Kocham bardzo... Ale obawiam się naszej przyszłości.

Na moje oko to Ty go wcale nie kochasz, przepraszam ale po prostu az sie zle to czytalo. Przeciez sie nie siedzi calymi dniami w domu i nie patrzy sie w sufit. Czego Ty potrzebujesz? A co jesli np. bylby super mega zdolny mial opanowane 5 jezykow, bylabys wtedy spokojna o swoja przyszlosc? a co jesli np mialby wypadek i nie mogl robic juz nic?! nie bylabys przy nim? nie wiem, wkurza mnie takie podejscie troche..

I ciekawe czy Ty te 3 lata temu myslalas tak jak teraz myslisz..

Kazdy ma swoje tępo i ma do tego prawo.Mam wrazenie,ze  Twoj facet nie spelnia Twoich  oczekiwań.
Miłosc to akceptacja drugiego człowieka z jego wadami i zaletami(oczywiscie dopoki nas nie krzywdzi)
Ja bym nie próbowała zmieniac kogos na siłe,nomoze  przez zmiane swojego zachowania.Ale to tez nie daje gwarancji ,ze tak sie stanie.

Zgadzam się z maliną.m.
Coś Ci wewnętrznie mówi,ze Ty umiesz więcej, jesteś lepsza, bystrzejsza , a on owszem miły miś, ale gapa.
Nie wiem ile się znacie, może zbyt dużo wymagasz w krótkim czasie ?
Mój brat studiował 8lat, chciał mieć czas, poczytać, pomyśleć,coś tam na siebei zarabiał jakimiś sezonowymi sposobami -w efekcie  świetnie postąpił, wybrał fajną specjalizację zamiast pędzić ślepo do celu i z dyplomem w łapie dołączyć do grona bezrobotnych.

Zastanów się po co Ci już natychmiast myślenie o stabilnej przyszłości ? Budujecie dom czy chcecie kupić mieszkanie ?
Gdyby siedział na Twoim garneczku i nic nie robił mogłabyś mieć pretensje,ale przecież on studiuje, ma sporo nauki jak piszesz, poczekaj jeszcze nim ogłosisz go ofermą i nieudacznikiem.

I jest to zupełnie naturalne!

Autorko, a może na razie po prostu ciesz się życiem, co ma być to będzie- jeśli chodzi o Was.

Inna ważna rzecz; dowiedz się, czy on naprawdę CHCE pracować i się rozwijać, czy tylko tak mówi, a odwleka ten moment (chociażby zaangażowania się w działalność w środowiskach artystycznych) bo tak naprawdę... pracować mu się nie chce, boi się tego, chce być wolnym człowiekiem a nie uwięzionym w biurze od 8 do 16.
Ważne jest poznać motywy- tylko tu go musisz obserwować bo jak zapytasz, z optymizmem i entuzjazmem wykrzyknie: "Ależ oczywiście, że chcę!!"

Rozumiem Cię autorko. Chociaż sama mam zupełnie inną sytuacje i miałam marzenie o całkiem innym życiu niż Ty masz.
Jednak odnoszę wrażenie również, że czujesz się od niego lepsza i przez to upoważniona do krytyki ciągłej jego osoby. Bo Ty taka obrotna, cudowna, mądra , logiczna w takim młodym wieku. No cóż, ja w wieku 18 lat, byłam cudowna i obrotna i  w dodatku na swoim.
Nie zaślep sama siebie i związku własnym blaskiem. Bo to nie jest dobre, ale za to bardzo łatwe.

Uważam, że to nie jest myślenie o kasie, a myślenie praktyczne. Czy w naszym kraju praca leży na ulicy? Wątpię.
Moja babcia (rocznik '20) nie chciała wyjść za mojego dziadka zanim nie wróci z wojny. Z prostych przyczyn: gdyby wrócił jako inwalida, kaleka, nie byłby w stanie zarobić na rodzinę.

Zupełnie się zgadzam z autorką wątku, ma powody do niepewności o ich wspólną przyszłość. Ja również miałam tego typu wątpliwości i odeszłam od chłopaka. Ja pracowałam, studiowałam a on ciągle brał pieniądze od rodziców zajmował się tylko studiami i miał dwa lata w plecy. Stwierdziłam, że z kimś takim nie można zbudować stabilnego życia w przyszłości i niestety musiało to się tak skończyć. Obecnie ja ukończyłam studia, a on nadal męczy jeden kurs, chodzi raz w tygodniu na zajęcia i nawet nie szuka pracy na pozostałe dni. Nie da się być z osobą, która ma tak odmienne podejście do życia. Nie chodzi o materializm tylko o to aby razem budować stabilną przyszłość. Ja miałabym tylko jedną radę dla autorki, po prostu się rozstać.

Lepiej sie rozstac niz kogos zmieniac na siłe.

