Krótko : związek prawie trzyletni(ja dwadzieścia pare lat, on prawie 30) od kilku miesięcy ciągłe rozstania i powroty. Wspólne mieszkanie od 4 miesięcy, w tym jego dwie wyprowadzki. 1 raz wrócił po paru dniach. Ale nic sie nie zmieniło, wystarczyło że cokolwiek zrobiłam nie tak na co on się obrażał i przestawał ze mną rozmawiać. A ja wpadałam w furie kiedy mnie tak olewał, nie chciał rozmawiać, traktował jak powietrze. Wtedy były krzyki awantury z mojej strony, co oczywiście potem on uznawał za przyczynę wszelkich rozstań. Aktualnie nie mieszkamy wyprowadził się nieco ponad miesiąc temu, prosiłam, żeby wrocił, żebyśmy się spotkali, był nieugięty. Potem przestałam się odzywać, po 2 tygodniach zaczął codziennie pisać, tłumaczył, że wyprowadził się i zrobił to dla nas, żeby uzmysłowić mi, że coś się dzieje nie tak i żebym się zmieniła. Po miesiącu doszło do spotkania, stesknilismy się za sobą tulenie czułe słówka wyznania miłości, smsy telefony. Tak widywaliśmy się i pisaliśmy przez tydzień. Kolejna mini sprzeczka i dziś znowu słyszę że to nie ma sensu, że nie wie czego chce, że zmieni numer(tego jeszce nie było). Więc znowu koniec. Nie potrafie bez niego żyć, znowu byłam tydzień szczęśliwa, po co to wszystko. Znowu jestem w rozsypce, siedze i płacze. Myslałam, że zrozumiał, że nie umiemy bez siebie żyć, że coś nas do siebie ciągnie. Mówił, że skonczy się obrażać jak małe dziecko, a teraz mi mowi, że widocznie jednak nie umie i tak musiało być. Ja się staram, wiadomo krok po kroku, pomału staram się zmienić nie awanturować, ale próbuję.A on? znowu jakaś głupia sprzeczka i już obraza majestatu i znowu słyszę to samo.
Jak wyleczyć się z takiego związku? Nie daje rady, nie jestem tak silna psychicznie od pewnego czasu jestem tak słaba jak nigdy. Nie wyobrażam sobie życia bez tego człowieka, nawet jak się kłócimy jestem szczęśliwa, wazne ze jest, jesli mnie naprawde zostawi nie wiem co będzie. Mówię sobie koniec, nie dam się tak traktować a w środku mam nadzieje, że się odezwie. Kiedyś byłam innym człowiekiem. Jak dalej żyć........
Podobne tematy
Polecam
http://www.kobieceserca.pl/
http://www.weltbild.pl/kobiety-ktore-kochaja-za-bardzo_p1543776.html
Strach przed porzuceniem i byciem samej jest paralizujacy,wiem przerabiałam
ciągłe rozstania i powroty. ... nic sie nie zmieniło, wystarczyło że cokolwiek zrobiłam nie tak na co on się obrażał i przestawał ze mną rozmawiać. A ja wpadałam w furie kiedy mnie tak olewał
Wasze całe życie będzie takie jak zacytowałem. Oboje napędzacie to koło. "Wpadałam w furię" -- twoja wina. "on się obrażał" -- jego wina. Brak poszanowania dla wolnej woli drugiego człowieka, szacunku ogólnie.