ale mam też swoją godność. bardzo szybko znalazł pocieszenie. było mi bardzo przykro, czasem jest nadal. ale znam swoją wartość i nie pozwolę aby ktoś okazywał mi brak szacunku. dziękuję dziewczynki za rady, pomyślałam,że chciałybyście wiedzieć jak się moje losy potoczył

A jestem przekonany że jeszcze nie oberwałaś od niego ale nie długo tak będzie i będziesz płakać. Ormianini, Arab to jeden czort, baby mają za szmaty. No ale jak chce się być taką, to proszę bardzo, jechać i do Polski nie wracać i nie prosić ani błagać POMOCY!

Kurcze, naprawde jak czytam 'o nie wrzucaniu ludzi do jednego wora' to teraz naprawde az mi sie smiac chce ;D
Oczywiscie, ze nie kazdy jest taki sam. ale mentalnosc narodowa i sposob postrzegania rzeczy jest wspolny dla ludzi z tej samej kultury....przyklad z polski??? a chociazby nasze powiedzenia, ktore tylko my rozumiemy albo zarty z ktorych moi znajomi z zagranicy sie nie smieja...przynoszenie prezentow na urodziny(w niektorych krajach nie ma takiego zwyczaju),roznego rodzaju tradycje.
bylam z ormianinem, poznalam jego, jego rodzine,znajomych...i prosze was, to ze gdzies tam znalazl sie wyjatek nie mowie , ze ormianie to zly narod,absolutnie ale ,ze nie podoba mi sie w jaki sposob traktuja kobiety. i tak kobiety to takie dobrowolne niewolnice!bo sie same na takie traktowanie zgadzaja.
przyjeli chrzescijanstwo....to o niczym nie swiadczy!!! ksiadz -tez duchowny tak? a problem pedofilii istnieje??? trzeba samemu podjac decyzje aby byc chrzescijaninem a nie caly narod za ciebie zdecyduje. polska jest krajem katolickim to znaczy ze wszyscy tu sa katolikami albo chrzescijanami?halo!!!!!!
szacunek do starszych super-bardzo sie pochwala, do rodziny, wspolne wiezi...ale zeby za mezczyzne siostra decydowala czy rodzice???za doroslego faceta????
ja mam meza ,ktory rowniez uwaza ze facet jest odpowiedzialny za utrzymanie i bycie glowa rodziny a kobieta zajmuje sie domem i jest tego domu sercem... ale on robi to z miloscia i troskliwoscia,czesto wraca po pracy i pomaga mi nawet w sprzataniu, robi mi herbate...i rowniez nie jest polakiem(europa).
musisz sie jeszcze troche innych rzeczy o armenii dowiedziec..np sprawdzanie przez tesciowa po nocy poslubnej czy dziewczyna byla dziewica, brak sprzeciwu wobec rodzicow itd...czesto kobiety w armenii so bite za nieposluszenstwo...a co do takiej wielkiej roznicy z krajami arabskimi to w krajach arabskich tez sa chrzescijanie!!!!!!!!!!!!!!!arab nie zawsze znaczy muzulmanin. ludzie ;(
kiedys Armenia byla jednym z Azerbajdzanem (kraj muzulmanski) , byli kiedys jedno, wiec chyba jakies wspolne korzenie sa hmmm???? z tego co zauwazylam moze i religia inna ale sposob myslenia bardzo podobny....jak sie traktuje kobiety.... tragedia(oczywiscie nie mowie tu o wszystkich ale oooo mentalnosci armenii,byc moze sa ludzie ktorzy sa bardziej ogarnieci i mysla inaczej) no ja takich jeszcze nie spotkalam.
moj byly partner traktowal mnie bardzo zle, w glowie mial tylko co powiedziala lub zadecydowala jego rodzina, tylko jak sie dorobic na biznesie i jak sie ozenic z polka zeby zostac w kraju...
trzeba bardzo uwazac na odmiennosc kulturowa,bardzo!

