Rola ojca w wychowaniu Waszego dziecka

Swojego dziecka jeszcze nie mam, ale cofajac sie w czasie, do swojego dzecinstwa, nie przypominam sobie za bardzo, zeby moj tata jakos angazowal sie w nasze wychowanie, zarowno dobrym jak i zlym policjantem byla mama, tate pytalo sie tylko o pozwolenie na wyjscie (bo mama odsylala do taty). Nawet jak sie przychodzilo za pozno to karala mama, tata sie w to nie mieszal;) Jak to na mnie sie odbilo? Coz, mam do swojego taty szacunek i miec zawsze bede, jednak z problemami zawsze szlam do mamy i to chyba sie nie zmieni nigdy. Nawet jak mam sprawe do taty to "zalatwiam ja" przez mame. Mojemu tacie jest tak wygodnie, w razie czego  "zwala" na mame - "jak ona dzieci wychowala"

Patrzac jakim ojcem jest moj brat stwierdzam, ze on stara sie robic na odwrot niz nasz tata, jest w 100% dla dzieci. One na dobra sprawe sluchaja sie tylko jego, bo male cwaniaki wiedza, ze tata nie tylko opierniczy ale i przytuli i jak sie bawi to do upadlego. On chodzi na wywiadowki, on z nimi odrabia zadanie, chodzi na rower, a w zimie na sanki.

Ogolnie obserwujac znajomych, ojcowie "zaczynaja brac sie do roboty". Nowoczesny tata nie wstydzi sie isc z wozkiem do parku czy na zajecia plywania z synkiem On jest z tego dumny

No właśnie. Mój tata dawał mi absolutne poczucie bezpieczeństwa, wiedziałam, że mnie kocha, że cokolwiek się stanie, to przy mnie będzie i mi pomoże, ale raczej nie był zbyt wylewny i nie angażował się bezpośrednio w nasze wychowanie. Może dlatego, że naprawdę bardzo dużo pracował - taki zawód i takie czasy. Co prawda mama zawsze była w domu, więc miał się nami kto zajmować, ale faktem jest, że taty częściej przy nas nie było niż był. 

Za to mój mąż, już od chwili narodzin naszego syna, czynnie włączył się w opiekę nad maluszkiem, a w miarę jego dorastania także w wychowanie. Bez najmniejszego zażenowania brał wózek i zabierał bąbla na spacer, tarzał się z nim po podłodze, budował pojazdy z klocków, uczył jeździć na rowerze i na nartach. Uwielbiałam przysłuchiwać się ich "dorosłym" rozmowom, kiedy to malec zamęczał tatę pytaniami w stylu jak to się dzieje, że w kablu płynie prąd albo w rurach woda . Dziś tematy są już inne, sam sposób rozmowy także, ale nawet jeśli zdarza im się o coś posprzeczać, to przecież jest to jakiś sposob na nauke umiejętności głośnego wyrażania i obrony własnego zdania. W każdym razie wyraźnie widzę, że od samego początku mąż świetnie się w swojej roli odnajdywał i - moim zdaniem - jest naprawdę dobrym ojcem. Ma z synem świetny kontakt, a przy tym wzbudza jego szacunek i zaufanie.

Mój mąż kiedy byłam w ciąży, towarzyszył mi na każdym jej etapie:) Razem chodziliśmy do gina, "podglądać" córkę, razem rodziliśmy. On pierwszy wziął córkę na sali porodowej na ręce Początki tacierzyństwa to mieszanina strachu i wielkich chęci. Teraz jest tatą już "zaprawionym w bojach" on cierpliwie tłumaczy, on ociera łzy, on przynosi "niespodzianki". Nasze dzieci mają to czego ja sama nigdy nie miałam, kochającego tatę. Pozwala na samodzielność, uczy wytrwałości, rozśmiesza i bawi się z nimi. Na razie to jeszcze maluchy ale myślę, że te relacje będą się zmieniały ciągle na lepsze. Mamy mnóstwo planów na wycieczki, przejażdżki rowerowe i inne atrakcje, modlę się o jedno, żebyśmy zdążyli wychować nasze dzieci razem Jest tatą zakochanym i zaangażowanym na maksa:)