A poza tym i tak sie wsyztskiego nie przewidzi, czas zmienia ludzi, wszystko sie kreci, sa nowe sytuacje i nigdy niewiaodmo jak bedzie. Nie powinnas tak myslec jakby na zapas, i nikt CI nie zagwarantuje, ze bedzie tak czy tak. Skup sie na tym co jest teraz,a nie jak moze byc pozniej.
Wiem ze to wazne, ze kazdy chce miec poczucie bezpieczenstwa i stabilizacji, ale tego sie zapewnic nie da nigdy do konca.. zycie niestety bywa brutalne

Przepraszam ze rano tak wyskoczylam, ale mnie to zdenerwowalo. Widac, jednak ze jestes rozsadna

Chciałam bardzo podziękować Catwoman. Ja nie potrzebuję równania mnie z ziemią. Nie, nie dlatego, że się noszę, że uważam się za lepszą, ważniejszą i nie wiem co. Chciałam rady, jak postępować. Zaczęłam się zastanawiać czy nie przesadzam i usłyszałam coś bardzo ważnego. Również akacjaa(;) spoko, nie gniewam się) zwróciła mi na to uwagę... Mój ukochany twierdzi to samo i kiedyś mi to zarzucił: Nie patrz w przyszłość, bo teraźniejszość ucieka. To jest chyba najważniejsza lekcja dla mnie. I miło było to usłyszeć od kogoś, kogo nie znam. Ja wiem... Banał... Ale czasem trudno jest się cieszyć teraźniejszością. Sami wiecie...

Ktoś poruszył kwestię "partnera nie zmienisz". Nie wiem, czy w takim układzie w ten sam sposób pojmujemy kwestię zmiany. Ja nie chcę zmuszać artysty, żeby został astronautą. Ja nie wymagam, żeby zapierdzielał do pracy i po nocach czytał 400 stronicowe książki do egzaminu. Ma warunki, aby robić to wszystko na spokojnie... Nie chcę zmieniać jego charakteru. Ale on musi zrozumieć, że samo zakuwanie nie starcza i trzeba "wejść w świat". On miał moment w wieku 20 lat, kiedy popracował jako kelner. Bardzo krótko. Zrezygnował, bo po całym dniu nie dawał sobie rady ze zmianą toku myślenia na bardziej humanistyczny . Jakkolwiek to brzmi, rozumiem go. Miałam to samo, jak po pracy szłam na uczelnię. Dwa różne światy i nie wiedziałam gdzie jestem. Mówi, że zakuwa, żeby jak najszybciej skończyć, żebyśmy mogli skupić się na własnym życiu. Brzmi obiecująco... Mam tylko nadzieję, że są to szlachetne zamiary a nie wymówka.

Rozumiem intencje osób, które powiedziały mi, aby się rozstać. Ciekawa jestem dlaczego te osoby, które tak doradzają (nie tylko ci, którzy mi odpisali), nie rozwiodą albo rozstaną się ze swoimi partnerami przy pierwszym lepszym konflikcie albo problemie... Czasami ewidentnym rozwiązaniem byłby rozwód, albo rozstanie... Ale oni trwają... To nie jest proste.
Wolałabym, żeby rozstanie było ostatecznością.

Powalczę ze sobą, poobserwuję, postaram się motywować swojego chłopaka. Dyskretnie. Nie na zasadzie "Bo musisz/powinieneś...". Będę mu mówiła, że nie jest gorszy od innych, motywowała do walki z egzaminami...

Pomijam zgryźliwe komentarze, że lecę na kasę. Jeżeli osoba która to mówi ma z tym problem, to niech wie, że to nie moja wina, że związała się właśnie z taką osobą w przeszłości.

A co w tym złego ... Sam prosił... Bez przesady...

Szukanie "ale" byłoby niedorzeczne... Przyznaję. Co takiego zatem powinnam powiedzieć/zrobić? Widzę w nim potencjał... Tylko nie wiem jak...

Ty możesz tylko babskimi sztuczkami chwalić, wspierać i motywować, aż sam będzie chciał robić i osiągać więcej.

Fiolka, dobrze, ze sie martwisz!

Jestem w sytuacji Twojego chlopaka. Moje pierwsze studia (medycyna) podjelam bo rodzice chcieli. Nie skonczylam. Drugi, humanistyczny kierunek zrobilam pomiedzy 26-29 rokiem zycia, potem jeden masters, drugi masters, teraz koncze doktorat. W sumie, mam zero doswiadczenia na rynku pracy (mimo wieku). Szczesc Boze, ze moj facet jest prawnikiem i dobrze zarabia (poza tym 14 lat starszy, dorobil sie), bo moja przyszlosc by wygladala nieciekawie. Jasne, ze szukalam pracy. Znalazlam  teraz, ale na obecnym rynku kontrakt asystentki jakiegos doktora (adjunkta, docenta) to jest szczyt marzen. Nie powiem, nie mam ambicji nieziemskich, wiec mi to pasuje, ale gdybym planowala rodzine, to raczej byloby to niepokojace. Czesto nawet moj partner mowi mi, ze ja chyba nigdy nie doroslam, bo ciagle krece sie w kregach studenckich, ubieram jak 20latka i zachowuje zupelnie niestosownie.

Pogadaj z nim powaznie. Inaczej bedziesz miec problemy w przyszlosci.