Zazdrosc - Netkobiety.pl

Ja się ogromnie z tego powodu cieszę, ale to Ty tak uważasz, ona wcale nie musi. Kompleksy bardzo często są irracjonalne - dziewczyna ma całkiem normalną figurę, albo jest wręcz szczupła, a w kółko jest na diecie, ciągle gada, że przytyła. Ma normalny nos, biust, pupę, a uważa, że za małe, za duże, za jakieś tam. Nie znasz takich dziewczyn..?

Z mojego doświadczenia wynika, że są osoby pewne siebie są zazdrosne trochę mniej albo trochę bardziej, ale NIGDY chorobliwie. Chorobliwa zazdrość, jak u Twojej dziewczyny, ZAWSZE wynika z zaniżonego poczucia własnej wartości. To jest mit, że zakompleksione dziewczyny są brzydkie, grube, zaniedbane - przeciwnie: często są bardzo zadbane, piękne i mają na koncie wiele sukcesów, tyle, że wszystko to wydaje im się za mało. Najczęściej tak mają osoby, które miały nie dość pochwał i poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie, były zaniedbane emocjonalnie albo częściej karane niż chwalone. Jeśli dorosły uważa, że za złe zachowanie/oceny należy się kara, ale dobre jest normą i nie wymaga niczego szczególnego, bardzo możliwe, że wychowa takiego właśnie niepewnego siebie, niedostatecznie z siebie zadowolonego dorosłego.

Jak sobie radzić.

Przede wszystkim musisz ją skłonić, żeby sama dostrzegła problem w swoim zachowaniu czyli rozmawiać, tłumaczyć, a potem więcej rozmawiać i tłumaczyć. Nie krzyczeć, nie wściekać się, spokojnie, ale ona musi zrozumieć, że jej zachowanie NIE JEST normalne i ona sama takimi podejrzeniami może doprowadzić Was do kryzysu.

Jak już zrozumie problem ustaliłabym wspólnie jasne zasady, które Wam dwojgu mogą w miarę odpowiadać, przykładowo - nie oglądasz porno (co nota bene jest całkiem normalne, ale powiedzmy jakieś ustępstwo możesz zrobić), a ona się nie czepia zdjęć w bikini na onecie czy gdzieś tam w sieci. I twardo się tych zasad trzymać. Trochę jak z dzieckiem - spokojnie ale stanowczo.

No i w miarę możliwości i potrzeb pomyśleć o paru wizytach u psychologa, który by jej parę rzeczy wyklarował.

mam to samo i bardzo jest mi zle z tym.. chciala ym sie z tego wyleczyc, gdyz wiem ze to mnie nisczy.. probowalas co z tym zrobic??

widzisz ja się zaczęłam zachowywać tak jak Twoja dziewczyna,ale mnie wyniszczył partner myślałam,że jest inny że nie w głowie mu tylko coraz to nowe doznania inne dupy i inne cycki, a po 3 latach związku on,kiedy mieliśmy problemy zamiast próbować coś z tym zrobić,gdy ja wyprówałam sobie żyły żeby związek naprawić ten latał po zdjęciach gołych bab,anonsach erotycznych i porno-nigdy bym go o to nie podejrzewała tłumaczył to ciekawością pewnie był ciekawy dużych cycków bo ja mam małe ale do tej chwili myślałam że je lubi i jakoś kompleks znikł aż do tamtej chwili w której to urósł do ogromnych rozmiarów a przez te 3 lata kiedy mój facet biegał z telefonem do wc gdy mu zarzuciłam,że pewnie baby sobie ogląda wrzeszczał po mnie jak nienormalny mówił że on nie jest taki że jestem najpiękniejsza itd..wiesz co się stało gdy sprawdziłam historie w telefonie i w internecie(miałam już dość jego zachowania)szczęka mi opadła nie umiałam uwierzyć jak on mógł mnie tak kłamać jak mógł mówić że jestem najpiękniesza że on nie patrzy że on tego nie potrzebuje..żyję z tym już rok i coś nieodwracalnie się zmieniło,mój stosunek do niego i do samej siebie mimo to nadal z nim jestem ale rok już myślę czy to ma sens ciągle myślę że pewnie to usuwa z historii a moje poczucie własnej wartości to dno..jestem po kilku chorych związkach mam swoje smutne przeżycia ale to jest najsmutniejsze bo cholernie go kocham a w jego "kocham cie" i "jesteś najpiękniejsza" raczej już nie wierzę..a chciałam być tylko kochana dawałam mu wszystko,to wydarzenie zmieniło mnie strasznie nie mam już szacunku do niego takiego jak kiedyś..nie mogę patrzeć w lustro mimo że panowie się za mną oglądają nic to nie zmienia próbowałam wszystkiego i nic to nie dało czuję się paskudna,brzydka,gorsza i głupsza od każdej innej dziewczynyu jestem podejżliwa to co się stało mimo że już nie rozmawiam o tym z partnerem mnie wykańcza,ja sama siebie wykańczam..zawiódł mnie strasznie a jest moim narzeczonym...

współczuję Tobie,że musisz przez to przechodzić i jednocześnie szanuję Ciebie,że jesteś fer wobec swojej partnerki,nie krzywdź jej tak nigdy,nie kłam,bądź cierpliwy i zawsze szczery z czasem Ci zaufa..ja po swoch przejściach z poprzednimi partnerami miałam problem żeby zaufać ponownie,powiedziałam sobie ostatni raz,zaufałam i od roku nie mogę dojść do siebie
mój narzeczony nigdy chyba nie odzyska już mojego zaufania..

Bądź cierpliwy, zapewniaj ją że ją kochasz, że jest piękna. Twoja miłość i dobroć doda jej wiary w siebie i ją uleczy.