witam, sama mam wspaniałego ojca, dzięki niemu wiele w życiu osiągnęłam.Niestety, nie mogę powiedzieć tego o ojcu mojej córki, a moim jeszcze mężu. Nie interesuje się jej wynikami w szkole, a jak staram się ją zachęcić  do  jakiegokolwiek działania , poza siedzeniem w czasie ferii przed laptopem, to słyszę ,że ma ferie i musi odpocząć. Mąż nie uczestniczy w ogóle w jej wychowaniu, po prostu bytuje w naszym życiu. Córka ma 14 lat, nie sprawia żadnych kłopotów, ale to ze mną chodzi na jogę, na lodowisko, ja chodzę na wywiadówki, staram się wychować ją na wartościową osobę. A jej tata mi w tym po prostu przeszkadza. Nie siedzę w domu,  pracuję. Nie wiem czy ojciec , który nic z siebie nie daje poza obecnością, jest aż tak potrzebny.

Nie mam dobrego kontaktu ze swoim ojcem z roznych powodow: alkoholik, niedoslyszacy z ubytkiem sluchu ponad 80%. Choc po dzis dzien pamietam jak zabieral mnie na lyzwy
Teraz moj maz jest swietnym ojcem i partnerem. Jest dla mnie oparciem i choc duzo pracuje to kazda wolna chwile spedza z nami i zawsze sie wtedy dobrze bawimy. Obecnie remont nas pochlania i odbiera tate w kazdy wolny dzien i zostaja jedynie niedziele do wspolnych harcow ale i to wkrotce sie skonczy, nadejdzie wiosna i ruszymy na podboj swiata, bo jestesmy wielkimi wiercipietami

Ja bym poszla o krok dalej w rozwazaniach o rodzicielstwie. nie tylko obecnosc taty w wychowaniu jest wazna. Nalezy pamietac o relacjach damsko-meskich miedzy malzonkami. Jezeli rodzice rozmawiaja ze soba, ciesza sie swoja obecnoscia, dzieci dorastaja w atmosferze milosci i szacunku, co jest rownie wazne.

Ostatnio w przedszkolu najstarszy synek rozmawial na temat sporow i o metodach rozwiazywania konfliktow i pani podala przyklad i zapytala dzieci, czy rodzice jak sie kloca czy nie zgadzaja, to szarpia sie (byl to przyklad do tego, ze dzieci wyszarpuja sobie zabawki itd) czy rozmawiaja. A moj synek zapytal: co to znaczy, ze rodzice sie kloca?
Dla mojego dziecka sprzeczanie sie rodzicow nie istnieje co jednak nie oznacza, ze z mezem zawsze sie zgadzamy. Uwazamy, ze rozmowa jest dobra na wszystko. Brak klotni w domu to jedna z recept na udane dziecinstwo

Hm , mój ojciec był wiecznie nieobecny (praca , dojazdy) . Nie miał pojęcia do której klasy chodzimy , nie bił nas ale tworzył wokół siebie taka atmosferę ,że się go bałyśmy. Mogę teraz powiedzieć , że poprzez brak ciepła i uczucia od ojca popełniłam wiele błędów życiowych, gdyż uważam że ojcowie i relacje rodziców wobec siebie dają nam wzór na przyszłego partnera i oczywiście nasze przyszłe rodziny.
Moja córka tez nie miała za wiele szczęścia jeśli chodzi o tatę. Alkoholik ,wychowany ze kobieta powinna dawać sobie rade ze wszystkim sama nie angażował się w wychowanie jej. oczywiście że jeśli zaszła potrzeba to odbierał ja z przedszkola , jeśli był trzeźwy. Na szczęście poszłam po rozum do głowy i rozeszłam się z nim.Obecny mój partner jest dla niej dobry.|

Moja córka jak ogląda tv to robi identyczną minę jak ojciec. Jak się na czymś mocno skupi to też. A jak się śmieją to oboje wyglądają jak chińczyki.

Niestety, w związku z niewygodnymi godzinami pracy 11-19 (w rzeczywistości wychodzi z domu o 10 wraca o 19:45) mąż nie może zajmować się małą na tyle, na ile by chciał. Pomaga mi i kocha Lenkę na zabój i często przyznaje, że żałuje że tyle w ciągu dnia go omija bo mała zmienia się z godziny na godzinę...