Byłam w związku z Ormianinem przeszło 5 lat... zaczęło się oczywiście od romansu...On ma żonę (Ormiankę) i z nią 3 dzieci, a jeszcze w międzyczasie wziął ślub z Polką, zrobił jej dziecko i tym sposobem rozwiódł się z Polką otrzymując to do czego mu była potrzebna... Potem pojawiłam się ja... oszukana przez męża, zdradzona szukająca wsparcia i potrzeby odbudowania własnej wartości. I pojawił się on. Ormianin. Pierwsze 4 lata naszego związku dla mnie bajka, wszędzie mnie zabierał, troszczył się, wspierał, po prostu w życiu takiego zainteresowania ze strony mężczyzny nie zaznałam. Jednak w pewnym momencie ten urok zaczął mijać... mam 32 lata i zawsze tak na dobrą sprawę byłam sama...święta, imprezy rodzinne, urlopy... więc mu powiedziałam, że odchodzę, żeby zajął się rodziną i dziećmi. Bo od początku naszego związku reflektował że on ich nigdy nie zostawi. No to się zaczęło...Obietnice, że on od niej odejdzie, że jej nie kocha, ze szanuje ją bo to matka jago dzieci i tyle, że ona tylko jest od wychowania dzieci i prowadzenia domu... że ja jestem mądra, zaradna, inteligentna... Jestem kobieta jego życia itd....ja nie chciałam wrócić.... to w końcu użył argumentu że chce mieć ze mną dziecko, założyć rodzinę.... Hmmm no i ja naiwna kobieta.... uwierzyłam. Bo kochałam, bo pragnęłam tego co chciał mi dać i jeszcze bardziej pokochałam drania. Przez 9 miesięcy tylko wynajdował nowe wymówki żeby nie zostawić rodziny i być ze mną.... Ostatnie 9 miesięcy to gehenna jaką przez niego przechodziłam, odwieczna walka serce i rozum i oczywiście serce było górą... chciałam wierzyć w jego słowa. Niestety rzeczywistość okazała się inna niż jego słowa. Zero szacunku do kobiety, ani do żony (bo lał ją nawet jak była w ciąży) ani do kochanki (choć na mnie przez te 5 lat nie odważył się podnieść łapy). Słowa jakie wypowiadał kiedy już nie chciałam dłużej czekać chyba raniły bardziej niż przemoc. To są ludzie pozbawieni uczuć, egoiści, oszuści, cwaniacy i manipulatorzy. Znam to środowisko...Obracałam się w nim przez prawie 6 lat...z jednej strony chętnie by Ci pomogli ale muszą widziec w tym swój interes. Z tego związku został mi tylko żal, smutek, jego słowa odbijające się w mojej głowie niczym bicie dzwonu.
Nie wspominając o niewierności do żon... i swoich kobiet. Picie, imprezy, kobiety, burdele.... to ich życie. Wieczna impreza z nastawieniem na własne przyjemności bez liczenia się z uczuciami innych.
Moja historia zakończyła się tym, że poinformowałam jego żonę o naszym romansie. Różnie można to oceniać. Że to też moja wina, bo po co się wtrącałam w małżeństwo innej kobiety. No cóż stało się, czasu nie cofnę. Gdyby pozwolił mi odejsc kiedy chciałam nic by nie bylo....ale po tym jak mi naobiecywał wszystko to czego w życiu pragnęłam i bawił się moimi uczuciami i pokroił moje serce zardzewiałą żyletką.... tym razem..... ja mu podziękowałam odpowiednio za takie potraktowanie mojej osoby.

Cześć, wiem, że minęło sporo czasu od tematu, ale może jeszcze kogoś to zainteresuje. Jestem z Ormianem od 3,5 roku, od 2,5 mieszkamy razem, choć faktycznie jego rodzicom nie podobała się jego decyzja o wyprowadzce i to w tak młodym wieku, bo miał wtedy 19 lat, a ja 20. W ich kulturze dzieci z rodzicami mieszkają raczej dłużej, ale mimo zastrzeżeń rodziców wyprowadził się i mieszkamy razem do dziś, nawet zmieniliśmy mieszkanie na większe. Faktycznie to prawda, że ich kultura wymaga od kobiety bardzo dużo, czemu np ja nie jestem w stanie sprostać i on dobrze o tym wiedział od samego początku. Nie było prosto stworzyć tą relacje w jakiej jesteśmy do dziś, to wymagało wiele asertywności i zawziętości z mojej strony, bo musiałam o wszystko się prosić, o sprzątanie, o pomaganie mi itp. Ale wiele udało się zmienić, dziś mój facet sprząta razem ze mną, może troche mniej i muszę mu powiedzieć, ale pomaga mi i to nawet w gotowaniu, co najbardziej zaskoczyło jego rodzine. Nie lubiłam jeździć do jego rodziny, bo nie znam języka, a tam zawsze był ogrom ludzi i wszyscy mówili po ormiańsku, niezwracającymi uwagi na moje zakłopotanie. Początkowo jeździłam tam bardzo rzadko i bardzo mało zdań zamieniałem z jego rodzina. Czułam się jak intruz, który odebrał im syna, a oni miszą jeszcze go gościć. Ale z czasem moja perspektywa uległa ogromnej zmianie, jego rodzina jest dla mnie bardzo miła, wyprawili nawet moje urodziny w tym roki, co było dla mnie mego pozytywnym zaskoczeniem. Zaprzyjaźniłam się z jego mamą, zawsze mamy o czym zamienić słowo, a nawet i z ojcem czasem coś pomówię. Są bardzo gościnni, lubią pełen stół i dobre, ciepłe rodzinne towarzystwo. Pomimo, iż już przekonałam się do nich, i bardzo ich lubię, to i tak trzymam się delikatnie na uboczu, nie zachowuje się jak koniety w jego rodzinnie, bo mam prawo być Polką, wiec nie latam i nie dogadam facetom, bo to nie jest w moim stylu. Choć moj facet często zwraca mi uwagę, ze mam pomoc itp to zrobię to, ale tylko wtedy kiedy chce myślę, że jeśli obu stronom będzie zależało na wspólnych życiu i wspólnym szczęściu, to każda z nich pojdzie na kompromisy, także nie kreślące tak wszystkich grubą linią, bo najwidoczniej są też Ormianie do ułożenia, choć przyznać, że owszem raczej cieżko przebić się przez ich kulturę, sama do dziś mam pewne wątpliwości, ale żadnej miłości nie ma bez ryzyka.