Myślę, że sprawa będzie miała się inaczej gdy mała podrośnie. Wtedy spokojnie będzie mógł prowadzać ją rano do przedszkola/szkoły chodzić z nią na spacery czy sanki czy na zakupy. Teraz ciężko samemu z dzieckiem, wózkiem i tobołami gdziekolwiek się ruszyć, zwłaszcza, że mieszkamy na bardzo wysokim drugim piętrze i mamy remont klatki.
Jednak jeśli czas mu pozwala, chodzi z nami do lekarza, chlapie się z małą podczas kąpieli, siedzi z nią przy komputerze, bawi się i rozmawia.

A co myślicie o modelu polegającym na tym, że to ojciec ma karać, krzyczeć, wzbudzać respekt, dzieci mają się bać ojca... Ostatnio się dowiedziałam, że to jest według niektórych jak najbardziej normalne. Trochę się zdziwiłam, bo zawsze mi się wydawało, że lepiej mieć oparcie w ojcu, a nie bać się mu coś powiedzieć, bo nakrzyczy.

Odświeżam

Mój Tata się mną bardzo dobrze zajmował i mamy teraz super kontakt ze sobą.
Jeśli chodzi o moją rodzinę, męża i syna: synek ma 10 m-cy i szaleje za Tatą a jego Tata bezgranicznie zakochany w synu Od pierwszego dnia wszystko robiliśmy wspólnie z mężem przy dziecku. Mąż przewija, kąpie, karmi, usypia, wstaje w nocy, bawi się i wychodzi na spacery. Chętnie zostaje z synem sam jak ppotrzeba czy jak mamy więcej czasu i ja chcę wyjść. Nigdy nie straszę dziecka jego ojcem, wyrażam się wyłącznie ciepło o mężu. Myślę, że to wszystko zaowocuje w przyszłości super więzią i szczerą relacją.
Obserwuję jak Dziewczyny same odsuwają swoich mężów od obowiązków, bo "one zrobią to lepiej" , "szybciej".. nie róbcie tego dziewczyny.. krzywidzi się tylko tych biednych ojców i dzieci przez to. Nagminnie słyszę na ulicach i wśród znajomych : "przyjdzie tata i pożałujesz" , "niech ojciec wróci z pracy to zobaczysz wtedy" - strasznie smutne. Nigdy się swojego taty nie bałam, a wręcz przeciwnie - był dla mnie tą ciepłą stroną, autorytetem i chcę tego samego dla mojego syna.

Ja tam nie uważam, że potrzebny jest zarówno ojciec jak i matka. Myślę, że ważniejsze jest, żeby były wokół kochające, troszczące się o dziecko osoby, oraz żeby nie było wokół osób toksycznych. Nieważne, kto będzie wychowywał, babcia z matką, dziadek, dwóch ojców, samotna matka. I oczywiście, obecność i udział dorosłych to część wpływająca na "prawidłowy rozwój", jest jeszcze dużo innych czynników, jak zdrowie, geny, środowisko, otoczenie, społeczeństwo, stereotypy itd.

W moim domu mąż zaczął się udzielać w życiu dziecka, gdy było starsze. Małego unikał . Przynajmniej jeśli chodzi o przewijanie, kąpanie, pielęgnowanie, usypianie i uspokajanie płaczu. Za to chodził na spacery, place zabaw i wyczyniał różne głupoty w domu (przedrzeźnianie, fikołki, ganianie, gilgotki itp).
W okresie szkolnym pomagał w przedmiotach ścisłych. Wprawdzie brakowało mu cierpliwości, ale się starał . Przyjeżdżał po nią, odwoził i niby dawał sporo swobody, ale stale miał kontrolę . Im dziecko starsze tym zabaw było mniej, a w ich miejsce wchodziły rzeczowe dyskusje oraz droczenie się.
Do tego zawsze jest kierowcą i przewodnikiem naszych rodzinnych wycieczek. Nazywamy go kierownikiem wycieczki . Córka ufa mu bardzo w kwestii organizacji i orientacji w terenie, lubi z nim jeździć. Wie, że jest jej obrońcą. Raz była sytuacja, że musiał interweniować. Myślę,  że to dało jej poczucie, ze ojciec niby sobie siedzi w fotelu taki niepozorny, ale gdy trzeba, to wyskoczy i odda za nią życie.